Η Erieta Attali έφτασε εκεί το καλοκαίρι του 2023 για να περάσει έναν μήνα ως ερευνήτρια σε ένα κτίριο που στεγάζει Ελβετούς φοιτητές, πανεπιστημιακούς, ερευνητές και εν γένει προσκεκλημένους από όλο τον κόσμο για ορισμένο διάστημα. Η φωτογράφος αρχιτεκτονικής αποφάσισε να ζήσει τον τελευταίο μήνα της διετούς διαμονής της στη Cité Internationale Universitaire de Paris (CIUP) στο Pavilion Le Corbusier με αφορμή την ερευνητική της εργασία με θέμα «Transforming Paris - Following the Seine» έχοντας ως στόχο τη δημιουργία ενός φωτογραφικού ημερολογίου. Σκοπός της ήταν να εκφράσει την προσωπική της εμπειρία σχετικά με το πώς είναι να ζει κανείς σε ένα κτίριο μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
H Attali, ενώ παρακολουθούσε τη ζωή στο Παρίσι και στη Cité, φωτογράφιζε με το ιδιαίτερο βλέμμα της τους χαρακτηριστικούς χώρους του κτιρίου νύχτα και μέρα, αποτυπώνοντας στοιχεία που αντανακλούν το μανιφέστο των Le Corbusier και Pierre Jeanneret για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, το οποίο βασίζεται σε τέσσερις αρχές-πυλώνες: κήπος στην οροφή, ελεύθερος σχεδιασμός της κάτοψης, οριζόντιο παράθυρο, ελεύθερος σχεδιασμός της πρόσοψης. Το Ελβετικό Περίπτερο αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα, ένα αρχιτεκτονικό στολίδι που καταχωρίσθηκε ως ιστορικό μνημείο τον Δεκέμβριο του 1986.
Το κτίριο μπορεί να θεωρηθεί ως αφετηρία για την περαιτέρω ανάπτυξη του Le Corbusier ως καλλιτέχνη και για τον «νέο μπρουταλισμό» της δεκαετίας του 1950.
Ο χώρος μέσα στον οποίο βρίσκεται το Περίπτερο είναι η Διεθνής Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού (CIUP), ένα αρχιτεκτονικό συγκρότημα γνωστό για τον χαρακτήρα και την ποικιλία των κτιρίων του, τα οποία αντικατοπτρίζουν το ταλέντο και την πολιτιστική ποικιλομορφία των δημιουργών τους. Οι 37 κατοικίες και τα κοινόχρηστα κτίρια αποτελούν μια πραγματική βιτρίνα της αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα.
Η κατασκευή αυτού του Περιπτέρου ανατέθηκε, χωρίς διαγωνισμό, από την Επιτροπή των Ελβετικών Πανεπιστημίων στους Le Corbusier και Pierre Jeanneret. Ο Le Corbusier δέχτηκε, πεπεισμένος ότι «ήταν σημαντικό η Ελβετία να εμφανιστεί στο Παρίσι με άλλη μορφή από αυτήν της αγροτικής εικόνας των σαλέ και των αγελάδων».
Το κτίριο εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 1933 και ξεχώριζε ως το μοναδικό στο CIUP με ρητά μοντέρνα ταυτότητα, μακριά από κάθε λαϊκό ύφος ή ακαδημαϊκή παράδοση – μια μοντέρνα εικόνα που η Ελβετία προσπαθούσε σταθερά να δοθεί μέσα από τα διεθνή γεγονότα εκείνης της εποχής. Πάνω από τους ογκώδεις πυλώνες από οπλισμένο σκυρόδεμα οι όροφοι κατασκευάστηκαν με έναν ελαφρύ, χαλύβδινο σκελετό, επενδυμένο με τούβλα, τεχνητή πέτρα και πολλά παράθυρα.
Οι δημιουργοί του, ο Le Corbusier και ο εξάδελφός του Pierre Jeanneret, έκαναν το Ελβετικό Περίπτερο το πεδίο δοκιμής του οράματός τους για τη συλλογική στέγαση και των θεωριών τους για τη σύγχρονη κατασκευή: αντοχή της κατώτερης δομής από οπλισμένο σκυρόδεμα, βιομηχανική προκατασκευή των ορόφων, προσεκτικά μελετημένη ηχομόνωση και μια εξαιρετικά λειτουργική διάταξη των χώρων σε συνεργασία με τη σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων Charlotte Perriand.
Σήμερα υπάρχουν δωμάτια για τους σπουδαστές, ένα σαλόνι, ένα χολ εισόδου, ένα γραφείο και ένα διαμέρισμα για τον διευθυντή. Τα δωμάτια είναι μικρά και πανομοιότυπα και η δύναμη του σχεδιασμού τους έγκειται στη διάταξή τους, στα έπιπλα και στο φυσικό φως που μπαίνει από τα οριζόντια παράθυρα με νότιο προσανατολισμό.
Αναγνωρισμένο ως «μία από τις πιο ελεύθερες και ευφάνταστες δημιουργίες του Le Corbusier», το κτίριο συνδυάζει τρεις προσεγγίσεις: η μία αγκαλιάζει το σύγχρονο στυλ της πολυκατοικίας-μπλοκ, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σχέση με το σχήμα του οικοπέδου· η δεύτερη αντιμετωπίζει αυτό το μπλοκ με διαφορετικούς, εξειδικευμένους όγκους, συνδυάζει επίπεδους και κοίλους τοίχους και αντιπαραθέτει βιομηχανικά και φυσικά υλικά· η τρίτη έγκειται στην πρωτότυπη ερμηνεία δύο από τα πέντε σημεία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής: του προσβάσιμου, αλλά κρυμμένου κήπου στην ταράτσα και των πυλώνων από εμφανές σκυρόδεμα. Ως εκ τούτου, το κτίριο μπορεί να θεωρηθεί ως αφετηρία για την περαιτέρω ανάπτυξη του Le Corbusier ως καλλιτέχνη και για τον νέο μπρουταλισμό της δεκαετίας του 1950.
Ο Le Corbusier επέστρεψε αρκετές φορές για πρόσθετες εργασίες, έτσι το 1948 δημιούργησε μια τοιχογραφία με τίτλο «Η ζωγραφική της σιωπής» που έγινε για να αντικαταστήσει την προηγούμενη η οποία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1957 μια σειρά από εμαγιέ πάγκους προστέθηκε στις αίθουσες, δημιουργώντας πολυχρωμία.
Αν και πολλοί το βλέπουν πλέον ως μουσείο, το Fondation Suisse είναι πάνω απ' όλα ένα μέρος για να ζει κανείς. Από την αρχή η αρχιτεκτονική του και οι ένοικοί του το κατέστησαν τόπο διανόησης, πολιτισμού και καθημερινής ζωής, έναν χώρο που ορίζει το art de vivre που ήθελε ο Le Corbusier. Το Salon Courbe αποτελεί παράδειγμα της πανταχού παρούσας εικαστικής και λογοτεχνικής ποιητικής στο κτίριο αυτό. Καμπύλοι τοίχοι, τοιχογραφίες, πολύχρωμες οροφές και ακατέργαστο σκυρόδεμα, η αλληλεπίδραση των υλικών και των χρωμάτων και οι πρωτοποριακές και πάντα ενδιαφέρουσες και μοντέρνες συνδέσεις τους προσδίδουν στον χώρο μια γλυπτική διάσταση.
Σε αυτό το μέρος, που αποτελεί έναν τόπο συνεργασίας και άμιλλας μεταξύ φοιτητών και ερευνητών από όλο τον κόσμο, όταν κάθεται κάποιος σε μια καρέκλα που σχεδίασε η Charlotte Perriand, ενώ κατακλύζεται από το χρώμα και το σκυρόδεμα και την αρμονία των υλικών, δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί ότι ο Le Corbusier, εκτός από σημαντικός αρχιτέκτονας, ήταν επίσης ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας συνθέτης της έγχρωμης μορφής, ένας ποιητής και ένας θεωρητικός της ευημερίας.
