Εδώ και αρκετά χρόνια, το μοναδικό πράγμα που επιθυμούσα πραγματικά ήταν κάτι έξω από μένα, κάτι άπιαστο. Καθώς πέρναγαν τα χρόνια και η ζωή μου προχωρούσε μπορεί να το σκεφτόμουν λιγότερο αλλά πάντα αυτή η επιθυμία ήταν εκεί, καλά κρυμμένη μέσα μου. Πριν λίγο καιρό πραγματοποιήθηκε και ενώ στην αρχή ένιωσα τα πιο δυνατά συναισθήματα της ζωής μου,( δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω από την χαρά μου) , πλέον νιώθω αν και είμαι γαλήνιος, μια μελαγχολία. Σαν να "τελείωσα", δεν έχω τίποτα άλλο να ελπίζω, να ποθώ.