Κι όπως έγραφε το περιοδικό «Time» (το οποίο έχει μαγκέψει πολύ τελευταία, με αποκορύφωμα το εξώφυλλο με τίτλο «Ο Θάνατος της Γαλλικής Κουλτούρας») στο τελευταίο του τεύχος με τα διάφορα top ten της χρονιάς, «οι άνθρωποι διαβάζουν οποιαδήποτε ανοησία, αρκεί να είναι υπό τη μορφή αριθμημένης λίστας».

Αντιδραστικό αντανακλαστικό: Παρντόν κιόλας, αλλά λίγο από διαστροφή, λίγο από αλλεργία στην έντεχνη δημαγωγία και τη χυδαία ευκολία του να κάνεις τηλεόραση από τα σπαράγματα της τηλεόρασης, αναγκάστηκα να πάρω το μέρος του Καρβέλα στο πρόσφατο «celebrity deathmatch» που έδωσε με τον Sir Lakis, ο οποίος αγνοεί τον πιο βασικό τηλεοπτικό κανόνα: να μπορείς να μοντάρεις τον εαυτό σου. 

Πουτάνες, αγόρι μου: Η Κάρλα Μπρούνι με τον Σαρκοζί! Έλεος! Τι να πεις... Πρόκειται για διεστραμμένη χώρα. Εδώ σε διάστημα μερικών ημερών, οι Γάλλοι έδωσαν φέτος το μεγάλο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής πρώτα στον Κλιντ Ίστγουντ και μετά στη Νάνα Μούσχουρη. Ό,τι να ‘ναι... 

Καλύτερη αυτο-νεκρολογία: Ο Νόρμαν Μέιλερ πέθανε φέτος, αλλά πριν χρόνια είχε γράψει στο βιβλίο του The Spooky Art για κάποιον άλλο λογοτέχνη: «Είχε μεγάλη καρδιά μα ήταν άκαρδος. Εξαιρετικά οξύμωρο αλλά αληθινό. Αυτό μπορεί να είναι το επιτύμβιο επίγραμμα για πολλούς καλούς συγγραφείς». 

Συνομήλικος late bloomer: Ο James Murphy (LCD Soundsystem) και το άλμπουμ του The Sound of Silver: Κουρασμένο παλικάρι, ψυχρός εκτελεστής, ήρεμη δύναμη με βαριά δισκοθήκη, πολλά χανγκόβερ και τις '80s μνήμες να τον ακολουθούν σαν αγαπησιάρικο σκυλάκι. 

Πιο ψυχαγωγική ταινία: Inland Empire και με διαφορά. Όπως είχε πει και μια φίλη: «Κατεβαίνεις τα σκαλιά του Άστυ, πληρώνεις επτά ευρώ και μετά μπαίνεις στο πιο συναρπαστικό τρίωρο τριπ. Πολύ σωστό νταραβέρι!» 

Καλύτερη «παλιά» ταινία: Πολλοί σινεφίλοι βρήκαν αφορμή για ιδιωτικές ρετροσπεκτίβες και μνημόσυνα με τους (διαδοχικούς) θανάτους του Αντονιόνι και του Μπέργκμαν. Εγώ δεν το 'χω μ' αυτούς τους δύο, όσο κι αν έχω προσπαθήσει. Στην άλλη ζωή, μαζί με την κλασική μουσική και την όπερα. Τώρα ξεκινάω την πρώτη μικρή για την τζαζ. Η ταινία πάντως που ανακάλυψα πιο «δραματικά» φέτος και σκέφτηκα «καλά εγώ γιατί δεν το είχα δει αυτό;» ήταν οπωσδήποτε το Le Feu Follet του Λουί Μαλ. Ο παράδεισος (και η κόλαση φυσικά) του σκοταδόψυχου... 

Χάθηκε η μπάλα: Το αίσχος της «Αθλητικής Κυριακής». Αυτά γίνονται αν δεν έχεις NOVA και πέσεις στην ανάγκη της κρατικής... Δεν λέω, μαζική υπόθεση η μπάλα, αλλά τα άτομα είναι πολύ πιο κάτω από το μέσο «γκάου» τύπο. Όχι ότι το αντίπαλον δέος στον Alpha είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση - ακόμα κι ο Καρπετόπουλος μοιάζει έτοιμος να αναληφθεί σε κάτι φάσεις, ενώ ο Πανούτσος είναι έτσι κι αλλιώς far gone την περισσότερη ώρα. Κρίμα. 

Πολιτικές ατάκες της χρονιάς: Ιδανικός συνδυασμός βαρεμένης θυμοσοφίας και lifestyle επικαιρότητας από τις δύο μεγάλες κυρίες του ΚΚΕ: «Μας ζάλισαν δύο μήνες για να κάνουν μια τρύπα στο νερό» (Αλέκα Παπαρήγα για τις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ) και «Είναι μια trendy επιλογή για ένα emo κόμμα» (Λιάνα Κανέλλη για τον Αλέξη Τσίπρα ως υποψήφιο ηγέτη του Συνασπισμού). 

(Καθυστερημένη) σούπερ ατάκα κακής ταινίας: Τελικά η περιέργεια νίκησε τη φρίκη (της πήρε καιρό πάντως) κι έτσι ενέδωσα και νοίκιασα ένα κρύο βράδυ το Βασικό Ένστικτο 2 για να δω αν η Σάρον Στόουν παραμένει «καυτή». Παραμένει, αν και με κάπως ζορισμένο τρόπο. Όλα τα λεφτά όμως είναι η διάγνωση από τον ψυχίατρο για την παθολογία της περίπτωσής της: «Αυτή η γυναίκα ακροβατεί μεταξύ θεϊκής παντοδυναμίας και της αίσθησης ότι απλά δεν υπάρχει».

Όχι άλλο άνθρακα: Έλεος με τον μεσσία Αλ Γκορ. Δεν ξέρω, αλλά ο liberal πασπαρτού φονταμενταλισμός της αποκάλυψης δεν με ψήνει, ειδικά σε πακέτο μπανάλ πολιτικού μελοδράματος μοιάζει ύποπτος και απελπισμένος, ακόμα κι αν οι προθέσεις είναι καλές. 

Κι ένα ποιηματάκι για το 2007: Αν και έχει γραφτεί πριν 25 χρόνια, νομίζω το τραγούδι «Year With No Head» των Blue Orchids, ενός από τα πιο αγαπημένα μου και πιο αδικημένα γκρουπ του «original» post punk, εκφράζει ιδανικά τη διανοητική-ψυχολογική μου κατάσταση για τη χρονιά που πέρασε, κάτι σαν μικρός ύμνος για την κατάσταση που κλινικά περιγράφεται ως «depressive hedonia»:

«Πέρασα ένα χρόνο χωρίς κεφάλι / Ούτε μια έγνοια στον κόσμο / Τα πόδια μου βάδιζαν / Τα χέρια μου μιλούσαν / Θα πρέπει να είχα κάποια λάμψη στα μάτια / Θα πρέπει να είχα κάποιο χαμόγελο στο πρόσωπο / Τους αγαπούσα όλους και τις οικογένειές τους / Ήμουν το καμάρι του Σώματος / Πέρασα ένα χρόνο χωρίς κεφάλι / Ήμουν μια χαρά.

Ξύπνησα μια μέρα / και πέταξα το όνομά μου στα σκουπίδια / Ήπια στην υγεία της δύναμης / Της δύναμης της αγάπης / Έφαγα τον καρπό της παράδοσης / της παράδοσης σε κανένα / Θα πρέπει να φαινόμουν πολύ βλάκας / Ήμουν όμως μια χαρά».

Ευτυχές το νέον έτος.