ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

προσπαθώ τόσο πολύ να'μαι υπεύθυνο άτομο, να φέρνω εις πέρα τις δουλειές μου και με λίγη καθυστέρηση, τη στιγμή που είμαι η βασίλισσα της αναβλητικότητας και ευθυνόφοβη. Στα κυριότερα τα καταφέρνω, αλλά γενικά δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά. Απαιτεί τόση προσπάθεια από μέρους μου, και μετά κάτι ακόμα εμφανίζεται που πρέπει να διευθετηθεί. Νιώθω πως δε βελτιώνεται καθόλου. Κι όλα αυτά στο εξωτερικό, με τους φίλους μου μακριά, και με γνωστούς εδώ που δεν έχουμε τέτοια σχέση που να μπορώ να γκρινιάξω και να με χαϊδέψουν συγκαταβατικά στον ώμο να πάρω κουράγιο.

Είμαι κοπέλα λίγο πριν τα 30. Είμαι εμφανίσιμη αλλά κάθε φορά που με πλησιάζει κάποιος για να με γνωρίσει είτε από παρές είτε όχι, του μιλάω δεν είμαι ψυχρή αλλά δεν είμαι και μες την τρελή χαρά, με αποτέλεσμα αυτοί να νομίζουν πως δεν ενδιαφέρομαι!Τι να κάνω για να αλλάξει αυτό; Φταίω εγώ; εντάξει δεν συμβαίνει κάθε φορά αυτό αλλά τις περισσότερες.Στους άντρες ξέρω πως δεν αρέσουν οι χαζοχαρούμενες σωστά;;

Είμαι ένας άντρας και μου αρέσει πολύ να φοράω καλσόν!

Είναι κακό σε μια σχέση το πρώτο πράγμα που με ενδιαφέρει να ειναι το σεξ;;;Το θέλω τόσο πολύ, μα τόσο πολύμακάρι να ενδιέφερε τόσο και τον ενδιαφερόμενο¨(

Ναι θα κανω τα παντα για σενα! Θα σου σταθω σε οτι με χρειαστεις και θα ειμαι παντα εκει να σε αγκαλιασω...οταν πεφτεις θα πεφτω κατω κ εγω για να σε σηκωσω. Με γνωρισες στην χειροτερη φαση της ζωης μου και παρολα αυτα με ακουσες και εμεινες διπλα μου ενω σε εδιωχνα...γιατι εγω ετσι ξερω να ποναω, μονη μου!Θα ειμαι ο ανθρωπος σου, οχι ερωτικα αλλα πνευματικα. Ταιριαζουμε απιστευτα παντως... Θελω να πας μπροστα και να σε δω ευτυχισμενη, θελω το καλυτερο για σενα...Δεν θα στο πω ποτε...αλλα σε θαυμαζω πολυ. Μ αρεσει ο χαρακτηρας σου και η αυτοπεποιηθηση σου...Θελω να σε δω ψηλα γιατι ματια μου εκει αξιζεις να εισαι!

Ποσο σπαστικο ειναι δηλαδη, να ασχολείται μαζι σου, αλλα μετα να ασχολείται και να πειραζει και αλλα κοριτσια ..Δηλαδή αυτος τωρα μπορει να φασωσει σημερα με μια και μετα ερχεται σε μενα και με πειραζει και πριν 1,5 βδομάδα μου ελεγε και αγαπη μου αγαπη μου ξερεις ποσο σε αγαπω; και εγω τωρα τι να εκανα. Οχι δε τον βλεπω φιλικά πια.. Και δεν εχω τι να πω,μα να βλεπεις να πειραζει και ν αγκαλιάζει μια αλλη και συ ν μη δε ζηλευεις; ε δεν γινεται αυτο φιλοι μου.. Προσπαθω αλλαα..

Είμαι 21,δεν έχω κάνει ποτέ σχέση κι όμως όλοι για κάποιο λόγο πιστεύουν πως έχω κάνει.Πιστεύουν πως τους κρύβω την προσωπική μου ζωή ενώ ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη,ότι πράγματα απότο σπίτι μου είνα δώρα απο πρώην κτλπ κτλπ...Που να ξεραν

Για αυτήν την τόσο παρεξηγημένη και παραγνωρισμένη γενιά θέλω να μιλήσω. Κάτι σαν μικρό φόρο τιμής να καταθέσω, για όλους όσους έχουν πεθάνει, αλλά και για εκείνους που είναι ακόμη εδώ.Μεγάλες οι οικογένειες εκείνον τον καιρό, πάμφτωχες στην Ελλάδα. Το ψωμί ποτέ δεν ήταν αρκετό. Κι έτσι πολλοί πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς με βαριά καρδιά, για τον εαυτό τους, αλλά και για εκείνους που θα έμεναν πίσω.Δύσκολες οι μέρες στα ξένα. Όλη τους η ζωή, δουλειά και σπίτι. Μερικοί από αυτούς δεν συνήθισαν ποτέ. Ζούσαν για εκείνον τον έναν μήνα του καλοκαιριού που περνούσαν στο χωριό στην πατρίδα. Παλεύανε για τα παιδιά τους, για ένα καλύτερο αύριο.Πάντοτε θα θυμάμαι τις Κυριακές..Εκείνες τις Κυριακές που μαζευόντουσαν συγγενείς και συγχωριανοί σε ένα σπίτι. Και μιλούσαν για λίγο για την δουλειά στο εργοστάσιο, για τους μισθούς, για το σπίτι που ξεκίνησαν να χτίζουν στο χωριό, να σπιτώσουν την μάνα και τα αδέρφια. Για την προίκα της αδερφής που επιτέλους μαζεύτηκε, για εκείνο το χωράφι που αγοράστηκε για τον μικρό αδερφό.Μαζεύανε και στέλνανε χρήματα για το χωριό, να φτιαχτεί ένα γήπεδο να παίζουν τα παιδιά. Μια καινούργια εκκλησία. Μια σχολική βιβλιοθήκη (σήμερα όλα έχουν ξεχαστεί, κανείς δεν θυμάται πια).Και μετά, ό,τι λεγότανε, άρχιζε με την λέξη: "θυμάσαι;". Ω, ναι, όλοι θυμόταν. Τους άκουγα, μικρό παιδί τότε, ξανά και ξανά. Ποτέ δεν τις βαρέθηκα αυτές τις ιστορίες. Όλες από την ζωή στο χωριό. Μιλούσαν, και ξαφνικά μύριζαν όλα Ελλάδα. Και νοσταλγία.Στο τέλος πίνανε σιωπηλοί το ούζο τους, μαζεύανε εμάς τα παιδιά και επιστρέφανε ο καθένας σπίτι του.Δεν ξέρανε πολλοί από αυτούς ούτε το όνομά τους να γράψουν. Από μικρά παιδιά στα βουνά με τα ζώα, στα χωράφια να μαζέψουν το βαμβάκι. Αλλά ξέρανε τι θα πει ξεριζωμός, τι θα πει Πατρίδα.Στην Γερμανία υπάρχουν σήμερα ελληνικά σχολεία. Αλλά κανείς δεν θυμάται πια. Κανείς δεν θυμάται εκείνους τους Έλληνες ("είμαστε αγράμματοι", λέγανε για τον εαυτό τους) που αγωνίστηκαν να δημιουργηθούν αυτά τα σχολεία. Μερικοί από αυτούς, φτάσανε μέχρι και απεργία πείνας να κάνουν (το γνωρίζει αυτό κανείς από εσάς;). Μέχρι που τα κατάφεραν.Ας μην ξεχνάμε την προσφορά αυτών των ανθρώπων. Κι ας παραδειγματίζονται οι σημερινοί Έλληνες που ζούνε έξω και δεν νοιώθουν καμιά υποχρέωση, καμιά ανάγκη να υποστηρίξουν την Ελλάδα της κρίσης. Και όχι μόνο, αλλά θεωρούνε πως όσα λεφτά και να βγάζουν είναι προσωπική τους υπόθεση και δεν αφορά κανέναν.

Γνωριμία από το διαδίκτυο, και οι δύο στα δεύτερα -άντα, 1.5 χρόνος μεγαλύτερος εγώ, περάσαμε μία ιστορία 20 ημέρες πριν κανένα χρόνο, τα σπάσαμε, με θυμήθηκε πριν κανένα μήνα, ξαναβρεθήκαμε, είμαστε στο χαλαρό. Και κάνουμε ταμείο:- Στα συν: ωραία γυναίκα, πολύ ωραία για την ηλικία της, με τη δουλειά της, χωρίς υποχρεώσεις, ικανή να κρατήσει σπίτι, φωτιά στο κρεβάτι- γυναίκα που ξέρει πώς να γεμίσει έναν άντρα, με θέλει πολύ και το δείχνει με κάθε ευκαιρία, έχουμε εκρηκτική χημεία.- Στα πλην: έχει μία μικρή αναπηρία στο ένα πόδι, έχει ένα μικρό πρόβλημα υγείας που της δημιουργεί κάποιες κρίσεις (σαν επιληψία), έχει περάσει κατάθλιψη και είναι ακόμη με αντικαταθλιπτικά.Τι κάνω;

Τι στο καλο;Ειμαι μολις 19 χρονων και νιωθω οτι περασαν τα χρονια...Ενω κανω οσα θελω,νιωθω ετσι.