Το F1: H Tαινία φιλοδοξεί να κάνει για τους αγώνες ταχύτητας ό,τι έκανε το «Top Gun: Maverick» για τις αερομαχίες.
Mε τον Μπραντ Πιτ στο τιμόνι, ο Τζόζεφ Κοζίνσκι φιλοδοξεί να προσελκύσει ένα κοινό πέραν των φαν των αγώνων ταχύτητας και, αν πιστέψουμε τις κριτικές, φαίνεται ότι θα τα καταφέρει.
Το Jane Austen wrecked my Life υπήρξε sleeper hit σε περιορισμένο κύκλωμα διανομής στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και στήνει μια αφήγηση που περιστρέφεται γύρω από το έργο της Τζέιν Όστεν, την πρόσληψή του, αλλά και την εφαρμογή του στις ερωτικές σχέσεις. Το Megan 2.0 επιχειρεί έναν ελιγμό τύπου Terminator 2, αφήνει πίσω του το θρίλερικο στοιχείο και ενστερνίζεται την κωμική περιπέτεια.
To Dog on Trial με την εξωφρενική του σεναριακή συνθήκη βυθίζεται γρήγορα σε ένα (νομικά εσφαλμένο) μπαράζ κακών ιδεών από το οποίο διασώζεται μόνο ο τρισχαριτωμένος σκυλάκος. Στο Belle οι Γκιγιόμ Κανέ και Σαρλότ Γκενσμπούργκ πρωταγωνιστούν σε μια κινηματογραφική διασκευή Ζορζ Σιμενόν – για κάποιους από εμάς η συγκεκριμένη λογοτεχνική πηγή αποτελεί λόγο για να δούμε μια ταινία – ενώ το Estacion Rocafort επιχειρεί να ξεγελάσει κάπως τη δίψα όσων πάσχουν από στερητικό σύνδρομο ισπανικού τρόμου.
Από επανεκδόσεις αυτή την εβδομάδα έχουμε τον πρώτο Χίτσκοκ του καλοκαιριού, το The Man who knew Too Much, στο οποίο ακούγεται για πρώτη φορά το (οσκαρικό) άσμα «Que Sera Sera», το πολανσκικό Repulsion, όχι απλώς ένα ψυχολογικό θρίλερ αλλά η πλατωνική ιδέα του είδους και, τέλος, μια αγαπημένη ταινία παλιότερων γενεών, που είχε κερδίσει και Χρυσό Φοίνικα, το Mission του Ρόλαντ Τζόφι και, κυρίως, του Ένιο Μορικόνε, το score του οποίου πλασάρεται τακτικά στις υψηλότερες θέσεις σε λίστες με τα καλύτερα κινηματογραφικά σάουντρακ όλων των εποχών.
