ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τελικά δεν πρέπει να κάνουμε όνειρα και παραμύθια ,δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε και να πιστεύουμε κάποιον ..πάντα είχα αμφιβολίες για τον εαυτό μου ,ότι ίσως δεν μου αξίζει κάποιος ..Μάλλον δεν θα βρω ποτέ την αληθινή αγάπη ,δεν έχω ερωτευτεί ποτέ δεν έχω αγαπήσει ποτέ !! Δεν αφήνω ελεύθερα τα συναισθήματα μου φοβάμαι πολύ την απόρριψη ..ξέρω .. δεν σκέφτομαι σωστά αλλά όταν όλοι σε έχουν πληγώσει πως ξέρεις ότι δεν θα πληγώθεις ξανά ?

Προς την παραίτηση. Χρειάζομαι ηρεμία, ξεκούραση, καθαρό μυαλό ώστε να πάρω σωστές αποφάσεις για το μέλλον μου αλλά ταυτόχρονα χρειάζομαι και χρήματα. Ακόμη και αν παραιτηθώ ομως πρέπει σύντομα να βρω την επόμενη δουλειά. Έχω τεντώσει. Έχω ξενερώσει.

ότι θα πρέπει να συμβιβαστώ με μια δουλειά γραφείου που δε με εκφράζει για να βγάζω τα προς το ζην. Ότι σύντομα θα σπιτωθω με κάποιον που θα νομίζω ότι ερωτεύτηκα και τελικά θα γίνω σαν τους γονείς μου...Κάποιοι θα έλεγαν Καλώς ήρθες στην ενηλικίωση. Μερικοί αυτό θέλουν από τη ζωή τους αλλά εγώ όχι. Αν κατέληγα έτσι θα ήμουν δυστυχισμένη. Ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει αυτό. Δε θέλω να πιεστώ να νοικοκυρευτώ και να κάνω παιδιά, να δουλέψω γραμματέας ή τηλεφωνήτρια. Ως τώρα δεν το έχω κάνει. Αλλά τα χρόνια περνάνε και τελικά δεν κάνω τίποτα!

Είμαι στο τελευταίο έτος της σχολής μου. Είχα πάρει απόφαση να βρω μια δουλειά και να μείνω στην πόλη που σπουδάζω αλλά η καραντίνα μου άλλαξε όλα τα σχέδια και κατέληξα να ξενοικιασω και να γυρίσω στο χωριό μου. Είμαι κάπου 9 μήνες εδώ και κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιώ όλο και πιο πολύ ότι δεν γίνεται να ζήσω εδώ. Δεν είναι κανένα μικρό χωριό αλλά συνήθως όσοι φεύγουν για να σπουδάσουν δεν ξαναγυρίζουν επομένως υπάρχουν ελάχιστα άτομα στην ηλικία μου, με τα οποία δεν έχω επαφές. Το ότι δεν έχει μέρη να βγείς για ποτό και τέτοια λίγο με απασχολεί γιατί έτσι κι αλλιώς και όταν σπούδαζα προτιμούσα το αραγμα σε σπίτια με φίλους και την κοπέλα μ. Εδώ όμως δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε κοπέλα. Το ερώτημα είναι πώς παίρνουμε την απόφαση να φύγουμε, να πάμε σε μια άλλη πόλη και να ξεκινήσουμε από το μηδέν.

βαθια εναν ανθρωπο ..και σας απογοητευσε ..νιωθω κενο αποψε

Η κατάσταση είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τους μοναχικούς αλλά και τις μοναχικές σαν εμένα . Νομίζω ότι στην δικιά μας περίπτωση -όταν δεν έχεις γνωστούς ή παρέες μέσω των οποίων να βρεις σύντροφο - η μόνη πιθανότητα να μην γεράσεις μόνος είναι να βρεις ένα καλό γραφείο συνοικεσίων.

Για αρκετούς μήνες έβγαινα με ένα παιδί..είχαμε πει ότι θα το πάμε χαλαρά πολύ κανείς μας δεν ήθελε σχέση όποτε ήμασταν πιο πολύ „Friends with benefits „ ..όσο πέρναγε ο καιρός άρχιζα και ένιωθα αρκετά πράγματα για αυτόν...φαινόταν ότι τον ήθελα μπορούσε να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε αλλά το έπαιζα και χαλαρή ότι δεν με νοιάζει αν γνωρίζει άλλες κοπέλες..ήθελα να κάνω όμως σχέση μαζί του απλά φοβόμουν να του πω γιατί ηξερα πως θα τον χάσω είχε να κάνει σχέση 3χρονια και αρνιόταν να ξεκινήσει κάτι καθώς δεν ήταν έτοιμος ψυχολογικά..μετά από αρκετό καιρό του ζήτησα να κάτσουμε να μιλήσουμε λίγο,και μόλις το καταλαβε τι ήθελα να του πω εξαφανίστηκε..έτσι, ο,τι ήθελα να του πω του τα έγραψα σε μήνυμα όπου έφαγα και πολύ ευγενικά το tyn? (Ιούνιος)μετά από αυτό βρεθήκαμε κάποιες φορές τυχαία ανταλαξαμε τα τυπικά και τέλος..είχα αρχίσει να τον ξεπερνάω σιγά σιγά γιατί αποδέχτηκα ότι δεν θα τράβαγε..Τώρα είναι σε σχέση..Απλά έχω στεναχωρεθει παρά πολύ που δεν κατάφερα να είμαι μαζί με αυτόν τον άνθρωπο γιατί πιστεύω ότι είχα πολλά να δώσω..και δεν ξέρω πως να το ξεπεράσω...

ειμαι ο κανενας

Έχω κάποιες ελαφριές παραμορφώσεις και δυσμορφίες στο σώμα και το πρόσωπο μου με αποτέλεσμα γελάνε μαζί μου ή να με φωτογραφίζουν στον δρόμο λες και είμαι κάποιο τέρας που το έσκασε από τσίρκο.Αποφεύγω όσο μπορώ τις μετακινήσεις τη μέρα, γιατί μου δημιουργεί απίστευτω άγχος αυτή η κατάσταση όμως έχω φτάσει σε σημείο που δεν μπορώ να το διαχειριστώ.Η όλη κατάσταση με κρατάει πίσω επαγγελματικά και γενικότερα σε κάθε τομέα της ζωής μου.Σκέφτομαι να πάω σε ψυχολόγο αλλά ας μη γελιόμαστε, ξέρω πως θα πάει. Θα πρέπει μέσα από τη συζήτηση να δεχθώ αυτό που είμαι μέχρι που θα αποδειχθεί πως δεν μπορώ να το κάνω και θα καταλήξω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου με φάρμακα αντικαταθλιπτηκά και όχι μόνο.Υπάρχει άλλος που να αντιμετωπίζει κάτι παρόμοιο;Υπάρχει γενικότερα λύση για να καθαρίσει το μυαλό από όλο αυτό το άγχος και να μπορέσω επιτέλους να έχω, όσο το δυνατόν, μια φυσιολογική ζωή;

Όσο και να ζηλεύω την οικειότητα που υπάρχει ανάμεσα σ' ένα ζευγάρι, άλλο τόσο χαίρομαι που δεν έχω σχέση. Διαβάζω τόσες Εξομολογήσεις γεμάτες από σκέψεις, ανασφάλειες, κόντρες με τον / την σύντροφο που με ανακούφιση σκέφτομαι ότι είμαι μόνη μου!