Το κουκουέ είναι στο πεζοδρόμιο. Έχει νεύρο, έχει θυμό, έχει προτάσεις για την καθημερινότητα. Η Αλέκα Παπαρήγα ομιλεί περισσότερο απ' όλους υπέρ αδυνάτων. Το ερώτημα είναι: διαβάζει ξένο Τύπο; Τα έμαθε τα νέα για το ανατολικό μπλοκ; Γιατί καλές και ουσιαστικές οι θέσεις της, αλλά είναι ελαφρώς ανιστόρητο να μένει το μαγαζί με την κομμουνιστική ταμπέλα απ' έξω. Μια ταμπέλα που προδίδει σύμπλεγμα ανωτερότητας απέναντι σε όλους τους άλλους αριστερούς, τους «οπορτουνιστές» που «δεν κάνουν ρήξη». Το ΚΚΕ είναι έτοιμο για «ρήξη», αυτή είναι η σημαία του. Δεν αναφέρεται πια στο όλον, σε μια εξέγερση, που θα έφερνε τα πάνω κάτω. Η φρασεολογία εκ του Περισσού αποτελεί σιωπηρή παραδοχή της αδυναμίας να ανατραπεί αληθινά η κατάσταση. Αναγνωρίζουν δηλαδή ότι η κοινωνία ασθενεί, προτείνουν εγχείρηση, αλλά στην πράξη κάνουν μανικιούρ. Ποια η διαφορά λοιπόν από τον ΣΥΡΙΖΑ; Αν ξεχάσουμε το φολκλορικό σφυροδρέπανο και τις συνδηλώσεις του και φτάσουμε στο πρακτέο, στις προτάσεις για την καθημερινή ζωή, άραγε υπάρχει κάποια διαφωνία τόσο σημαντική που να δικαιολογεί την εμμονή της Παπαρήγα κατά των αναθεωρητών; Μάλλον όχι. Η ίδια αναγνώρισε πριν λίγες μέρες ότι «το πρόγραμμα του Συνασπισμού έχει θετικές αιχμές που κι εμείς τις έχουμε».

Η υπεροψία του ΚΚΕ απέναντι στην εναλλακτική Αριστερά εκπορεύεται από την ιστορική συνέχεια. Το κοντέρ έχει γράψει εννέα δεκαετίες - δεκαετίες γεμάτες σφάλματα. Όταν η Αλέκα Παπαρήγα καλεί να την ψηφίσουν άτομα που διαφωνούν μαζί της, έχει επίγνωση ότι ο μέσος Έλληνας ευγνωμονεί την τύχη του που παραδόθηκαν τα όπλα στη Βάρκιζα. Μήπως αναγνωρίζει έτσι τον πολιτικό αυτισμό του κόμματός της; Εν ολίγοις, έχει μια οικονομική θεωρία που την προτείνει επιλεκτικά. Δηλαδή επιμένει στην κομμουνιστική επιγραφή προτείνοντας ολίγα στοιχεία μαρξιστικής διαχείρισης. Στοχεύει στη λεπτομέρεια. Λέει: τόσα η σύνταξη, τόση η προτεινόμενη αύξηση. Τόσος ο κατώτατος μισθός, αυτή η αντιπρόταση. Έξυπνος χειρισμός, ελκυστικός. Αποσιωπά το καθεστώς στο οποίο παραπέμπει ένα «κομμουνιστικό κόμμα». Ένα καθεστώς μάλλον εγκληματικό, αν λάβουμε υπ' όψιν τους ιστορικούς όπως ο Στεφάν Κουρτουά και ο Νικολά Βερτ, πρώην συντρόφους που αναθεώρησαν μετά από έρευνες, που δημοσιεύουν στη Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού.    

Ας αφήσουμε τα σοβιετικά εγκλήματα, δεν είναι της ώρας. Πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσο είναι εγκληματική η στάση του ΚΚΕ απέναντι στην ευρύτερη Αριστερά. Αυτήν τη στιγμή, περισσότερο από ποτέ, θα μπορούσε να δημιουργηθεί τρίτος πόλος. Αν το ΚΚΕ έτεινε χείρα φιλίας στα άλλα προοδευτικά σχήματα, οι υπολογισμοί για τις εκλογές της Κυριακής δεν θα ήταν επτά και τρία του ΣΥΡΙΖΑ ίσον δέκα. Η συνεργασία της ευρύτερης Αριστεράς θα μπορούσε να πλησιάσει το παλιό όνειρο, όταν διεκδικούσαν «Β΄ κατανομή με 17%». Αντ' αυτού επιδίδονται σε αγώνα κατατρόπωσης του Αλαβάνου, ωσάν να ήταν αυτός ο μοναδικός εχθρός τους, χρησιμοποιώντας φρασούλες-πατρόν περί «πολιτικής της ηττοπάθειας» και «αφερεγγυότητας». 

Η Αλέκα Παπαρήγα θα βγει κερδισμένη, αν ως κέρδος λογίζεται μόνον η αύξηση του ποσοστού. Έχουν ξαναμαζευτεί κνιτόπουλα στο μαντρί, τα βλέπουμε στα φανάρια να πουλάνε «Ριζοσπάστη», μαθαίνουμε πως έχουν δύναμη στα πανεπιστήμια. Έχει τραβήξει κι άλλους, τους απεγνωσμένους που θα έριχναν «χαμένη ψήφο», κατά την προσφιλή διατύπωση. Το ζητούμενο όμως δεν είναι τι θα έχει από Δευτέρα το ΚΚΕ. Το ζητούμενο είναι τι χάνει. Γιατί οι προτάσεις του ΚΚΕ είναι πραγματικά φιλολαϊκές, μπορούν να τραβήξουν πολύ κόσμο. Όμως το να λες σήμερα ότι είσαι «κομμουνιστής» είναι τόσο εξωπραγματικό όσο να υποστηρίζεις ότι ζει ο Έλβις Πρίσλεϊ.