ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Νομίζα πως μόνο εγώ τα ειχα μπερδεμενα στο κεφάλι μου αλλά και συ δεν πας πίσω ,μου ζητάς ,με ρωτάς συνέχεια τι θέλω ,τι νιώθω και τώρα που σε ρωτησα και γω δεν ξέρεις τι να πεις ..τι να πω ισως ήρθε ο καιρός να αλλάξουν οι ρόλοι ..

Διάβασα μια εξομολόγηση όπου κάποιος έγραφε ότι είναι βασανιστήριο να έχεις συγγενή ψυχασθενή. Πίστεψέ με, είναι μεγαλύτερο βασανιστήριο να είσαι ο ίδιος ψυχασθενής. Δεν φαντάζεσαι τι υπήρχε μέσα στο κεφάλι μου. Πλέον ζω μια φυσιολογική ζωή, όπως όλα τα άτομα της ηλικίας μου. Ήμουν τυχερή (;) μέσα στην ατυχία μου, που από ένα μυαλό 100% άρρωστο, με προσπάθεια, κατάφερα να επαναφέρω τη λογική και να συνέλθω (με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, ψυχολόγο και ψυχίατρο). Έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν πέσει από το μπαλκόνι, έχουν κάνει απόπειρες αυτοκτονίας με χάπια ή με ναρκωτικά και αυτοί οι άνθρωποι έτυχε να είναι εξαιρετικά οξυδερκείς και μορφωμένοι. Όμως, δεν άντεχαν τον εαυτό τους λόγω της ψυχολογικής διαταραχής που τους έτρωγε τα σωθικά. Κατανοώ ότι είναι βασανιστήριο να συνυπάρχεις με έναν ψυχασθενή αλλά σου υπόσχομαι ότι είναι μια αληθινή ΚΟΛΑΣΗ να είσαι ο ίδιος ψυχασθενής. Αυτό από κάποια που επέστρεψε στην πραγματικότητα, μετά από πολλά χρόνια.

Γνωριστήκαμε, υπήρχε αμοιβαίο ενδιαφερον, συνέβη κάτι μεταξύ μας και μετά με έγραψε κανονικά. Το ξέρω ότι είναι κλασικό και χειλιοειπωμένο, αλλά τον θέλω. Τον σκέφτομαι όλη μέρα και σιγά πόσο τον ξέρω, δε τον έχω ερωτευτεί. Αλλά έχει κολλήσει το μυαλό μου γιατί είχα 2-3 χρόνια να νιώσω έντονη έλξη για κάποιον, την ένιωσα λοιπόν κι είναι μονόπλευρη. Ε δεν είναι κρίμα; ηλίθιο μυαλό μου σε τι μπελάδες με βάζεις..

Όλοι σερβιτόροι ή dj θα γίνεται .Οπότε έχετε ελεύθερο χρόνο,ασχοληθείτε με το πανεπιστήμιο για το "τσεκ ιν" κυρίως.Αυτά. Τα λέμε στις άπειρες καφετέριες που ανοίγουν και στις απειρες βιομηχανίες ,μεγαλες επιχειρήσεις που κλείνουν...

θα ημουν πιο δυνατη. Αλλα θα γινω δυνατη μεχρι να ερθεις. Θα βρω τη δυναμη μεσα μου. Που καμια φορα μπορει να κρυφτει ακομη και στην αδυναμια. Θελω να δουλεψω με τον εαυτο μου. Θελω να ξεφυγω απο ο, τι με καταδυναστευει.

Έχουμε με τη μανα μ σε ποσοστό 75 εγω 25 αυτη ενα μαγαζί ενα χώρο από τ συγχωρεμενο τ πατέρα μ ..το νοικιάζουμε σε ενα ανεκδιηγητο χρονια τωρα κ τα τελευταία 5 έτη παλεύαμε να παίρνουμε τ ενοίκιο ως τις 31 .το τελευταίο χρόνο έπαψε να δίνει έφτασε να μας χρώστα κοντα 3000ε και κάπου το Απρίλη μας στέλνει εξώδικο οτι 10\7 θα φύγει και να πάμε να πάρουμε ενα νοίκι κ τα κλειδιά.εμεις μενούμε άλλου πολυ μακριά λόγω ένδοιάς κ ετσι οπως μας εχει κανει να μη έχουμε δεκάρα γ αυτο του είπαμε να στείλει λεφτά και κλειδιά.σημερα μιας και δε το σηκώνει πια στη μανα μ το τηλ το πήρε ενας θείος μου από εδω που ζούμε και είπε " ε εντάξει μωρε δε θα φύγω και αμέσως " δηλαδή αν ειναι δυνατόν μας χρώστα μας κανει εξώδικο αντί να κανουμε εμείς και θα παει,να μας μείνει και μεσα! Ξέρει κανεις τι μπορούμε να κανουμε; θα πεθάνω απο τη σύγχυση

Εχω μια απορία.. Αρχικά ομως να σας πω οτι είμαι 17 και ακομη δεν εχω κανει σχέση απο επιλογή δική μ γιατι δεν ειμαι ακομη έτοιμη αλλα άλλο θελω να πω..... Ακόμη δεν εχω ανταλλάξει ενα φιλί και εχω την εντυπωση οτι οταν ερθει η στιγμή δεν θα ξέρω τι πρεπει να κανω και σε αυτο το σημειο γεννάται η απορια μ πρεπει να ξερω κατι συγκεκριμενο οταν παω να φιλήσω????? Μιλάω για French kiss και σε απλά ελληνικά γλωσσόφιλο.... Εμπειροι και έμπειρες λιγη βοήθεια...... :) ;) :)

... μια απλή ζωή, να βρεις ένα σύντροφο να τη μοιραστείς, παιδιά, ευτυχία και η όλη σου κατάσταση -οικονομική- να σου το κάνει απαγορευτικό. Και να είσαι αντα +. Δεν υπάρχει χειρότερο απο το να είσαι μόνος.

ειχα τσακωθει με τον κολλητο μου και μετα τα βρηκαμε.Ειμασταν τοσο δεμενοι παλια και τωρα εχουμε ξεκοψει μου λειπει πολυ ρε φιλε...Θελω να ξαναγινουμε οπως πριν.Τι να κανωωω?

Περυςι συχναζα σε ενα μαγαζακι της πολης μου.Σχεδον καθε σαββατο ημασταν εκει με την παρεα μου.Με τον καιρο παρατηρησα τον αντρα που μας σερβιρε.Ηταν μεσαιου υψους με μουσι ψιλογεματουλης,με μακρυ μαλλι κοτσιδα και ενα πολυ ομορφο βλεμμα.Μαρεσε πολυ σαν τυπος,δεν θα τον ελεγες ομορφο αλλα ενιωθα οτι μπορω να επικοινωνισω μαζι του μονο κοιταζοντας τον.Μετα απο καποιον καιρο μιλαγα για τεχνη με μια φιλη μου,κατι που λατρευω,και μου ειπε οτι ενας σερβιτορος απο αυτο το μαγαζι ταξιδευει στα βαλκανια και φωτογραφιζει τη ζωη εκει.Διχως να μου δειξει ποιος ειχα καταλαβει οτι ηταν αυτος.Τον ειχα καταλαβει ενω δεν ειχαμε μιλησει ποτε.Ηταν ανησυχο πνευμα.Εγω το εβλεπα.Μετα απο καποιο καιρο στα γενεθλια μιας φιλης μου το μαγαζι δεν ειχε πολυ κοσμο.Και ηρθε διπλα μου να μιλησουμε.Με ρωτησε αν ημουν εκεινη η κοπελα που εβγαζα φωτογραφιες και του απαντησα ναι,τοτε συνεχισε η συζητηση περι ανεμων και υδατων.Περιπου 5 μηνες καθε σαββατο με τον τροπο μου επειθα την παρεα να παμε εκει να τον δω.Τον λογο δε τον ηξεραν διοτι υπηρχε διαφορα ηλικιας 15 χρονια.Πολλοι και τωρα δε θα καταλαβουν.Ομως ηταν μια ιδιαιτερη διαφορετικη προσωπικοτητα μακρια απο ολους και απο ολα.Αρχες Αυγουστου ενα σαββατο που πηγα δεν ηταν εκει.Ειχα στεναχωρηθει.Ελεγα,αντε το ακλο σαββατο.Ουτε το αλλο ηταν.Για δυο μηνες πηγαιναμε και δεν ηταν.Εμαθα οτι αρχισε ξανα τα ταξιδια στα βαλκανια.Στεναχωρηθηκα.Δεκα μηνες δεν τον ειχα δει.Μονο ενα απογευμα τον Οκτωβρη τον πετυχα στο δρομο τον κοιταξα αλλα δε με ειδε.Απο τοτε δεν τον ξανα ειδα.Οτι μπορουσα να μαθω απο το facebook.Νταξει λεω.Ειναι η ζωη του αυτα τα ταξιδια μακαρι να ειναι καλα.Πριν 2 μηνες εμαθα οτι εχει καταθλιψη.Αλλα και παλι κανενα νεο του.Σε αυτο το μαγαζι συνεχισα να παω ξεροντας οτι παει δε θα τον ξαναδω.Χθες ξαναπηγα σε αυτο το μαγαζι.Και ηταν εκει να σερβιρει.Μετα απο 10 μηνες.Ειχα 10 μηνες να αντικρισω αυτα τα ματια.Και ηρθε χθες.Δεν ηθελα να τον δω.Ειχα θεωρησει οτι θα υπαρχει μονο στη μνημη μου και πουθενα αλλου.Η υπαρξη του μου διαταρασσει την ισορροπια στη ζωη μου.Δεν επρεπε να τον δω.Τον επιασα να με κοιταει.Καποια στιγμη περασε απο πανω μου με χαιδεψε στο κεφαλι και με ρωτησε τι κανω.Του απαντησα καλα και εφυγε.Δεν επρεπε να εμφανιστει χθες.Δεν επρεπε να τον ξαναδω.Πρεπει να τον ξεχασω.Ετσι πρεπει.15 χρονια διαφορας δεν δικαιολογειται.Και δυο διαφορετικοι κοσμοι δεν μπορουν να σμιξουν.