ΤO «PILLION» ΠΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕ ο Χάρι Λάιτον, με τους Χάρι Μέλινγκ και Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, έκανε αίσθηση, καθώς είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά που μια ταινία η οποία εστιάζει στην BDSM κουλτούρα και ειδικά στην queer πλευρά της γίνεται mainstream και κερδίζει βραβεία σε μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ, παρότι αρκετά ακραία για τον μέσο θεατή. Με το έναυσμα αυτό αναζήτησα έναν λάτρη του είδους και μάλιστα έναν sub, έναν «σκλάβο», ο οποίος είναι κατά τεκμήριο εκείνος που «τραβάει», συναινετικά βεβαίως, το μεγαλύτερο ζόρι σε μια τέτοια σχέση. Σημασία δεν έχει ο ερωτικός προσανατολισμός, θα μπορούσε στη θέση του να βρίσκεται μια cis στρέιτ γυναίκα, μια λεσβία, ένα τρανς άτομο ή ένας cis στρέιτ άνδρας, τα συναισθήματα και τα βιώματα μοιάζουν.
Αρχικά ο Πάνος, όπως συμβατικά θα τον ονομάσουμε εδώ, ήταν διστακτικός· δεν ήθελε επίσης επ’ ουδενί να φωτογραφηθεί – «δεν ζούμε στη Νέα Υόρκη, το Άμστερνταμ ή στο Βερολίνο όπου μια τέτοια συνέντευξη δεν θα δημιουργούσε θέμα», θα πει. Πείστηκε τελικά να μιλήσει ανοιχτά, έστω σε καθεστώς ανωνυμίας, όπως και να μας δώσει δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες, όπου ο ίδιος δεν διακρίνεται. Είναι σχετικά «νέος» στον χώρο, όσο όμως περνά ο καιρός τόσο πιο πολύ του αρέσει και τόσο περισσότερο απελευθερώνεται, καθώς λέει. Βρεθήκαμε στα Εξάρχεια και με φόντο τις λαμαρίνες της πλατείας, που σε μια άλλη συνθήκη θα μπορούσαν να ήταν σκηνικό BDSM «περφόρμανς» –η φαντασίωση, η θεατρικότητα, το παιχνίδι των ρόλων και η τελετουργική επιτελεστικότητα είναι βασικά στοιχεία αυτής της εμπειρίας–, πιάσαμε να μιλάμε για μια μορφή επιθυμίας που παραμένει ακόμα σε μεγάλο βαθμό ταμπού, έχει ωστόσο αποκτήσει μεγαλύτερη ορατότητα, ακόμη και δημοφιλία, συγκριτικά με το παρελθόν.
Η ερωτική πράξη καθαυτή έχει στοιχεία περφόρμανς, η φαντασίωση είναι άλλωστε που πρωταγωνιστεί. Ισχύει ωστόσο κι εδώ ότι μια σεξουαλική πρακτική μπορεί στην εφαρμογή της να μην είναι τόσο άνετη ή ευχάριστη όσο έδειχνε στην τάδε πορνοταινία που σε καύλωσε, χρειάζεται να τη δεις πιο ρεαλιστικά!
Ο Πάνος έχει μπει στην BDSM φάση πολύ ενεργά τα τελευταία δύο χρόνια, χάρη σε μια γνωριμία με άτομο που διέθετε μεγαλύτερη εμπειρία σε αυτό το κομμάτι, με το οποίο και δημιούργησε σχέση. «Μέχρι τότε είχα κάνει μόνο κάποιους “πειραματισμούς” με εφήμερες γνωριμίες και υπήρχαν βέβαια και οι φαντασιώσεις, τις οποίες μου καλλιέργησε και η παρακολούθηση ταινιών πορνό με τέτοια θεματική. Όταν βέβαια φαντασιώνεσαι μια κατάσταση πριν από κάποιο ραντεβού και στην πράξη αυτό δεν αποδίδει ή μένει στην εμπειρία της μιας βραδιάς, δεν μπορείς να σιγουρευτείς αν σε καλύπτει και αν αυτό που φαντασιώνεσαι τόσο έντονα είναι τελικά αυτό που επιθυμείς και γουστάρεις, αν είσαι ικανός να αντεπεξέλθεις σε όλο αυτό αλλά και αν το άτομο απέναντί σου ταυτίζεται όντως μαζί σου σε αυτό το κομμάτι», μου λέει. Διότι βέβαια και αυτή η σχέση, όπως και κάθε άλλη, «χτίζεται» στην πορεία: «Πες ότι, ας πούμε, γουστάρεις να σε μαστιγώνουν, ε, δεν μπορείς να πας με κάποιον που απλώς θα σε πλακώσει στο ξύλο, γιατί δεν είναι βέβαια αυτό το ζητούμενο. Θα αγριευτείς, θα σηκωθείς να φύγεις και είναι λογικό. Το μαστίγιο, το σχοινί, το λουρί, τη δερμάτινη ζώνη κ.λπ. πρέπει να τα νιώθεις σαν προέκταση του χεριού του άλλου. Γιατί για να λειτουργήσει όλο αυτό ερωτικά χρειάζεται να υπάρχει κι ένα συναισθηματικό υπόβαθρο, χρειάζεται επίσης –εννοείται– να υπάρχει συναίνεση και σεβασμός στα όρια του άλλου. Υπάρχουν μέσα στο παιχνίδι λέξεις-κλειδιά που δίνουν στον άλλο σήμα ότι πονάς ή καταπονείσαι υπερβολικά και άρα πρέπει να διακόψει είτε προσωρινά είτε τελείως αυτό που κάνει».
Το ζήτημα των ορίων είναι πάντα υπό διερεύνηση μέσα σε μια BDSM σχέση και είναι, συνεχίζει, κάτι που εξερευνάς μαζί με τον σύντροφό σου, γιατί είναι ένα πεδίο συχνά αχαρτογράφητο, μπορεί να μην ξέρεις ούτε εσύ –αλλά ούτε κι εκείνος για τον εαυτό του– μέχρι πού είσαι ικανός να φτάσεις, αν κάποιος δεν σε κατευθύνει προς τα εκεί βήμα-βήμα, με την απαραίτητη προϋπόθεση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης: «Πρόκειται για μια κατάσταση με καθαρά εγκεφαλικό υπόβαθρο και σίγουρα υπάρχει μια θεατρικότητα σε όλο αυτό το παιχνίδι, οι μάσκες, οι στολές, τα δερμάτινα μπουφάν, οι μπότες, οι λαστιχένιες φόρμες, τα διάφορα αξεσουάρ και φετίχ, όπως είναι τα φίμωτρα και τα λουκέτα. Η ερωτική πράξη καθαυτή έχει στοιχεία περφόρμανς, η φαντασίωση είναι άλλωστε που πρωταγωνιστεί. Ισχύει ωστόσο κι εδώ ότι μια σεξουαλική πρακτική μπορεί στην εφαρμογή της να μην είναι τόσο άνετη ή ευχάριστη όσο έδειχνε στην τάδε πορνοταινία που σε καύλωσε, χρειάζεται να τη δεις πιο ρεαλιστικά!».
Εκείνο που καταρχάς τον «φτιάχνει», λέει, είναι η αίσθηση της απόλυτης υποταγής, του πλήρους δοσίματος σε έναν άνθρωπο, της πρόθυμης ικανοποίησης των επιθυμιών και των αναγκών του. Σε αυτού του είδους τις σχέσεις, το πάνω χέρι το έχει 100% ο dom, που μπορεί επίσης να αποκαλείται «master», «αφέντης» ή «κύριος». Ο sub, όρος που είναι συνώνυμος του «σκλάβου», του «υπηρέτη» ή «υποτακτικού», του «servant» –dom και sub είναι σήμερα οι επικρατέστεροι όροι–, δεν «δικαιούται» να εκφράσει καν άποψη για κάτι αν δεν του έχει επιτραπεί: «Δεν ήταν έτσι εξαρχής η ερωτική μου ζωή, προηγήθηκαν αρκετές συμβατικές, ας τις πούμε, συνευρέσεις και σχέσεις ωσότου συνειδητοποιήσω τι ακριβώς θέλω. Και πάλι, όμως, οι πρώτες σχετικές εμπειρίες με άτομα που προσέγγισα μέσα από πλατφόρμες γνωριμιών δεν ήταν θετικές, ένιωθα ότι υπήρχε πολλή πίεση από την άλλη πλευρά ήδη από το “καλησπέρα”, υπήρξαν φορές που έφυγα στα πρώτα λεπτά. Είναι δύσκολο, όντας πρωτάρης, να πας κατευθείαν από το 10 στο 100, κι αν ο άλλος δεν διαθέτει την υπομονή και την πείρα, ξενερώνεις. Μήπως και στο συμβατικό σεξ δεν συμβαίνει αυτό;».
Η πλέον καθοριστική γνωριμία του, θα πει, ήταν αυτή με τον άνθρωπο με τον οποίο είναι μαζί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο: «Με το συγκεκριμένο άτομο, που είχε σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα στο BDSM, κολλήσαμε γιατί, πέρα από το ότι με γοήτευε, μου ενέπνευσε εξαρχής εμπιστοσύνη, σεβάστηκε, δε, απόλυτα τα όριά μου και τον χρόνο που χρειαζόμουν για να αφεθώ περισσότερο σε αυτό ώστε να φτάσουμε να αντλούμε από κοινού τη μεγαλύτερη δυνατή ηδονή. Φαντάσου ότι ήδη από την πρώτη φορά, που ήταν αναγνωριστική και σχετικά σύντομη, φεύγοντας από το σπίτι του με κατέλαβε μια τρελή επιθυμία να ξαναγυρίσω άμεσα για να συνεχίσουμε σε ένα επόμενο στάδιο από εκεί που το είχαμε αφήσει. Τις επόμενες μέρες τον σκεφτόμουν συνέχεια, δεν έβλεπα την ώρα να ξαναβρεθούμε. Ήταν από μέρους του ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή ότι αυτός, πέρα από dominant, ήταν και πολυγαμικός και απαιτούσε από τον sub, τον υποτακτικό του, απόλυτη συμμόρφωση με τις επιθυμίες του, κάτι που ομολογώ ότι με έφτιαχνε. Και παρότι αρχικά βρισκόμασταν κάπως αραιά λόγω υποχρεώσεων, επικοινωνούσαμε τακτικά μέσω μηνυμάτων, πάντα στο πλαίσιο των ρόλων μας. Να πούμε κιόλας εδώ ότι και κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης παίζει πολύ μπλα-μπλα από πλευράς dom· προσπαθεί να μπει μέσα στο μυαλό σου και να κυριαρχήσει μέσα σου αρχικά εγκεφαλικά και μετά σωματικά, έτσι ώστε να φτάσεις να μην μπορείς να κάνεις μακριά του. Καταλήγεις να νιώθεις εντελώς ανασφαλής χωρίς αυτόν, ανησυχείς μη σου συμβεί κάτι και δεν είναι δίπλα σου. Γιατί μπορεί εκείνος να είναι ο κυρίαρχος, είναι όμως ταυτόχρονα κι αυτός που όταν ολοκληρώσετε θα σε χαϊδέψει, θα σε ρωτήσει πώς είσαι, θα σου επιβεβαιώσει με διάφορους τρόπους ότι είναι ο άνθρωπός σου, το στήριγμά σου». Υπάρχουν βέβαια, θα πει, και κάποιες τοξικές σχέσεις, όπου ο άλλος σε μανιπουλάρει κανονικά, αυτό ωστόσο δεν συμβαίνει μόνο στο BDSM. Υπάρχουν εννοείται και στον χώρο αυτό escorts, άντρες και γυναίκες, doms και subs, καθώς και άνθρωποι για τους οποίους το να πληρώσουν για μια τέτοια εμπειρία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της.
«Σταδιακά ο σύντροφός μου εκτίμησε το πόσο υπάκουος ήμουν, κατάλαβε ότι μπορεί να με πλάσει όπως ήθελε αλλά και όπως εγώ ήθελα και φαντασιωνόμουν επί χρόνια, κι αυτό άρεσε και στους δυο μας. Μαζί του ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό που κρυβόταν ως τώρα. Ακόμα και το μαστίγιο, που μέχρι τότε με φρίκαρε ως ιδέα, πείστηκα να το δοκιμάσω, έφτασα μάλιστα πιο μακριά από όσο φανταζόμουν. Να πω ότι και για τον ίδιο ήταν η πρώτη φορά που ήταν τόσο καιρό και το προχώρησε τόσο με κάποιον σύντροφο. Όπως όλες οι σχέσεις, έτσι κι αυτές δεν εξελίσσονται ευθύγραμμα, έχουν τα σκαμπανεβάσματά τους, γνώρισα ωστόσο ζευγάρια που είναι δεκαετίες μαζί και αγαπιούνται βαθιά».
Εκεί που έκανε, λέει, λίγο πίσω, ήταν όταν το πράγμα άρχισε να ξεφεύγει από το αυστηρά ιδιωτικό πλαίσιο και να μπαίνει στην καθημερινή του ζωή. «Σε κάποιο σημείο μιας BDSM σχέσης, για να αποδείξεις ότι ανήκεις ολοκληρωτικά στον άλλο πρέπει να δεχτείς, αν σ' το ζητήσει, να φοράς διαρκώς στον λαιμό ένα σιδερένιο λουκέτο κρεμασμένο από αλυσίδα, με το κλειδί να το κρατά εκείνος. Τελευταία μάλιστα είναι στη μόδα οι subs να φοράνε και στο πέος τους ένα αξεσουάρ αντίστοιχο με τη ζώνη αγνότητας, με το κλειδί να το κρατούν κι εδώ οι doms. Με τη σχέση μου τα κάναμε και τα δύο, έλα όμως που το λουκέτο στον λαιμό φαίνεται, ειδικά όταν ζεσταίνει ο καιρός και δεν μπορείς να το κρύψεις πίσω από κάποιο κασκόλ ή φουλάρι. Στις αρχές του περσινού χειμώνα που το εφαρμόσαμε δεν είχα θέμα με το λουκέτο, καθώς προχωρούσε όμως η άνοιξη άρχισα να τσινάω και εν τέλει κατάλαβε ότι θα μου ήταν δύσκολο να το φοράω 365 μέρες τον χρόνο. Δεν ζούμε, έπειτα, σε μια τόσο προχώ χώρα όπου, όπως και να κυκλοφορείς, κανείς δεν θα σε στραβοκοιτάξει, οπότε καταλαβαίνεις! Ακόμα και μέσα στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα πολλοί το θεωρούν ταμπού».
Υπάρχουν στην Ευρώπη χώρες πολύ πιο άνετες, όπως η Γερμανία, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, συνεχίζει: «Στην Αμβέρσα διοργανώνεται το Darklands Festival, ένα μεγάλο BDSM event στο οποίο πήγαμε με τη σχέση μου πέρσι και φέτος. Είναι μια μοναδική εμπειρία για τους λάτρεις του είδους, για ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αλλά όχι μόνο – δεν είχαμε ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Συναντήσαμε φοβερά άτομα και είδαμε απίστευτα πράγματα να γίνονται σε δημόσια θέα σε κάποιους χώρους, κάποια από τα οποία με εξίταραν και άλλα που ομολογώ ότι κι εμένα με σόκαραν! Εκεί έκανα, μάλιστα, για πρώτη φορά κάποια πράγματα δημόσια. Σε κάποιες φάσεις πήγαινε ο dom μου κάπου ή βρισκόταν με κάποιον άλλο και με άφηνε με δεμένα τα χέρια σε έναν στύλο, σε κοινή θέα, να τον περιμένω για ώρες. Υπήρξαν στιγμές που είχα αγχωθεί, που αναρωτιόμουν γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου, μήπως τελικά με χαλάει να νιώθω “κτήμα” κάποιου, σαν αντικείμενο. Συμβαίνουν αυτές οι παλινδρομήσεις όταν είσαι νέος στον χώρο. Εν τέλει το αποδέχτηκα γιατί συνειδητοποίησα πως δεν με ενοχλούσε το δέσιμο καθαυτό, αντιθέτως, απλώς δεν είχα συνηθίσει τη δημοσιότητα. Φέτος, ωστόσο, μού επέτρεψε να κινούμαι πιο ελεύθερα! Ένα βράδυ με “παραχώρησε” συναινετικά στον dom φιλικού ζευγαριού που τους πετύχαμε σε ένα πριβέ μπαρ να κάνουν bondage. Εκείνος, όντας πιο πεπειραμένος, με έδεσε πολύ σφιχτά ολόκληρο πάνω σε έναν πάγκο. Έμεινα έτσι ακινητοποιημένος για κανένα δίωρο, μου είχε δέσει μέχρι και το στόμα, το οποίο είχε βουλώσει με ένα μπαλάκι, δεν μπορούσα καν να μιλήσω. Σχεδόν τρόμαξα, αυτό όμως ενέτεινε την ηδονή· μιλάμε άλλωστε για μια τελετουργική διαδικασία η οποία απαιτεί ειδική τεχνική, έκαναν μάλιστα και επιδείξεις στο φεστιβάλ. Αν με ρώταγες πρωτύτερα, θα σου έλεγα ότι αποκλείεται να μου αρέσει κάτι τέτοιο, κι όμως την καταβρήκα – άλλη μια απόδειξη ότι μερικά πράγματα πρέπει να τα δοκιμάσεις στην πράξη προτού αποφασίσεις! Ακόμα και τη γρατζουνιά ή την ουλή που σου έκανε ο κύριός σου με κάποιο σύνεργο πάνω στην πράξη φτάνεις να την αγαπάς και να καμαρώνεις γι’ αυτήν».
Σταδιακά ο σύντροφός μου εκτίμησε το πόσο υπάκουος ήμουν, κατάλαβε ότι μπορεί να με πλάσει όπως ήθελε αλλά και όπως εγώ ήθελα και φαντασιωνόμουν επί χρόνια, κι αυτό άρεσε και στους δυο μας.
Τα ταξίδια αυτά, λέει, τον έφεραν σε επαφή με ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της διεθνούς BDSM κοινότητας, συμβάλλοντας έτσι στην αυτοσυνείδηση, την αυτοπεποίθηση και την ενδυνάμωσή του. Στην Αθήνα, πάλι, και στην Ελλάδα γενικότερα η κουλτούρα αυτή είναι αρκετά περιορισμένη ακόμη, από πλευράς ορατότητας τουλάχιστον· μέχρι και στα Pride σπανίζουν οι ανοιχτά BDSM περσόνες ή τα ζευγάρια. Περισσότερα, συνεχίζει, θα δεις στα πριβέ πάρτι για BDSM και φετιχιστές που κατά καιρούς διοργανώνονται. Έχει πάει και με τον φίλο του σε τέτοιο πάρτι, όπου συνάντησαν κόσμο όλων των ηλικιών και των σεξουαλικοτήτων, ακόμα και άτομα υπεράνω πάσης υποψίας, που λένε. Το είχε διοργανώσει μια γυναίκα dom και οι συνεννοήσεις είχαν γίνει μέσα από μια ειδική γι’ αυτές τις περιπτώσεις online εφαρμογή. Σε ανάλογο event που έγινε σε ένα κλαμπ στο Γκάζι –διοργανώνονται τέτοια κατά καιρούς– είχαν συναντήσει μια κυριούλα που ήταν σίγουροι ότι κατά λάθος βρέθηκε εκεί, σύντομα όμως διαπίστωσαν ότι ήξερε πολύ καλά πού είχε έρθει, διέθετε μάλιστα και τα σχετικά αξεσουάρ! «Την είδαμε κιόλας αργότερα σε πριβέ BDSM πάρτι. Ίσως ήταν, όπως κι εγώ, από τις περιπτώσεις που μεγαλώνοντας ανακάλυψαν αυτή τους την τάση ή που ντρέπονταν να την εκδηλώσουν νωρίτερα λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων. Ισχύει πάντως ότι έχει αυξηθεί ο κόσμος που ενδιαφέρεται για το BDSM και σε αυτό σίγουρα συνέβαλαν οι διάφορες ιντερνετικές πλατφόρμες και εφαρμογές γνωριμιών, οι οποίες είναι άκρως εξυπηρετικές, ειδικά για ανθρώπους με “ιδιαιτερότητες” και “βίτσια”».
Ο Πάνος είδε πρόσφατα το «Pillion», του άρεσε, βρήκε πολύ ενδιαφέρον το διφορούμενο φινάλε της ταινίας και συμφωνεί ότι εξετάζει πολύπλευρα και σχεδόν βιωματικά την BDSM συνθήκη, γι’ αυτό και έχει γίνει ήδη σημείο αναφοράς. Κολακεύτηκε κιόλας όταν του είπα ότι βρήκα αρκετά κοινά μεταξύ αυτού και του Κόλιν (ο sub που υποδύεται ο Χάρι Μέλινγκ), ήταν μάλιστα σαν να έβλεπα ξανά νοητά κάποιες σκηνές καθώς κουβεντιάζαμε. Όχι, δεν έχει διαβάσει ακόμα Μαρκήσιο ντε Σαντ και Ζάχερ φον Μαζόχ, ούτε έχει δει τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» ή έστω το «Irving Park» του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, τη μόνη ίσως ελληνική ταινία που εστιάζει σε αυτήν τη θεματολογία. Γνωρίζει, όμως, τον αρχετυπικό queer κομίστα Tom of Finland, το ομώνυμο ντοκιμαντέρ για τον οποίο (2017) ήταν από τα εναύσματα για να εντρυφήσει σε αυτή την κουλτούρα – μνημονεύει και τα «Μάτια ερμητικά κλειστά» του Κιούμπρικ για τις σχετικές τους αναφορές.
Ένας λόγος για την έλλειψη ορατότητας είναι ότι το BDSM παραμένει σε μεγάλο βαθμό ταμπού, κάποιους τους φρικάρει, άλλοι το παρεξηγούν, και αυτό, καθώς λέει, οφείλεται ακριβώς στην έλλειψη γνώσης για το τι πραγματικά είναι. Και ο ίδιος, άλλωστε, παρότι δεν κρύβει γενικά από το φιλικό και κοινωνικό του περιβάλλον ότι τον έλκουν οι άντρες, είναι πιο επιφυλακτικός στο να επεκταθεί, ειδικά όταν δεν ξέρει πώς θα αντιδράσει ο άλλος. Αφότου πάντως απολαμβάνει εντελώς απενοχοποιημένα πλέον αυτό που κάνει, δεν τον ενδιαφέρει αν κάποιος τον σχολιάσει αρνητικά. Τον ρωτώ για τη σχέση του BDSM με το chemsex, δεδομένου ότι κάποιες πιο hardcore σεξουαλικές πρακτικές, όπως το fisting, διευκολύνονται με τη χρήση ουσιών: ναι, σαφώς υπάρχουν και άτομα που επιδίδονται σε αυτό, χωρίς να είναι και κανόνας – έχει δοκιμάσει, λέει, και ο ίδιος παλιότερα και όντως βοηθάει σε κάποια πράγματα, το αποφεύγει όμως πλέον, και για τους κινδύνους της παρατεταμένης χρήσης αλλά και επειδή τον αποδιοργανώνει. Δεν πιστεύει, πάντως, ότι υπάρχει αυξημένο ρίσκο για HIV και ΣΜΝ στην κοινότητα αυτή, εφόσον υπάρχει αποκλειστικότητα ή ακολουθούνται οι γενικοί κανόνες του safe sex.
Η αποκλειστικότητα, τώρα, όσο επιθυμητή κι αν είναι συνήθως για έναν sub, δεν συγκινεί το ίδιο έναν dom, καθώς λέει. «Οι περισσότεροι doms είναι πολυγαμικοί και απαιτούν να το ανέχεσαι αυτό και να τους είσαι εσύ, ταυτόχρονα, απόλυτα πιστός. Σε κάθε περίπτωση, άλλωστε, ο sub είναι που οφείλει να υπακούει και να υπηρετεί, χωρίς να θέτει εκείνος τους όρους. Ναι, μπορεί καμιά φορά να καταφέρει πλαγίως να γίνει το δικό του, η κυρίαρχη φάση όμως είναι “εγώ θα κάνω ό,τι θέλω, αλλά εσύ θα μου είσαι απόλυτα πιστός και διαρκώς διαθέσιμος”, ακόμα και για ομαδικό σεξ, αν εκείνος θελήσει, άσχετα που μπορεί να σε θέλει απλά ως θεατή. Στη δική μου σχέση είμαστε γενικά πιστοί, μια φορά μόνο που ήρθε από το εξωτερικό για λίγο καιρό μια παλιότερη σχέση του dom μου, στην οποία εκείνος ήταν ο sub, βρισκόταν εναλλάξ και με τους δυο μας, μπαίνοντας σε διαφορετικό ρόλο κάθε φορά. Εννοείται φυσικά ότι όφειλα να το ανεχτώ!». Υπάρχει εναλλαγή ρόλων μεταξύ «κυρίου» και «υπηρέτη»; «Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά, το κάναμε κάποια στιγμή και με τον σύντροφό μου, με δική του, πάντα, πρωτοβουλία, η αλήθεια είναι όμως ότι δεν συνηθίζεται. Οι ρόλοι είναι κατά κανόνα πολύ συγκεκριμένοι και ξεκάθαροι, αλλιώς χαλάει η φαντασίωση».
Έχει σκεφτεί πολλές φορές αν η επιθυμία του να είναι sub, να υπακούει και να υποτάσσεται σχετίζεται με τον μάλλον παθητικό του χαρακτήρα, καθώς ήταν από μικρός αρκετά άβουλος και ανασφαλής. Αυτό μάλλον, πιστεύει, ισχύει για πολλούς subs, καθένας όμως μπορεί να φτάσει στο BDSM από διαφορετική αφετηρία. Τι θα συμβούλευε έναν «πρωτάρη» sub; «Αν το γουστάρει 100% αυτό το παιχνίδι, άπαξ και μπει σε αυτό, να μην κάνει πίσω. Γιατί υπήρξαν και για μένα στιγμές που είπα “δεν μπορώ άλλο, δεν αντέχω” και τώρα που το σκέφτομαι συνειδητοποιώ πόσο θα το είχα μετανιώσει αν με άκουγα τότε!».
