Υπάρχουν μέρες που ανοίγουμε το ψυγείο χωρίς να πεινάμε πραγματικά. Άλλες φορές αναζητούμε κάτι γλυκό μετά από μια δύσκολη συνάντηση στη δουλειά, παραγγέλνουμε πίτσα όταν νιώθουμε μοναξιά ή τσιμπολογάμε ασταμάτητα μπροστά στην τηλεόραση, σχεδόν μηχανικά. Είναι άραγε πείνα ή μήπως προσπαθούμε να χορτάσουμε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το στομάχι μας;
Το λεγόμενο «συναισθηματικό φαγητό» είναι η τάση να χρησιμοποιούμε το φαγητό ως τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων μας και όχι ως απάντηση στη βιολογική πείνα. Το άγχος, η στενοχώρια, η μοναξιά, η ανία, ακόμη και η χαρά ή η ανάγκη για επιβράβευση μπορούν να μας οδηγήσουν στην κουζίνα. Μια σοκολάτα ή ένα σακουλάκι πατατάκια μοιάζουν να προσφέρουν ανακούφιση. Όμως η ανακούφιση αυτή είναι συνήθως προσωρινή και συχνά ακολουθείται από ενοχές ή απογοήτευση.
Βέβαια, δεν είναι κάθε γλυκό ή βραδινό σνακ που τρώμε αυθόρμητα ένδειξη συναισθηματικής υπερφαγίας. Πολλές φορές τρώμε από συνήθεια, επειδή έτσι μάθαμε, επειδή έχουμε συνδέσει το φαγητό με την παρέα, τη γιορτή ή την ξεκούραση· άλλες φορές απλώς επειδή το φαγητό βρίσκεται μπροστά μας. Τελικά, τρώμε για να χορτάσουμε το σώμα μας ή για να παρηγορήσουμε τα συναισθήματά μας;
Πώς ξεχωρίζουμε, λοιπόν, τη βιολογική πείνα από τη συναισθηματική; Γιατί ο εγκέφαλός μας αναζητά συγκεκριμένες τροφές όταν πιεζόμαστε; Και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της παρηγοριάς που προσφέρει το φαγητό μόνο για λίγα λεπτά; Για όλα αυτά, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αποκτήσουμε μια πιο υγιή σχέση με το φαγητό, συζητάμε σήμερα με την κλινική διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα.
