ΟΣΟ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΤΙΣ επετείους, άλλο τόσο τις βρίσκω μπροστά μου. Στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς ένα τεράστιο πολύχρωμο μπάνερ με καλωσορίζει: «Τρία χρόνια δίπλα σας, 30% έκπτωση σε επιλεγμένα προϊόντα».
Επιλεγμένα σίγουρα, αλλά όχι από μένα. Ωστόσο, ψάχνοντας την απαραίτητη γατολιχουδιά της Σουσούς αλλά και την αγαπημένη δική μου σοκολατένια, παρατηρώ πως οι τιμές είναι υψηλότερες από την προηγούμενη εβδομάδα – κάθε δεκαπέντε μέρες όλα τα προϊόντα αλλάζουν τιμή πάντα προς τα πάνω. Να μου λείπει τέτοιο καλωσόρισμα.
Ακόμα και οι Δυτικοί τουρίστες, που οι μισθοί μας συγκριτικά με τους δικούς τους μοιάζουν με φιλανθρωπικό επίδομα ενοικίου, περιφέρονται στους διαδρόμους λαχανιασμένοι, αναζητώντας το καλύτερο προϊόν στην καλύτερη τιμή. Μπίρες, παγωμένες μπίρες για όλους, όλες, όλα. Φρούτα από το Ισραήλ για όλους, όλες, όλα. Παρά την οικονομική ανισότητα, κατάφερα να μποϊκοτάρω τα ισραηλινά φρούτα και να αντεπεξέλθω στην ακριβεία, αγόρασα τις λιχουδιές και βγήκα με φορά στην Πατησίων.
Ακόμα και οι εξωγήινοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα για να κατασκοπεύσουν πως στο διάολο καταφέρνουμε να επιβιώνουμε και πέρασαν και μια βόλτα από τον ναό Αγίου Γεωργίου για να πουν ένα «γεια» στις τρανς φίλες τους.
Ο Ιούνιος μπήκε κι αυτός με φόρα και επειδή είναι επετειακός ως μήνας Υπερηφάνειας, όλες οι επιχειρήσεις κοτσάρουν ένα ουράνιο τόξο ευαισθησίας και συμπερίληψης, όλες οι ΜΚΟ της κοινωνίας των πολιτών ετοιμάζονται να παρελάσουν, όλοι οι ινφλουένσερ αναζητούν μια ΛΟΑΤΚΙ+ δραματική ιστορία, η νεο-αθηναία Κίμπερλι καραδοκεί να ανέβει στα άρματα και να κατακτήσει την πρωτεύουσα, αλλά στο newsfeed του Ίνστα διαβάζω: «Τέσσερις νεαροί παρέσυραν με Ι.Χ. τρανς γυναίκα και αποπειράθηκαν να την κάψουν στη λεωφόρο Συγγρού».
Να μου λείπει τέτοια Υπερηφάνεια. Στην αρχή της Πατησίων τα απομεινάρια των φεστιβαλικών εκδηλώσεων για την Ομόνοια· σε ποιον ανήκει η Ομόνοια, σε ποιον ανήκει η Κυψέλη; Σε όποιον πληρώνει για να τις έχει. Ο δήμος Αθηναίων τις έχει εγκαταλείψει προ πολλού στην τύχη τους και στα σκουπίδια τους. Στο ίδιο ακριβώς σημείο που έχει αφήσει τους αστέγους και τα πάρκινγκ των ηλεκτρικών πατινιών. Δίπλα σε κάδους ανακύκλωσης που εξαιτίας της μη αποκομιδής των απορριμμάτων είναι γεμάτοι με μη ανακυκλώσιμα σκουπίδια.
Οι δήμαρχοι πηγαινοέρχονται ως «νταβάδες» της πρωτεύουσας όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι «εραστές». Ο Μπακογιάννης ξαναέρχεται, ο Κασιδιάρης ξαναέρχεται, οι Γερμανοί δεν έφυγαν ποτέ. Εδώ και χρόνια οι γνώστες του real estate λένε «η Αθήνα δεν είναι δικιά μας πια», η μισή αγοράστηκε από Ισραηλινούς, η άλλη μισή από Κινέζους και ό,τι έχει περισσέψει ανακαινίζεται για να διατεθεί σε τηλεργαζόμενους του δυτικού μπλοκ, νομάδες των σόσιαλ μίντια και καταφερτζήδες μεσίτες που πλασάρουν τα ημιυπόγεια της οδού Δροσοπούλου ως αιγαιοπελαγίτικα σπιτάκια με ασβεστωμένη αυλή και σκαλάκια καθόδου.
Η μεσίτρια στο βίντεο αναφωνεί «60.000 euros» κι εγώ μετανιώνω που δεν έγινα η αγρότισσα της Κυψέλης, να μπορώ τουλάχιστον να ελπίζω ότι με μισή επιδότηση ΟΠΕΚΕΠΕ για την ακατάπαυστη καλλιέργεια γατόχορτου στο μπαλκόνι μου θα καταφέρω να κατέβω τα σκαλιά του ημιυπογείου ως περήφανη ιδιοκτήτρια προτού μου το καβατζώσει καμιά Γερμανίδα καλλιτέχνιδα, από αυτές που οι ναζί παππούδες της κυνήγησαν τους αριστερούς παππούδες μας, και τώρα ήρθαν να μας διδάξουν τη σημαίνει «φύλο - πόλη - τέχνη».
Αν και τελικά δεν φταίει που δεν έγινα αγρότισσα, μάλλον πιο πολύ φταίει που δεν έγινα νεοδημοκράτισσα. Και από κάθε κομματικό σωλήνα αποστάσεις ασφαλείας κράτησα. Γι’ αυτό παρέμεινα περήφανη νοικάρισσα.
Στην εξώπορτα της πολυκατοικίας με περιμένει ένας φάκελος και όχι ο Γιώργος. Στο ασανσέρ ανοίγω τον λογαριασμό της ΔΕΗ και όχι το πουκάμισο του Γιώργου· και αυτός επετειακός, εκκαθαριστικός και ληξιπρόθεσμος.
Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να καίει τόσο ρεύμα ένα σπίτι σχεδόν ακατοίκητο. Δεν είναι δυνατόν η Σουσού να καίει κιλοβατώρες ίσες με το μισό μου ενοίκιο ούτε είναι δυνατό να βγει το καλοκαίρι στην Αθήνα χωρίς κλιματισμό.
Εφτά χρόνια κυβέρνησης Μητσοτάκη και κάθε ώρα που περνάει η ανθρώπινη ζωή έχει λιγότερη αξία από τα προϊόντα που καταναλώνουμε για την επιβίωση. Τα φρούτα από το Ισραήλ στο καφάσι του σούπερ μάρκετ είναι πιο προστατευμένα από τα μέλη του στολίσκου της Ειρήνης στα χέρια των γενοκτόνων βασανιστών. Το μόνο που μετράει είναι ποιον ξέρεις, ποιος σε ξέρει, ποιο βύσμα έχεις στην κυβέρνηση και με πόσα φράγκα θα γίνει η δουλειά. Ακόμα και οι εξωγήινοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα για να κατασκοπεύσουν πως στο διάολο καταφέρνουμε να επιβιώνουμε και πέρασαν και μια βόλτα από τον ναό Αγίου Γεωργίου για να πουν ένα «γεια» στις τρανς φίλες τους και να στείλουν χαιρετίσματα στον πρωθυπουργό που πρώτος κάποτε, πριν από τη NASA, μας ενημέρωσε πως στον Λυκαβηττό τα άλιεν και οι τρανς συνωμοτούν για να ρίξουν την κυβέρνηση των Αρίστων.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
