Oι φίλοι του Ertflix, που αυξάνονται με τον καιρό, θα έχουν παρατηρήσει το τελευταίο διάστημα μια μεταβολή στη σύνθεση του κινηματογραφικού καταλόγου του. Οι προγραμματιστές της πλατφόρμας φαίνεται να επιχειρούν στροφή σε εμπορικότερα κινηματογραφικά μονοπάτια, προκρίνοντας την αβαρή διασκέδαση έναντι της ψυχαγωγίας. Ελπίζουμε να τηρηθεί μια ισορροπία, ως πλατφόρμα που ανήκει σε φορέα του ευρύτερου δημοσίου τομέα καλό θα ήταν να τηρήσει κι έναν κινηματογραφικά εκπαιδευτικό χαρακτήρα, να αφήσει χώρο για ένα σινεμά που σπάνια βρίσκει τον δρόμο προς την ιδιωτική τηλεόραση και δεν φτάνει ποτέ στους δέκτες των θεατών.
Για τις ανάγκες του παρόντος και στο πλαίσιο του ανανεωμένου καταλόγου τους, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε μια ισορροπία ανάμεσα στο mainstream και το εναλλακτικό, πρωτίστως, όμως επιλέξαμε ταινίες που, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εκτιμούμε πως έχουν κάτι να δώσουν στον θεατή τους.
The Name of the Rose (1986)
Κατά την κινηματογραφική διασκευή του, το «Όνομα του Ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο αποβάλλει την πυκνή σημειολογία και την πραγματεία γύρω από την σχετικότητα της ερμηνείας - όσα το έκαναν σπουδαίο βιβλίο, εν ολίγοις.
Στη χώρα μας το «Όνομα του Ρόδου» υπήρξε θρυλικός τίτλος και αγαπημένη ταινία του κοινού, με τον καιρό ξεχάστηκε.
Κερδίζει, όμως, ένα συναρπαστικό μυστήριο, που διατηρεί ατόφια την ανατρεπτική του διάθεση και τη στάση του σε βάρος του συντηρητισμού και της θρησκοληψίας, διαθέτει σταρ περιωπής στο πρόσωπο του Σον Κόνερι και ωφελείται από τη δυνατότητα του Ζαν-Ζακ Ανό να αναδεικνύει και το τελευταίο σεντ που επενδύεται στην παραγωγή των ταινιών του. Στη χώρα μας υπήρξε θρυλικός τίτλος και αγαπημένη ταινία του κοινού, με τον καιρό ξεχάστηκε.
Moneyball (2011)
Moneyball Trailer
Πέρα από μια εξαιρετική ταινία είδους που αντλεί σασπένς, ψυχαγωγία και θέαμα από (θεωρητικά) πλήρως αντικινηματογραφικό υλικό – το management μιας ομάδας μπέιζμπολ και κατ’επέκταση την εξωαγωνιστική δράση- το Moneyball του Μπένετ Μίλερ είναι μια μεγάλη αμερικανική ταινία. Με αντικείμενο ένα άθλημα ευρισκόμενο στην καρδιά της αμερικανικής συνείδησης, δεν υπονομεύει απλώς, αλλά ανατινάζει το μότο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε το αμερικανικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο που θέλει μόνο τον πρώτο νικητή κι όλους τους άλλους ηττημένους. Επίσης, πρόκειται για την κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του Μπραντ Πιτ.
Chevalier (2015)
Πριν ο Γιώργος Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλίππου φλερτάρουν ακόμα πιο ανοιχτά με την κωμωδία που πάντα έκρυβε το επονομαζόμενο weird wave, ο τελευταίος συνεργάστηκε με την Αθηνά Ραχήλ-Τσαγγάρη για να συνθέσουν την κωμικότερη στιγμή του άτυπου αυτού ρεύματος μέχρι τότε. Το κυρίαρχο μοτίβο της αναπαράστασης εδώ εφαρμόζεται στον αρσενικό ανταγωνισμό, με έξι άντρες σε ένα γιότ να θέτουν απίθανες δοκιμασίες προσπαθώντας να εξακριβώσουν ποιος είναι ο καλύτερος σε όλας. Ιδιοφυές το casting της εξάδας με ηθοποιούς διαφορετικών καταβολών, κρυφή δύναμη της κωμωδίας του έργου ο Γιάννης Δρακόπουλος σε ρόλο καμαρότου.
I,Tonya (2017)
Με κεντρικό ήρωα της ταινίας του την Τόνια Χάρντινγκ, μια άξεστη αμερικανίδα αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ που έφτασε μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες στα ‘90s και ενεπλάκη σε επεισόδιο που οδήγησε στον τραυματισμό της αντιζήλου της, ο σκηνοθέτης Κρεγκ Γκιλέσπι συστήνει μια σειρά από λούμπεν χαρακτήρες που μπλέκουν σε ανάλογες καταστάσεις και συνθέτει το πορτραίτο μιας κοινωνίας, όπου το στοργικό γονικό πρότυπο απουσιάζει, η απόλυτη επιτυχία είναι αυτοσκοπός, ο αδυσώπητος ανταγωνισμός το μέσο προς αυτή και το δικαίωμα στο αμερικανικό όνειρο παραμένει υπόθεση ταξική.
Que Dios nos Perdone (2017)
Λίγο πριν η άλλοτε κραταιά στο είδος του θρίλερ ισπανική σχολή παρακμάσει, ο μοναδικός σκηνοθέτης που εξακολουθεί να κρατά ψηλά το λάβαρό της, ο Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, μας έδωσε ένα αξιόλογο δείγμα της, βγαλμένο από τη φιντσερική σχολή που βάζει αστυνομικούς να μαζεύουν τα ανθρώπινα συντρίμμια που αφήνει πίσω του το Κακό, σε έναν κόσμο που ο Θεός ξέχασε ή, στην περίπτωσή μας, ποτέ δεν συγχώρεσε, όπως μάς υποδεικνύει και ο τίτλος. Αν δεν είχατε ακούσει ξανά γι’ αυτό και είστε φίλοι αυτού του τύπου σινεμά, αξίζει να το ανακαλύψετε.
Que Dios nos Perdone Trailer
Dark Waters (2019)
Δύο δεκαετίες και κάτι μετά το Safe (1995), ο Τοντ Χέινς (Carol, Velvet Goldmine) επέστρεψε στα εδάφη του οικολογικού θρίλερ με τη δική του εκδοχή του σινεμά καταγγελίας, όπου το κατηγορώ κοινωνείται διακριτικά, δίχως τις μεγάλες σκηνές και τη θριαμβολογία που είθισται να συνοδεύει το είδος, αλλά μέσω της μεθοδικής δραματουργικής ανάπτυξης και των «μουχλιασμένων» χρωμάτων. Όσο για την όποια δικαστική νίκη και την επακόλουθη κάθαρση, έχουν πρόσκαιρο χαρακτήρα, καθώς ο πόλεμος έχει χαθεί εκ των προτέρων και τα εγκλήματα σε βάρος μας συνεχίζονται αδιάκοπα και, επί της ουσίας, ανέλεγκτα κι ατιμώρητα.
Dark Waters Trailer
Another Round (2020)
Είναι σπάνιο μια ταινία να προσεγγίζει το αλκοόλ δίχως να υψώνει το δάχτυλο. Προς Θεού, δεν αναδεικνύει τον αλκοολισμό σε αρετή το Another Round, αλλά, έτσι, κι αλλιώς, δεν κρύβεται εκεί το προτέρημά του. Μέσα από την ιστορία τεσσάρων μεσήλικων, που αποφασίζουν για το επόμενο διάστημα να εκτελούν τα επαγγελματικά τους καθήκοντα υπό την επήρεια συγκεκριμένων ποσοτήτων αλκοόλης, ο Τόμας Βίντερμπεργκ προσθέτει τη (σημαντική) κατάθεσή του σε μια σειρά ταινιών, ερχόμενων από τον Ευρωπαϊκό Βορρά, που καυτηριάζουν τη σοβαροφάνεια και των καθωσπρεπισμό των σύγχρονων εργασιακών ηθών. Αποθεωτικό φινάλε, με τον Μαντς Μίκελσεν να ξεσπά σε αυτοσχέδιο χορό και να ενθουσιάζει τους θεατές στα θερινά το καλοκαίρι που προβλήθηκε η ταινία.
A Taste of Hunger (2021)
Σε συνέχεια του Another Round, το Taste of Hunger είναι μια θεματικά συναφής σκανδιναβική ταινία, που εστιάζει στον «Ροδανθό» που αφήνουμε πίσω μας κυνηγώντας την επαγγελματική καταξίωση. Δεν έχει το κατάλληλο σενάριο για να το πετύχει, ωστόσο του ατού του εντοπίζεται στην ικανότητα του Κρίστοφερ Μπόε (Reconstruction) να κινηματογραφεί ανθρώπους που φλερτάρουν, ερωτεύονται, λογομαχούν και τα ξαναβρίσκουν, συλλαμβάνοντας και τονίζοντας με τον φακό του εκείνη την στιγμή που σπάει την κινηματογραφική τεχνητότητα και παράγει αυθεντικό, ανθρώπινο συναίσθημα – μπορεί να είναι ένα βλέμμα, μια στιγμιαία ανάκλαση του φωτός ή μια ανεπαίσθητη κίνηση του χεριού. Ποτέ άλλοτε ο κινηματογραφικός (ή ο τηλεοπτικός) φακός δεν γοητεύτηκε τόσο από το πρόσωπο του Νίκολαϊ Κόστερ- Βαλντάου - και δεν τον κινηματογράφησε έτσι.
A Taste of Hunger Trailer
Maigret (2022)
Ο διάσημος ήρωας του Σιμενόν, που, παραδοσιακά, δεν θέλει μόνο να εντοπίσει τον ένοχο, αλλά και να τον αναγκάσει να κατονομάσει το κακό που έκανε και να μετανοήσει, εδώ βρίσκεται στο λυκόφως της καριέρας του. Το μυστήριο που καλείται να λύσει δεν είναι ιδιαίτερα περίτεχνο ή δυσεπίλυτο, ωστόσο έχει προσωπικό χαρακτήρα κι αυτό δίνει στην ταινία μια πρόσθετη συναισθηματική διάσταση, με τον φαντασματικό επίλογο να συγκινεί και να τη συνδέει ευθέως με το υπόλοιπο έργο του σκηνοθέτη Πατρίς Λεκόντ, μέσω του μοτίβου της φαντασίωσης μιας δεύτερης ευκαιρίας και μιας άλλης ζωής. Τον Μαιγκρέ υποδύεται ένας εξαιρετικός Ντεπαρντιέ, που μοιάζει να κουβαλά πάνω του όλο το βάρος του κόσμου, αντλώντας έμπνευση, ενδεχομένως, από οικεία κρίματα κι απώλειες.
Γιάννης Σπανός: Πίσω απ΄ τη Μαρκίζα (2024)
Καμιά φορά αρκεί η ταξινόμηση του αρχειακού υλικού κι ένας χαρισματικός ομιλητής για να προκύψει καλό ντοκιμαντέρ. Το αρμοστά (και τόσο όμορφα) τιτλοφορούμενο Πίσω απ’τη Μαρκίζα έχει κι από τα δυο. Όταν λείπει το πρώτο, αντικαθιστά την απουσία του με σκίτσα. Όσο για το δεύτερο, αυτός ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης είχε χιούμορ, σεμνότητα που απουσιάζει από ανθρώπους με το 1/100 των επιτευγμάτων του, είχε και έργο πλούσιο – πολλοί δεν γνωρίζουν τη συνδρομή του στο γαλλικό chanson για παράδειγμα- κι επιτυχίες αμέτρητες, που ακόμα και οι γνώστες της μουσικής σκηνής ενίοτε ξεχνάμε να του πιστώσουμε. Απαραίτητη προβολή για μουσικόφιλους.
