ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Να μαγειρεύει ο άντρας μου και να ταίζει τη μικρή μας λέγοντας της την φράση άνοιξε το στόμα σου. Και μετά το βράδυ να λέει ακριβώς την ίδια φράση σε μένα αλλά με εντελώς άλλη σημασία.. Δε ξέρω γιατί με ερεθίζει όσο πιο πολύ το σκέφτομαι...

Αυτό που γράφει ο τίτλος. Πάντα σκέφτομαι το καλό, να βοηθήσω κτλ αλλά ποτέ δεν το έχω κάνει πράξη ή να κάνω μία ουσιαστική πράξη. Σκέφτομαι ότι θέλω να κάνω αυτό, αυτό κι αυτό. Ελπίζω κάποια στιγμή να τα κάνω πράξη. Ξέρω ότι η σκέψη δεν βοηθάει σε κάτι, γι' αυτό και γράφω ότι θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Πρόσφατα ένας άγνωστος άνθρωπος, μου φέρθκε πολύ καλά αν και δεν ήταν υποχρεωμένος. Χθες ας πούμε έκανα κάτι που δεν έκανα άλλες φορές, κάτι μικρό μπορεί και ασήμαντο για μερικούς, αλλά ήταν καλό. Θέλω να συνεχίσω έτσι, να κάνω και μεγαλύτερα πράγματα και να μην "αναβάλλω". Αυτό.

Το αγορι μου εχει καποια ψυχολογικα προβληματα και περνει χαπια.. Δεν ημαστε πολυ καιρο μαζι μονο 8 μηνες το οτι περνει χαπια το εμαθα απο αλλους στους 2 μηνες σχεσης μας και οχι απο τον ιδιο στεναχωριθηκα πολη αλλα δεν τον αφησα στιγμη. Ηθελα να ειμαι μαζι του αλλα βλεπω οτι εχει μεγαλη νευρικοτητα δεν μπορει να κατσει σε ενα σημειο και ουτε μπορει να αφιερωσει πολυ χρονο σε μας! ξεχναει πραγματα και γενικα ωρες ωρες ειναι τοσο απομακρος! και παλι μενω μαζι του.Τον αγαπω θελω να γινει καλα εγω να τον κανω καλα! Αλλα μπορω? Αυτο σκεφτομαι αντεχω? Μπορω να τον βοηθησω? Μου ειπε θα τα καταφερει μου το υποσχεθηκε αλλα δεν βλεπω εξελιξη και χανω της ελπιδες μου... Τι μου προτεινετε εσεις? Αν εχω καποια ορθογραφικα ζητω συγνωμη.

είναι μια κοπελα η οποια ηθελε τον δικο μου, τωρα δεν ξερω αν τον θελει ακομα κ επλιζω όχι...Και η μαλακια είναι πως μου το παιζει φιλη κ ιστορια....πριν λιγο καιρο με ρωτουσε πως τα παμε και αν εχουμε ολοκληρωσει...δεν μπορω θελω να την σπασω στο ξυλο....και αυτην και τις κολλητες της...άλλες κουτσομπόλες και αυτές...δηλαδή αν σου πιασουν αυτές συζητηση την εβαψες! και να μην θες να τους πεις κατι θα γινουν τοσο πιεστηκες που θα το πεις από μονος σου μονο και μονο για να σταματησουν να σε ρωτάνε....τι τραβαω θεε μου......

Είμαι 40 χρόνων χωρισμένη με ένα παιδί 7 χρονών. Δουλεύω και τον υπόλοιπο χρόνο ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με το κοριτσάκι μου. Τελευταία με έχει προσεγγίσει ερωτικά ένας άντρας 23 χρονών που μου αρέσει πάρα πολύ όμως ενώ τον θέλω πολύ σκέφτομαι να το ξεκοψω γιατί φοβάμαι μην κάνω "ρεζίλι" το παιδί μου...

Είμαι 20 χρόνων. Ξέρω,θα πείτε είσαι πολύ μικρή για να ασχολείσαι με αυτά αλλά πάντοτε με ενδιέφεραν θέματα όπως η ύπαρξη ή μη του Θεού,ο θάνατος,η ύπαρξη ή όχι κάποιας μορφής ψυχής. Από τα 16 μου μέχρι τώρα θεωρούσα τον εαυτό μου σχεδόν άθεη.Τις τελευταίες βδομάδες με έπιασε ξαφνικά μία τεράστια φοβία για το θάνατο,σε σημείο που να κάνω τέτοιες σκέψεις κάθε πρωί που ξυπνάω και να νιώθω ότι θα τρελαθώ από τον πανικό. Ερεθίσματα πιστεύω ήταν ότι τον τελευταίο χρόνο βίωσα στο κοντινό οικογενειακό μου περιβάλλον ένα θάνατο και δύο σοβαρές ασθενειες.Μετά από σκέψη και κουβέντα με ψυχίατρο αποφάσισα πως ποτέ δεν θα μάθω την αλήθεια πάνω σε αυτά τα θέματα και ότι δεν υπάρχει λόγος να σπαταλαω τη ζωή μου με ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ από κανέναν.Ενω όμως λογικά έλεγα όλα αυτά, μέσα μου συνεχιζα να τρέμω σαν μωρό που θα το πανε για εμβόλιο.Πριν καμιά ώρα είδα ένα βίντεο στο youtube με μία γυναίκα 101 χρονών, χαμογελαστη και γλυκύτατη που μιλούσε για την ευτυχία. έχω δεν έχω ψυχή αυτή η εικόνα γέμισε την ψυχή μου και μετα απο ενα μήνα νιώθω καλύτερα.Μακάρι να κρατήσει.

Τρέφομαι απτον πόνο

Θα είμαι λίγο αναλυτική, συγγνώμη εκ των προτέρων για το μεγάλο κείμενο.Όταν ήρθα για σπουδές στην Αθήνα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βρω δουλειά, ώστε να καλύπτω όσο περισσότερο μπορώ τα προσωπικά μου έξοδα. Ο συνδυασμός σχολής και δουλειάς όμως, με έκανε να συνηθίσω το γρήγορο φαγητό, αφού έφευγα το πρωί και γυρνούσα σπίτι το βράδυ. Σύντομα, τα ρούχα μου άρχισαν να στενεύουν, και όταν ανέβηκα στην ζυγαριά, είδα ότι πήρα 10 κιλά σε λιγότερο από 2 μήνες. Έπαθα σοκ, και άρχισα αμέσως την διαδικασία απώλειας βάρους. Εκείνη την περίοδο όμως, χάνω τον παππού μου και η μόνη μου διέξοδος ήταν το φαγητό, δυστυχώς. Αποφασίζω να ζητήσω ιατρική βοήθεια και για το πένθος και για το βάρος. Ο ψυχίατρος διέγνωσε βουλιμία και αγχώδεις διαταραχές, οπότε μου συνταγογράφησε αγωγή. Το πρώτο διάστημα που λάμβανα τα φάρμακα, είδα σχετικά αμέσως την μείωση κιλών, όμως με το που τα σταμάτησα- με την συμφωνία του γιατρού- πήρα αμέσως σχεδόν τα διπλάσια. Και έτσι, βρέθηκα με 12 κιλά επιπλέον, που με βασανίζουν μέχρι σήμερα, 4 χρόνια αργότερα.Έχω κάνει τα πάντα. Γυμναστήριο, χορό, δίαιτα, διατροφή, μέχρι και σε γιατρό πήγα για λιποαναρρόφηση, αλλά δεν με άφησε- λόγω νεαρής ηλικίας και όχι τόσο σοβαρού προβλήματος, κατά την γνώμη του. Πάντα ξεκινάω, και πάντα μετά από 2 εβδομάδες, και ενώ βλέπω ότι το σώμα μου ανταποκρίνεται και αμέσως χάνει βάρος, τα παρατάω.Και εδώ έγκειται το πρόβλημα. Διαβάζω ιστορίες ατόμων που έχασαν βάρος και όλα συνοψίζονται στην εξής φράση "όταν το πήρα απόφαση, όλα έγιναν μόνα τους". Ειλικρινά, το παίρνω απόφαση κάθε μέρα εδώ και 4 χρόνια. Και κάθε φορά τα παρατάω. Πώς μπορώ να αποκτήσω αυτοσυγκράτηση? Πώς μπορώ να πω "θα σταματήσω να τρώω μετά τις 8" και όντως να το κάνω? Αυτό έχω δει ότι είναι το πιο αποτελεσματικό σε μένα, αλλά πάντα κάτι γίνεται και δεν το τηρώ. Άγχος, εξεταστική, πρόβλημα στην δουλειά, μια βραδινή βόλτα, όλα με οδηγούν στο βραδινό τσιμπολόγημα. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ πια...Δεν θέλω απλά να πάρω την απόφαση ότι έτσι θα είμαι και να αγαπήσω το πως φαίνομαι. Θέλω να αλλάξω...Γίνεται?

Είναι αυτοί που αγαπάς να είναι υγιείς και χαρουμενοι

Ότι είμαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου.