Οι δηλώσεις Κουκοδήμου δεν θυμίζουν τα συνήθη βουλευτικά ψεύδη. Παραπέμπουν όμως στα μυθεύματα Κεντέρη περί πτώσης από τη μοτοσικλέτα. Ξαναζούμε τα ολυμπιακά ρεζιλίκια, όταν νιώθαμε αμηχανία από το μέγεθος της βλακείας, όταν παρακαλούσαμε να μην υποτιμούν την «κοινή λογική». Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι κάθε νέα δήλωση, κάθε κίνηση πάνω στη σκακιέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Ο αθλητής κάνει κάτι πρωτότυπο: ρίχνει λάσπη στον εαυτό του. Αποτελεί μοναδική περίπτωση πολιτικού που αναίρεσε την αξιοπιστία του μόνος του και μάλιστα προτού μάθει αν τα βουλευτικά καθίσματα είναι αναπαυτικά. Πόσες ώρες κοινοβουλευτικού μόχθου αντιστοιχούν στους τέσσερις μήνες της θητείας του; Θα λέγαμε ότι είναι διάττων αστέρας, πλην όμως δεν πρόλαβε να λάμψει, να επιδείξει αστρική λάμψη. Απλά έπεσε. Προσγειώθηκε σε έδαφος κατά τι πιο σκληρό από το αμμώδες του σκάμματος που είχε συνηθίσει.

Ο Κώστας Κουκοδήμος θα είχε αποφύγει όλη αυτή την ταλαιπωρία αν ήταν γνώστης μιας ελληνικής παροιμίας: Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες. Προφανώς νόμιζε ότι μπαίνει στη ζούγκλα και θα έχει την προστασία του λέοντα, πλην όμως μπήκε σε κοτέτσι και γλίστρησε στις κουτσουλιές. Αφενός δεν είχε καμία δουλειά να κάνει τον διαμεσολαβητή. Αφετέρου έπρεπε να υπολογίσει με ποιους είχε να κάνει. Ίσως ήταν για χρόνια εκτός επικαιρότητας, ίσως δεν είχε τηλεόραση στο σπίτι και δεν γνώριζε ότι ο Τριανταφυλλόπουλος έχει εμφυτεύσει κάμερες κάτω από τα νύχια του, έχει καταπιεί μικρομικρόφωνο και σε γενικές γραμμές παίζει σκληρά τον αδέκαστο ρόλο του. Ίσως πάλι ο αθλητής να μην κατάλαβε πόσο σοβαρή είναι μια «διερευνητική συζήτηση». Ίσως να μη γνώριζε τι διακυβεύεται και πήγε ως ταχυδρομική περιστέρα. Ίσως λοιπόν, για όλα αυτά, να είναι εντελώς ακατάλληλος για βουλευτής.

Η αποτυχία του Κουκοδήμου μας κάνει να αναρωτιόμαστε εν γένει για τις «λαμπερές παρουσίες» στα ψηφοδέλτια. Όλα τα κόμματα (ανεξαιρέτως) ψάχνονται για αθλητές, για ηθοποιούς, για τραγουδιστές. Καθένας με τον τρόπο του, με το ποιόν του: από Τουρνά και Έφη Σαρρή, σε Καφαντάρη, Γκερέκου και Ιωαννίδη. Δεν γινόμαστε εκ προοιμίου ρατσιστές, καθώς στις διασημότητες συγκαταλέγονται και πρόσωπα πολιτικοποιημένα από παλιά. Ο Παναγιώτης Φασούλας είναι μια τέτοια περίπτωση: δεν ξύπνησε μια μέρα και είπε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, ήταν από παλιά μέσα στα πράγματα, είχε δώσει δείγματα πολιτικής σκέψης. Ο Κουκοδήμος είχε δώσει δείγματα ενδιαφέροντος για τα κοινά; Δεν αποκλείεται, αλλά σε πολύ στενό κύκλο. Η εκλογή του πάντως του έδωσε τη μοναδική ευκαιρία να ξεκολλήσει από το μισθό του δημοσίου υπαλλήλου.

Το χειρότερο σε αυτή την ιστορία είναι ότι αρκετοί «συνάδελφοι» του Κώστα Κουκοδήμου έσπευσαν να τον κανακέψουν. Βουλευτής της περιφέρειάς του μίλησε για «απειρία», ωσάν να πρέπει να του συγχωρεθούν όλες οι απανωτές γκάφες. Εδώ όμως δεν είναι στίβος. Δεν υπάρχουν ατυχή άλματα ούτε άκυρα άλματα, μόνο άλματα στο κενό.