— Ελένη, ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τον κόσμο της μόδας;
Τη μόδα την αντιλαμβάνομαι ως μια μορφή σιωπηλού διαλόγου με τους γύρω μας, μια μη λεκτική μορφή επικοινωνίας της διάθεσης και της ταυτότητάς μας. Με αυτή την έννοια, ορμώμενη και από τη μουσική κουλτούρα της εφηβικής ηλικίας, πειραματιζόμουν με διαφορετικά στυλ των ’90s, από grunge έως skate, μέχρι την εποχή που ανακάλυψα την Ντέινα Σκάλι στα «X-Files» και ξύπνησε η πιο ενήλικη και streamlined εκδοχή του στυλ μέσα μου.
— Πώς ξεκίνησες να γράφεις για τη μόδα;
Έχοντας σπουδές στην αγγλική λογοτεχνία, η γραφή ήταν πάντα ένα αντικείμενο οικείο. Παράλληλα, η μόδα, μέσα στον εφήμερο αλλά και αέναο κύκλο της, με γοήτευε στο κομμάτι της ανάλυσης της έμπνευσης των σχεδιαστών, του ιστορικού υπόβαθρου κάθε συλλογής, της διαμόρφωσης της πoπ κουλτούρας και της διατύπωσης των εικόνων στο ύφασμα. Έπειτα προχώρησα στη σύνταξη άρθρων για το προσωπικό μου μπλογκ, αργότερα δημοσίευσα κάποια σε λονδρέζικο έντυπο και συνέχισα με άρθρα για Έλληνες σχεδιαστές.
Τέλειο outfit θα χαρακτήριζα αυτό που λειτουργεί για τον καθένα μας σε επίπεδο γνησιότητας. Προσωπικά, αμφιταλαντεύομαι συνήθως μεταξύ ενός πολύ καθημερινού (τζιν-φόρμα-T-shirt) και ενός πιο dressy συνόλου με εξεζητημένες γραμμές, τα οποία, όμως, για να είμαι ειλικρινής, λειτουργούν τελικά πιο πολύ ως θεματικά στοιχεία της γραφής μου.
— Τι σε εμπνέει αισθητικά, στο γράψιμο αλλά και στο styling;
Η αισθητική αποτελεί πάντοτε μια πηγή από την οποία ο καθένας μας αντλεί αυτά που τον ορίζουν ως συνείδηση. Κάποιες φορές διερωτώμαι αν η αισθητική μπορεί να διδαχτεί, ώστε ο άνθρωπος να γίνει «άξιος του πνεύματός του», όπως έλεγε ο ποιητής Νίκος Καρούζος. Νομίζω, όμως, ότι τελικά η αισθητική δεν καλλιεργείται τόσο όσο είναι έμφυτη. Τις περισσότερες φορές, όσον αφορά τη σύνταξη κειμένων για τη μόδα, η έμπνευση έρχεται φυσικά και αθόρυβα, μέσω της συλλογής και της παρατήρησης. Στο styling τα πράγματα λειτουργούν πιο χαοτικά για μένα. Πολλές φορές, προσπαθώντας να είμαι αυθεντική, χάνω την ουσία, άλλες φορές, μέσα στην απλότητα, βρίσκω αισθητική αμεσότητα και χαίρομαι με το αποτέλεσμα. Συνήθως βέβαια, θαυμάζω το ντύσιμο και το στυλ των άλλων.
— Τι περιλαμβάνει το τέλειο outfit, για σένα;
Τέλειο outfit θα χαρακτήριζα αυτό που λειτουργεί για τον καθένα μας σε επίπεδο γνησιότητας. Προσωπικά, αμφιταλαντεύομαι συνήθως μεταξύ ενός πολύ καθημερινού (τζιν-φόρμα-T-shirt) και ενός πιο dressy συνόλου με εξεζητημένες γραμμές, τα οποία, όμως, για να είμαι ειλικρινής, λειτουργούν τελικά πιο πολύ ως θεματικά στοιχεία της γραφής μου.
— Πώς θα χαρακτήριζες το στυλ σου;
Θα ήθελα να ήταν το στυλ και το attitude της Kιμ Γκόρντον, αλλά στην πραγματικότητα είναι casual, με έντονα και ίσως εκκεντρικά στοιχεία στα αξεσουάρ.
— Υπάρχει ένα item που δεν θα φύγει ποτέ από την ντουλάπα σου;
Ναι, έχω ένα τέτοιο και είναι ένα μαύρο varsity jacket, στο οποίο έχω ράψει από άκρη σε άκρη δυσεύρετα και unique patches.
— Πες μου τρεις αγαπημένους σου designers και τρία αγαπημένα σου βιβλία.
Αγαπημένοι designers είναι διαχρονικά ο καινοτόμος και αυθεντικός Yiorgos Eleftheriades, ο μοναδικός Dries Van Noten και τώρα τελευταία εκτιμώ πολύ τη σχεδιαστική ουσία του οίκου Cecilie Bahnsen. Από βιβλία, στην εφηβεία μου σίγουρα ήταν αγαπημένος ο Φύλακας στη Σίκαλη του Σάλιντζερ, στα χρόνια των σπουδών μου ξεχώρισα το Mόμπι Ντικ του Mέλβιλ και τώρα διαβάζω πιο συχνά τις ποιητικές συλλογές του Γιάννη Κοντού.
— Με τι άλλο ασχολείσαι, εκτός από τη μόδα και το creative writing;
Είμαι συστηματική περιπατήτρια, βρίσκω μεγάλη χαρά στη μουσική και νιώθω πλήρης όταν περνάω τον περισσότερο χρόνο μου με την οικογένειά μου.
— Τι φοράς σήμερα και πόσο κοστίζει;
Επέλεξα παντελόνι (€120), σακάκι 240791 (στα €180) και πουκάμισο Yiorgos Eleftheriades από προηγούμενη συλλογή, σκουλαρίκια Johanna Daniil, βραχιόλι Pearl Octopus.Y (€288), twilly στα μαλλιά A Totem Für Elita και παπούτσια JW Anderson (παλαιότερη συλλογή).
— Πού πηγαίνεις τώρα;
Πηγαίνω σπίτι να φτιάξω pancakes στον γιo μου.
