ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ή εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος ή εκείνη μαγειρεύει τέλεια!

Έχω σβήσει μέσα μου. Νιώθω πάντα ένα βάρος... Αλλά περίεργο βάρος. Δεν είναι λύπη. Νιώθω πλήρη αδιαφορία μέσα μου, ακόμα και για μένα. Δεν με νοιάζει.

Το θέμα με τις γυναίκες έχει ξεφύγει... Το να είσαι γυναίκα σημαίνει να φοβάσαι. Δεν έχει να κάνει με φεμινισμούς ή πατριαρχίες. Έχει να κάνει με απλά ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως μην μας χαρακτηρίζετε υπερβολικές. Τα βράδια (και πριν την καραντίνα) εννοείται ούτε για αστείο δεν κυκλοφορώ μόνη μου, τις προάλλες ήθελα να πάω για τζόκινγκ λίγο πιο βράδυ και δεν πήγα γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Σε συνεντεύξεις που μου ακούγεται περίεργη η φωνή ενός άντρα ή λέει μισόλογα απλά δεν πηγαίνω. Στις δουλειές είμαι σχεδόν ψυχρή για να μην δίνω δικαιώματα. Μην μου πείτε ότι αυτά τα σκέφτεστε οι άντρες γιατί δεν παίζει να σας πιστέψω.

Θέλω να δηλώσω συμμετοχή και με αποτρέπουν λόγω ακαδημαϊκής καριέρας....

Αξίζει να προσπαθήσω να δώσω πανελλήνιες;Ξεκίνησα σχετικά αργά την προετοιμασία (Οκτώβριο) γιατί τότε αποφάσισα οτι θέλω να δώσω.. Είμαι μαθήτρια σε επαλ και δίνω ανατομία,υγιεινή,νέα ελληνικά και μαθηματικά. Ειλικρινά τα μαθηματικά με κάνουν να αγχώνομαι και να κλαίω. Μου φαίνονται κινέζικα και ξέρω πως ακόμα κι αν αρχίσω ιδιαίτερα δε θα τα καταλάβω, και θα ζορισω και πολύ τον καθηγητή καθώς δεν ξέρω σχεδόν τίποτα.. Θα ήθελα πολύ να περάσω Αθήνα, πρώτον γιατί εκεί είναι όλοι μου οι συγγενείς και δεύτερον γιατί εκεί πέρασε και σπουδάζει το αγόρι μου,αλλά τα μόρια είναι πολλά. Αξίζει να προσπαθήσω ή χάνω τον χρόνο μου;

Το τελευταίο διάστημα,όταν βρίσκομαι ερωτικά με το αγόρι μου,νομίζω ότι είμαι με τον πρώην μου.Έχουμε χωρίσει 2 χρόνια,τον έχω ξεπεράσει,δέν είμαι κολλημένη.Το περίεργο είναι πως όταν συμβαίνει αυτό,απολαμβάνω περισσότερο τις στιγμές.Πάω να τρελαθώ γιατί μου συνέβη ξαφνικά,και δέν μπορώ να το εξηγήσω.

Μετά από 11 χρόνια γάμου, τρία παιδιά η γυναίκα μου είναι μπερδεμένη. Δεν θέλει κανένα, δεν ξέρει με τι θέλει να ασχοληθεί κλπ.Νοιώθει πιεσμένη. Δεν εργάζεται αλλά έχει εισόδημα. Αργία μήτηρ πάσης κακίας!

Έχω μια φίλη που είμαστε κολλητές απο το δημοτικό. Έχουμε ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμος, εγω σπουδάζω αυτή εργάζεται αλλά ζούμε σε διαφορετικές πόλεις. Γενικά έχει μια τάση να μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο χωρίς απαραίτητα να έχουμε κάτι να πούμε. Τώρα με την καραντίνα δεν έχει πως να περάσει τη μέρα της και με παίρνει όλη μέρα τηλέφωνα. Και όταν δεν το σηκώνω επειδή έχω μάθημα συνεχίζει να παίρνει. Της έχω εξηγήσει οτι έχω μαθήματα αλλά κάνει σαν να μην τα ακούει. Υπάρχουν και μέρες που μπορεί να μιλάμε 3 ώρες και να μην μπορώ να το κλείσω. Νιώθω να με πιέζει όλη αυτή η κατάσταση γιατί έχω πολύ διάβασμα και υπαρχούν και στιγμές που θέλω να χαλαρώνω και να μην μιλάω με κάποιον. Αλλά απο την άλλη αισθάνομαι άσχημα όταν δεν το σηκώνω γιατί μπορεί να παίρνει όλη μέρα και ξέρω ότι δεν έχει κάτι να απασχοληθεί.Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ όλο αυτό και έχει καταντήσει ανυπόφορο.

Μόλις έμαθα ότι ένα φιλαράκι μου, ενας νέος άνθρωπος 40 ετών έφυγε απο την ζωή.Είχε όνειρο να κάνει οικογένεια και πολλά παιδιά.:' (

χωρισμος;