Αναρωτιέμαι αν πρέπει να χωρίσω καθώς με τον σύντροφο μου δεν τα πάμε τόσο καλα τελευταία.. Ο μπέμπης μας ειναι 5 μηνών. Κατα τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου ο σύντροφος παραιτήθηκε απο τη δουλειά του επειδή δεν άντεχε άλλο το κλίμα εκει μεσα ενω κι εγω μόλις είχα χάσει τη δουλειά μου λίγο πριν να μείνω έγκυος. Μπήκαμε σε απίστευτα οικονομικά προβληματικές καταστάσεις, ευτυχώς εγω βρήκα κάτι πάρτ ταιμ έγκυος κ μόνο τότε Ταρακουνήθηκε κι αποφάσισε να γυρίσει στην παλιά του εργασία και να σταθούμε πάλι στα πόδια μας. Πλέον προσφέρει και βοηθάει αλλα με τόσα προβλήματα που είχαμε χάθηκε κάθε ρομαντισμός... Μετά τη γεννά δεν τον ένιωσα να με στηρίζει οσο ήθελα.. Με τις ορμόνες χάλια περίμενα πρόταση γάμου ήδη απο όταν ήμουν έγκυος αφου άλλωστε αυτός ήθελε τόσο πολυ να κάνουμε οικογένεια. Και η πρόταση δεν ήρθε ποτε και δε μπορούσα να τον αναγκάσω να πάμε στο δημαρχείο με το ζόρι. Δεν ήθελα φανφάρες, να εξασφαλίσω το παιδί μου ήθελα. Έκανε αναγνώριση τέκνου, είμαι όμως άγαμη μητέρα μένοντας μαζί του. ενω ειναι και απόμακρος, σεξ δεν κάνουμε.. Οσο αναφέρω το θέμα του γάμου εκνευρίζεται. Νομίζω δε ξέρει τι θέλει και σκέφτεται να γλιτώσει ετσι την υποχρέωση διατροφής στο μέλλον (;). Αλήθεια δε μπορώ να σκεφτώ τι πρόβλημα έχει. Και κάποτε ηταν τόσο ρομαντικός.. Μερικές φορές μετανιώνω που τον εκανα πατέρα αν κι ευγνωμονώ για το παιδί μας... Αλλα νιώθω μια απαξίωση κι οτι δεν εκτίμησε που κουβάλησα το πλασματάκι μας 9 μήνες ούτε που έγινα μητέρα και όλα όσα κάνω. Απλά δε νιώθω αγαπη απο πλευράς του πλέον. Αν χωρίσουμε δε θα μπορέσω να φτιάξω τη ζωή μου πάλι, ποιος θα ήθελε μια γυναίκα με ενα παιδί.. Και πολυ δύσκολα θα εμπιστευομουν κάποιον γύρω απο το παιδί μου επίσης. Μου λείπει τόσο πολυ ο έρωτας και η αγαπη και η εκτίμηση και φαίνονται τόσο μακρινά όλα αυτά πια. Μερικές φορές νομίζω απλώς με έχει τελείως δεδομένη και αναρωτιέμαι τι να κάνω να τον ξανακερδίσω αλλα είμαι πολυ κουρασμένη για παιχνίδια και σκέφτομαι αν με θέλει καλώς, αν όχι... Ειναι όμως τόσο επώδυνο όλο αυτό, μας είχα φανταστεί μαζί μια οικογένεια , ούτε που μου περνούσε απο το μυαλό ο χωρισμός αλλα νιώθω τόσο μονη :(