Ο Αριστοτέλης Φέγγος είναι εικονογράφος. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο azbeen «γιατί είναι πιο εύκολο να το θυμούνται όλοι εκτός από τους Έλληνες» όπως λέει. Τα τελευταία δύο χρόνια δουλεύει ως illustrator για παιχνίδια στην Tamasenco (www.tamasenco.com) και κάνει κυρίως ιντερνετικές δουλειές. «Πριν από αυτό δούλευα για τέσσερα χρόνια ως web designer σε διαφημιστική, αλλά δεν μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για illustration σε αυτό το δρόμο, οπότε ήταν κάτι που έκανα στον ελεύθερο χρόνο μου, μέχρι να βρω την άκρη και να φύγω από εκεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν σπούδασα officially τίποτα από τα δύο. Σπούδασα Ceramics στην Αγγλία και όταν ήρθα εδώ κατάλαβα ότι δεν παίζει τίποτα σχετικό και ο τομέας αυτός πεθαίνει. Είχα από παλιά τρέλα με τους υπολογιστές και θα μπορούσα να βρίσκομαι όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη, οπότε άρχισα να σχεδιάζω ψηφιακά και ασχολήθηκα με το web design, γιατί δεν ήταν αρκετά καλές οι δουλειές μου τότε, οπότε ήξερα ότι μόνο έτσι θα έβρισκα δουλειά.
Σχεδιάζω από παιδί με διαλείμματα. Digitally σχεδιάζω από το 2006 περίπου. Η ανάγκη να ζωγραφίζω υπήρχε από τότε που ήμουν παιδί, αλλά όχι από πολύ μικρός. Νομίζω ότι σε κάποια φάση στο γυμνάσιο κατάλαβα ότι μπορώ να χρησιμοποιώ την εικόνα για να επικοινωνώ καλύτερα από ο, τι με το να μιλάω. Μου ήταν πολύ δύσκολο να μιλάω, ενώ με τις εικόνες μπορούσα να λέω άνετα ό,τι με προβλημάτιζε.
Άσχετα όμως με το τι θα ζωγραφίσω, το πιο σημαντικό από όλα και το πιο ενδιαφέρον, είναι το concept της εικόνας και το πώς θα καταφέρω να αποδώσω την ιδέα ξεκάθαρα, χωρίς να μπλέκω μέσα της extra ανούσιες λεπτομέρειες.
H ανάγκη-κίνητρο κράτησε για αρκετά χρόνια. Πλέον δεν είναι έτσι ακριβώς. Τώρα μου αρέσει να ζωγραφίζω και σαν διαδικασία, και το να δημιουργώ είναι ένας τρόπος ζωής που νιώθω ότι με βελτιώνει σαν άνθρωπο και με πιέζει να λύνω συνεχώς προβλήματα και αναλύω θέματα που δεν θα έβρισκα μπροστά μου αλλιώς. Πλέον προσπαθώ να επικοινωνώ με τις εικόνες μου, με concepts που είναι πιο παγκόσμια και μπορούν και οι άλλοι να ταυτιστούν.
Νομίζω ότι το αγαπημένο μου θέμα είναι οι χαρακτήρες, αλλά νομίζω ότι είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι ιδιαίτερα και αυτό το γεγονός με ζορίζει. Χρειάζομαι ακόμα αρκετή δουλειά για να φτάσω σε ένα σημείο ώστε να είμαι ικανοποιημένος. Τα τελευταία δύο χρόνια ζωγραφίζω και τοπία και νιώθω ότι έχω μια σχετική άνεση σε αυτό. Άσχετα όμως με το τι θα ζωγραφίσω, το πιο σημαντικό από όλα και το κομμάτι που είναι πιο ενδιαφέρον, είναι το concept της εικόνας και το πώς θα καταφέρω να αποδώσω την ιδέα ξεκάθαρα, χωρίς να μπλέκω μέσα της extra ανούσιες λεπτομέρειες. Αυτό το ανακάλυψα πρόσφατα και μου έχει γίνει λίγο εμμονή. Επίσης, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που εμφανίζουν οι νέοι καλλιτέχνες και, εν τέλει, μάλλον είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχουμε να ξεπεράσουμε όλοι οι καλλιτέχνες.
Όλες οι εικόνες ξεκινάνε με σκίτσα, πολλά σκίτσα, σκίτσα για την σύνθεση, ξεχωριστά σκίτσα για τους χαρακτήρες και άλλα σκίτσα για ο, τι άλλο έχει μέσα η εικόνα. Όταν κάνω το τελικό σκίτσο και έχω λύσει ό,τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει -ποτέ δεν τα λύνω, πάντα ξεφεύγουν προβλήματα- τότε κάνω γύρω στις τέσσερις γρήγορες χρωματικές παραλλαγές και διαλέγω όποια μου αρέσει. Από εκεί και πέρα, είναι το εύκολο κομμάτι. Απλά τελειώνω την εικόνα με βάση το σκίτσο και τα χρώματα.
Ζηλεύω τη δουλειά όλων των άλλων. Όλοι κάνουν τουλάχιστον ένα πράμα καλύτερα από εσένα, οπότε έχεις πάντα να μάθεις κάτι από τους άλλους. Κάποτε αυτό με ζόριζε και προσπαθούσα να αντιγράψω διάφορα στυλ, τώρα ξέρω ότι δεν λειτουργεί έτσι αυτό, οπότε είμαι ελεύθερος να θαυμάζω πιο πολύ από ο,τι να ζηλεύω. Με έχουν επηρεάσει και με επηρεάζουν ακόμα αρκετοί άνθρωποι, δάσκαλοι, φίλοι, καλλιτέχνες και άνθρωποι που δεν έχω γνωρίσει ποτέ. Όλοι, πάντως, έχουν ένα κοινό στοιχείο: ή κάνουν κάτι πολύ σωστό, ή κάτι πολύ λάθος.
Εκτός από την τέχνη έχω δύο κύριες ασχολίες: να παίζω με τον γιο μου που είναι τεσσάρων και να παίζω επιτραπέζια. Περιμένω την στιγμή που αυτά τα δύο θα γίνουν μια ασχολία. Νομίζω ότι όσο περνάνε τα χρόνια ενοχλούμαι λιγότερο από όσα συμβαίνουν γύρω μου και αποδέχομαι σιγά-σιγά ότι ζούμε σε ένα χάος. Ένα πράγμα που με ενοχλεί είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι περιμένουν πάντα από άλλους και από εξωτερικές καταστάσεις να αλλάξει η ζωή τους, αντί να αλλάξουν οι ίδιοι. Ακόμα προσπαθώ να ανακαλύψω αν ένας illustrator μπορεί να ζήσει από την τέχνη του στην Ελλάδα. Σίγουρα είναι δύσκολο, πάντως, γιατί είναι λίγες οι ευκαιρίες και χρειάζεται αρκετός χρόνος για να γίνεις καλός σε αυτό που κάνεις ώστε να έρθουν ευκαιρίες.
Πάντα είμαι περήφανος για τα πιο πρόσφατα πράγματα που κάνω. Αν δεν είμαι, δεν τα δείχνω. Τώρα δουλεύω ένα προσωπικό project με μικρές ιστορίες και δεν έχω ξανακάνει κάτι αντίστοιχο. Η πρώτη ιστορία αναμένεται να βγει σύντομα στο eyeblink-tales.tumblr.com. Το άλλο είναι ένα παιχνίδι το οποίο δουλεύω στην εταιρία που εργάζομαι την Tamasenco. Kαι αυτό ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Μια ιδανική συνέχεια για μένα θα είναι να συνεχίσουν τα πράγματα όπως είναι και να κάνω περισσότερες συναρπαστικές δουλειές με καλούς συνεργάτες.
