Οι φήμες των τελευταίων ημερών επιβεβαιώθηκαν και τελικά το φεστιβάλ των Καννών ανακοίνωσε (http://www.lifo.gr/guide/culturenews/cinema/95257) το Café Society ως ταινία έναρξης της φετινής διοργάνωσης. Η επιλογή αυτή φέρνει τον 'Αλεν να γίνεται ο πρώτος σκηνοθέτης που ανοίγει για τρίτη φορά στην καριέρα του τις Κάννες με αμιγώς δική του ταινία – υπήρξε και μια τέταρτη, οι Ιστορίες της Νέας Υόρκης που συν-σκηνοθέτησε το 1989 μαζί με τους Σκορσέζε και Κόπολα. Το ρεκόρ αυτό, αλλά και το όνομα του σκηνοθέτη, έφεραν σε δεύτερη μοίρα πάντως κάτι άλλο πολύ σημαντικό που φέρνει μαζί της αυτή η ταινία, το ότι είναι δηλαδή παραγωγή των Amazon Studios που φαίνεται πως ήρθαν για να μείνουν στον χώρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Συνυπολογίζοντας τις σπονδυλωτές Ιστορίες της Νέας Υόρκης, αυτή θα είναι η 13η φορά που θα προβληθεί ταινία του Άλεν στην Κυανή Ακτή, αριθμός μεγάλος, έστω και αν αφορά σκηνοθέτη με 47 φιλμ στη καριέρα του. Παρά το γεγονός πως ο Άλεν γυρίζει σταθερά ένα φιλμ το χρόνο από τις αρχές της δεκαετίας του 70 μέχρι και σήμερα, οι 12 προηγούμενες φορές δεν απλώνονται ισομερώς στο φάσμα της φιλμογραφίας του, αλλά μπορούν να χωριστούν σε 2 μακρινές, και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, περιόδους.
Η πρώτη αφορά κυρίως τη δεκαετία του 80, και πιο συγκεκριμένα τη χρονική περίοδο 1979-1989 όπου 6 ταινίες του Γούντι Άλεν παίρνουν το δρόμο για το φεστιβάλ των Καννών. Ξεκίνημα με το Μανχάταν (1979) που παίζεται εκτός διαγωνιστικού τμήματος, κάτι που ίσχυσε και σε όλες τις υπόλοιπες ταινίες και ήταν ανέκαθεν βασικός όρος του Άλεν για τη συμμετοχή μιας ταινίας του σε οποιοδήποτε φεστιβάλ – άλλωστε δεν αποδέχτηκε ποτέ και τα Όσκαρ. Η συνέχεια περιλαμβάνει τα Broadway Danny Rose (1984), Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου (1985), Η Χάνα και οι Αδελφές της (1986) και Μέρες Ραδιοφώνου (1987) για να φτάσουμε στις Ιστορίες της Νέας Υόρκης (1989), πρεμιέρα μεν, παρέα με άλλους σκηνοθέτες δε. Κανένας από τους 3 πάντως δεν ήταν στις Κάννες, αλλά αυτό δεν ήταν περίεργο για τον Άλεν μια που δεν εμφανίστηκε σε καμία από τις υπόλοιπες ταινίες που αναφέρθηκαν, όπως και σχεδόν κανένα μέλος από το καστ τους. Ήταν η χρονική περίοδος όπου ο αμερικανός σκηνοθέτης έκανε ελάχιστες εμφανίσεις σε κάμερες, πρεμιέρες και φεστιβάλ και οι Κάννες δεν αποτέλεσαν εξαίρεση σε αυτή την πολιτική του. Στα αξιοσημείωτα επίσης, η βράβευση του Πορφυρού Ρόδου του Καΐρου από την διεθνή ένωση κριτικών FIPRESCI, παρά το γεγονός πως παιζόταν εκτός διαγωνιστικού, που παραμένει ως σήμερα και η μοναδική (παράλληλη έστω) βράβευση που έχει πάρει ταινία του Άλεν στο συγκεκριμένο φεστιβάλ.
Αντιθέτως, η δεύτερη περίοδος είναι πολύ πιο εξωστρεφής και ξεκινά το 2002 συνεχιζόμενη ως σήμερα. Ξεκινά με την απόφαση του φεστιβάλ να προβάλει για πρώτη φορά σε τελετή έναρξης ταινία του Γούντι Άλεν, κάτι που τον πείθει να εμφανιστεί δημόσια, μαζί με κάποιους από τους ηθοποιούς του, όπως θα κάνει και σε κάθε ταινία του από εδώ και έπειτα. Ατυχής συγκυρία που η ταινία ήταν το Παίζοντας στα Τυφλά, μια από τις χειρότερες στην καριέρα του σκηνοθέτη, κάτι που δεν πτόησε το φεστιβάλ και τον ξανάφερε 3 χρόνια αργότερα με αφορμή την πρώτη ταινία του που γυρίζεται στην Ευρώπη, το Match Point. Ακολούθησαν τα Vicky Cristina Barcelona (2008), Θα Συναντήσεις Έναν Ψηλό Μελαχρινό Άνδρα (2010) και το 2011 έρχεται η δεύτερη πρεμιέρα, άλλωστε τίποτα λιγότερο δεν θα άρμοζε στο Μεσάνυχτα στο Παρίσι. Η λίστα τελειώνει με τον Παράλογο Άνθρωπο (2015) στο περσινό φεστιβάλ, δεν κλείνει οριστικά όμως όπως απέδειξε η φετινή ανακοίνωση, αλλά πιθανά να συνεχιστεί και στο μέλλον αφού η μακροχρόνια σχέση του σκηνοθέτη με το φεστιβάλ, όπως και ο αμείωτος ρυθμός παραγωγικότητας του Άλεν παρά την ηλικία του (81 χρονών), δε μπορεί να αποκλείσει κάτι τέτοιο. Ο Άλεν άλλωστε ήταν πάντοτε πολύ αγαπητός στη Γαλλία, αφού πέρα από την πολύ καλή εμπορική πορεία που κάνουν σχεδόν πάντα εκεί οι ταινίες του, τον έχουμε δει και σε γαλλικό φιλμ ως τον καλλιτέχνη που είναι σημείο αναφοράς για νεαρή γαλλίδα στο Παρίσι-Μανχάταν (2012).
