ΕΞΙΣΟΥ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΜΕ ΤΑ μυριάδες prequels, sequels, spin-offs και requels είναι να διαβάζεις κριτικές με κεντρική ιδέα το πόσο αχρείαστα είναι. Καλώς ή κακώς, έχουν έρθει για να μείνουν και φαίνεται ότι δεν θα τα ξεφορτωθούμε εύκολα. Δεν είναι μόνο τα στούντιο που στρέφονται σε δοκιμασμένες συνταγές, αλλά κι εμείς που αναζητούμε την οικειότητα και, στην πραγματικότητα, δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε νέες, ριψοκίνδυνες κινηματογραφικές περιπέτειες – δυστυχώς, οι εισπράξεις αυτό λένε. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι η ύπαρξη μιας δόσης κινδύνου μέσα σ’ αυτό το πεισματικά ασφαλές κινηματογραφικό περιβάλλον ή έστω κάποιων στοιχείων ξεχωριστών (με την καλή έννοια) σε σχέση με το πρωτότυπο.
Στο «Apartment 7A» η Τζούλια Γκάρνερ υποδύεται την Τέρι Τζονόφριο, μια ηθοποιό-χορεύτρια που θέλει να δει το όνομά της γραμμένο στις μαρκίζες του Μπρόντγουεϊ. Τα σχέδιά της ματαιώνονται από ένα φρικιαστικό ατύχημα, το οποίο η σκηνοθέτις Νάταλι Ερίκα Τζέιμς («Relic») θα μας δείξει γλαφυρά, μόνο για να αξιοποιήσει το ενδεχόμενο επανάληψής του τρεις σκηνές μετά, προς όφελος του σασπένς. Μετά από μια αποτυχημένη οντισιόν, η Τέρι ακολουθεί τον σκηνοθέτη της παράστασης – ένας Τζιμ Στέρτζες που μιλά αργά και καλοζυγισμένα, βέβαιος ότι διαθέτει όλον τον χρόνο του κόσμου. Καταλήγει μπροστά σε μια γνώριμη (σε μας) πολυκατοικία και γνωρίζει το ζεύγος Κάστεβετ. Εκείνοι της προσφέρουν μια φαουστική συμφωνία, εκείνη την αποδέχεται, αν όχι με ενδεχόμενο δόλο, τουλάχιστον με ενσυνείδητη αμέλεια.
Όσο κι αν θέλεις να προσεγγίσεις το «Apartment 7A» ως μεμονωμένο έργο, δεν σε αφήνει, όχι μόνο λόγω της (αναπόφευκτης;) σύνδεσής του με τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αλλά γιατί πρόκειται περισσότερο για χαλαρό remake της, παρά για prequel.
Σε ένα πρώτο επίπεδο, ο προκάτοχος του «Apartment 7A» διατηρoύσε αμφίσημη τη φύση όσων παρακολουθούσαμε. Οφείλονται όσα συμβαίνουν σε συνομωσία των άλλων ή στο ίδιο το μυαλό της Ρόζμαρι; Το σπουδαίο είναι πως, όποια από τις δυο εκδοχές κι αν επιλέξει ο θεατής, δεν αλλάζουν τα τελικά συμπεράσματά περί Θεού και ανθρώπων. Tο στοιχείο της αμφισημίας απουσιάζει από το prequel, βρισκόμαστε σε ένα σύμπαν όπου η ερμηνεία του πρωτότυπου φιλμ είναι κυριολεκτική, η φύση της απειλής συγκεκριμένη και τα κίνητρα όσων δουλεύουν γι’ αυτή γνώριμα.
Όσο κι αν θέλεις να προσεγγίσεις το «Apartment 7A» ως μεμονωμένο έργο, δεν σε αφήνει, όχι μόνο λόγω της (αναπόφευκτης;) σύνδεσής του με τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αλλά γιατί πρόκειται περισσότερο για χαλαρό remake της, παρά για prequel. Όσοι γνωρίζουν καλά εκείνη την ταινία, ξέρουν ποια θα είναι η έκβαση της υπόθεσης για την Τέρι και ταυτόχρονα θα διαπιστώσουν πόσο «μικρότερη» ταινία είναι. Mικρότερες είναι ακόμα και οι πόρτες των διαμερισμάτων, που στο φιλμ του ’68 υπερέβαιναν θεαματικά το ύψος των ανθρώπων, διογκώνοντας την αίσθηση του αποπροσανατολισμού – και για να έχουν τον ανάλογο αντίκτυπο τα σχετικά πολανσκικά πλάνα, που επιστρατεύονται και εδώ, χρειάζονται τη συνδρομή ΚΑΙ των σκηνογράφων.
Σενάριο και σκηνοθεσία εστιάζουν στη γυναικεία αυτοδιάθεση, χωρίς να λένε επ’ αυτής τίποτε παραπάνω από τον προκάτοχό τους, αλλά και τίποτε πέρα από αυτή. Το κτίριο με τους ενοίκους του χάνει την αλληγορική του διάσταση, ενώ ο Θεός είναι μεν και πάλι «νεκρός», αλλά μόνο ως ατάκα-fan service και ποτέ ως διάθεση ή ως θέση σημειολογικώς αναπτυσσόμενη.
Υπάρχει, βέβαια, ένας ρυθμός που δεν αντιλαμβάνεται τους θεατές του ως ανθρώπους με attention span συναγρίδας. H Γκάρνερ, με τη σειρά της, επιδεικνύει πρωταγωνιστική στόφα και μετέχει ως συν-δημιουργός σε μια σκηνή χορού που θα βοηθήσει τη δεύτερη ζωή της ταινίας στα social media, ενώ η κάτοχος δύο Όσκαρ Νταϊάν Γουίστ σολάρει απολαυστικά και ουχί μιμητικά, μπαίνοντας στα ταγέρ της βραβευμένης με Όσκαρ για την ερμηνεία της Ρουθ Γκόρντον. Οι φαν του είδους δεν θα δυσανασχετήσουν, τουλάχιστον μέχρι την τρίτη πράξη. Εκεί το σενάριο επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ επεξηγηματικότητας, η Τέρι κινείται στα χνάρια της (ακόμα) εκτός κάδρου Ρόζμαρι και η ταινία καίγεται να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα που ελάχιστοι είχαμε διατυπώσει.
Όταν ακούγεται το διάσημο νανούρισμα του Κριστόφ Κομέντα, σκέφτεσαι ότι θα προτιμούσες να είχες επισκεφτεί ξανά το διαμέρισμα της Ρόζμαρι και του Γκάι, μα είναι πια αργά. Από την άλλη, το streaming ντεμπούτο δεν της άξιζε της ταινίας, κάλλιστα θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει στις αίθουσες. Έχουμε δει πολύ χειρότερες απόπειρες τρόμου να διανέμονται πανηγυρικά στις τελευταίες και να μας τρομάζουν περισσότερο με τα χαμηλά ποιοτικά τους standards και λιγότερο με τη χειραγώγηση του χρόνου και την αξιοποίηση του χώρου εντός του κάδρου – έννοιες άγνωστες για τους σκηνοθέτες τους.
Apartment 7A | Official Trailer | Paramount+
