ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κάνω παρέα με δύο κοπέλες καθημερινά εδώ στην πόλη μου φίλες από παλιά στο σχολείο. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι δύσκολα μου ανοίγονται, δηλαδή τα προσωπικά τους δεν μου τα λένε οταν βγαίνουμε μπορεί να πουν κάτι προσωπικό μεταξύ τους και σε εμένα να μην μου το πουν. Νιώθω ότι μου λένε να βγούμε μόνο και μονο για να μην νιώθουν τύψεις ότι με παρατάνε. Δεν θέλω να τους πω κάτι νομιζω το καταλαβαίνουν μόνες τους. Η μία από τις δύο νιώθω μερικές φορές ότι με ειρωνεύεται με εμμεσο τρόπο. Πρέπει να απομακρυνθώ; μάλλον ναι αλλα με την καραντίνα θα πέσει πολλή μοναξιά και δεν μπορώ να κάθομαι συνέχεια σπίτι

Είναι 25 ετών, θεωρω αρκετά εμφανισιμη, μορφωμένη,με τη δουλειά μου και έναν νορμάλ χαρακτήρα.. ύστερα από 1 μεγαλη σχεση 6 χρόνων και μιας σχέσης αργοτερα 2 χρόνων αποφάσισα να μείνω single. Τον τελευταίο χρόνο όμως με δέρνει η εξής ατυχία.. οποιον γνωρίζω και μόλις κάνουμε σεξ εξαφανίζεται.. Θα βγούμε ραντεβου, θα παμε γ τρεξιμο,θα δούμε ταινίες θα υπάρχει μια Α επικοινωνία και μόλις το κάνουμε γίνονται φαντάσματα.αυτο εχει γίνει με 4 αντρες..και θεωρω πως δεν ηταν αποτελεσμα του οτι δε τ βρηκαμε στο σεξ διότι επικοινωνησαν μετα απο καιρό, για σεξ..και συνεχίζουν ολοι εως κ σημερα να μ στελνουν και να με ζαλίζουν πραγματα,αλλά τι να το κάνεις όταν κάποιος εξαφανίζεται για 1 βδομάδα ενώ το προηγούμενο βράδυ ήσασταν μαζί..;;; ξερω ποτε καοοιος θελει κατι σοβαρο κ ποτε οχι Αλλα δυστυχως εκ των υστέρων ..ομως εγω δεν ψαχνω κατι τετοιο..εχω στενοχωρηθει πολυ και τα εχω βάλει με τον εαυτό μου...οτι αλλαζω τους άντρες σαν τ πουκάμισα και πως αν συνεχίσω έτσι θ φτάσω 30 και θ εχω παει μ το μισό ανδρικό πληθυσμό..χωρίς ουσία.. Τι λάθος κάνω ρε παιδιά; εχω πέσει πολυ ψυχολογικα Όχι γιατί δεν προχώρησε σε σχέση αλλα γιατι τέτοια ατυχία.. και πραγματικά δείχνουν νορμάλ ατομα κ με ενδιαφέρον προς εμενα ..θελω να με κάνετε να νιώσω καλύτερα ειλικρινά! μεχρι και τσιγάρο ξεκινησα απο τη στενοχώρια.. νιωθω πως χανω τον εαυτό μ..εχει συμβεί Κ σε εσας;

Η μητέρα μου είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος αν και κάποιες φορές με εκνευρίζει πολύ .. Δίνω πανελλήνιες φέτος και είναι μια κρίσιμη χρόνια για εμένα γιατί θέλω να περάσω να φύγω λιγάκι από το σπίτι ..οι γονείς μου μου είχαν πει να πάω φροντιστήριο αλλά τόσο χρόνια το βγάζω μόνη μου το διάβασμα όποτε προτίμησα να μην πάω να μην βγαίνουμε και σε έξοδα αυτούς τους δύσκολους καιρούς .. Πάμε στο θέμα μας ..την μητέρα μου την συμφέρει αφάνταστα να μην περάσω κάπου και μου το λέει συνέχεια θα πας σε ένα Ιεκ εδώ κοντά να μάθεις μια τέχνη και θα είμαστε και μαζί και είσαι μικρή να πας να μείνεις μόνη και να σπουδάσεις και καλύτερα να δώσεις του χρόνου που θα είσαι πιο ώριμη και κάτι τέτοια ..εγώ εκνευρίζομαι αφάνταστα γιατί δεν είναι αυτό που ονειρεύομαι για την ζωή μου ..η μητέρα μου έχει φάει κόλλημα να με κάνει κομμώτρια ή τεχνητρια νυχιών κάτι που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου αφήστε που δεν έχω καθόλου σταθερό χέρι για να φτιάξω νύχια ..Και τώρα θα μου πείτε διάβασε να περάσεις αμ δεν είναι τόσο εύκολο .. Νιώθω μια εξάντληση και μπορώ να σας πω και τον λόγο ..πάω σχολείο γυρνάω κουρασμένη και δεν βρίσκω ένα φαγητό σπίτι από την μητέρα μου (δεν δουλεύει για να δικαιολογηθεί ) της λέω ότι πεινάω και μου λέει κάνε να φάμε κάτι στα γρήγορα εντάξει κάνω φαγητό τρώμε μετά μου λέει να μαζέψω την κουζίνα γιατί την έκανα χάλια την μαζεύω και με πιάνει μια εξάντληση που ακουμπάω μαξιλάρι και κοιμάμαι κατευθείαν όσο φασαρία και να κάνει ξυπνάω με καθόλου όρεξη για διάβασμα κ για τίποτα άλλο αλλά όπως πάντα κάτι πρέπει να μαζέψω να πλένω ρούχα να σιδερώσω κλπ + να σημειώσω ότι μαζεύω και το δωμάτιο του αδερφού μου ..περνάει και η μέρα σιγά σιγά κοιμάμαι από τις 9 γιατί δεν αντέχουν άλλο ανοιχτά τα μάτια μου ..αυτό που με στεναχωρεί πιο πολύ είναι που ακούω κάτι παιδιά στην τάξη μου ότι κάθονται και διαβάζουν με τις ώρες από απόγευμα μέχρι 11-12 το βράδυ και φαίνεται κιόλας από τις επιδόσεις τους αλλά εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό δεν έχω το κουράγιο έχω βγάλει σχεδόν την μισή ύλη και δεν προλαβαίνω για παρά πάνω τα παιδιά έχουν αρχίσει να κάνουν επαναλήψεις κ εγώ δεν έχω τελειώσει ακόμα το βιβλίο και βλέπω σιγά σιγά και τα όνειρα μου να απομακρύνονται και να μένω εδώ με την μητέρα μου και να μαγειρεύω κάθε μέρα για το σπίτι και να κάνω δουλειές .. δεν είχα σκεφτεί ποτέ έτσι το μέλλον μου .. έχω μιλήσει σε μια φίλη για την μητέρα μου και όποτε πάω να πιάσω βιβλίο όλο κάτι θυμάται και μου είπε ότι είναι απαράδεκτο και όταν διαβάζει εκείνη δεν την ενοχλεί κανείς από το σπίτι ..αλήθεια δεν είναι κακιά ίσα ίσα ποτέ δεν με έχει αφήσει να μου λείψει τίποτα ούτε εκείνη ουτε ο πατερας μου απλά ώρες ώρες με νευριάζει αρκετά και δεν μπορώ να είμαι συνέχεια μαζί της

Μετά από μια μάχη με τον εαυτό μου σήμερα ξεκινώ μια προσπάθεια να τον ξαναβρώ.Αρχίζω με κάτι που δε με κάνει να νιώθω καλά και αυτό είναι το σώμα μου. Στείλτε θετική ενέργεια βρε παιδιά, την έχω πραγματικά ανάγκη :)

Τελικά τι είναι καλύτερο; Να χωρίσεις και να κόψεις κάθε επαφή με τον άλλο ώστε να προχωρήσεις ουσιαστικά στη ζωή σου ή να χωρίσεις και να κρατήσεις κάποια επικοινωνία χωρίς όμως να είσαι σίγουρη πως αυτό θα σε βοηθήσει;

Αυτός που φεύγει από ένα μέρος πονάει. Σκεφτείτε όμως για μια φορά και αυτούς που αφήνει πίσω. Πονάνε και αυτοί και καλούνται να μείνουν σ’εναν τόπο που όλα τον θυμίζουν...

Καλησπέρα σε όλους σας. Είμαι μια κοπέλα 22 χρονών που έχει βαρεθεί τα πάντα. Μένω στο πατρικό μου εδώ και ένα χρόνο λόγω του ότι έκλεισαν οι σχολές λόγω κορωνοιού. Εδώ και ένα χρόνο δεν βλέπω τους φίλους μου και η μόνη μας επικοινωνία είναι μόνο μέσω σόσιαλ. Το πιο τρομακτικό; Είναι σχεδόν οι μόνοι φίλοι που έχω. Και είμαι 600 χιλιόμετρα μακριά τους. Στην πόλη μου έχω 2 φίλες μόνο. Μόνο αυτές μου απέμειναν απο όλα τα σχολικά χρόνια και από όλες τις άλλες φιλίες που είχα. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Αυτό που με βασανίζει είναι ότι δεν μου προτείνουν ποτέ καμία έξοδο. Τίποτα. Αν δεν τους πω εγώ δεν μου λένε ποτέ. Και κάπως έτσι είμαι όλη μέρα κλειστή στο σπίτι με την οικογένεια μου. Η αλήθεια είναι ότι από πριν τον Αύγουστο τα πράγματα ήταν αρκετά καλύτερα γιατί ψιλοβγαίναμε που και που. Εγώ τις παρακινούσα πάλι, βέβαια. Από Σεπτέμβρη και μετά η φάση χάλασε τελείως. Εγώ σαν να μην υπάρχω. Αν δεν τις παρακαλέσω για έξοδο δεν πρόκειται αυτές να μου πουν ποτέ. Και δεν λέω μεγάλα πράγματα, έχουμε καραντίνα, αλλά μένουμε σε μια μικρή πόλη που τα πράγματα δεν είναι τόσο σοβαρά ακόμα. Μια μικρή βόλτα απλά με έναν καφέ στο χέρι δεν χαλάει κανέναν. Μπα, τίποτα. Ούτε αυτό να σκεφτούν. Και κάπως έτσι, από Σεπτέμβρη είμαι σπίτι κάθε μέρα με τον εαυτό μου έχοντας παρέα το λάπτοπ μου. Για να το ξεκαθαρίσω, όχι. Δεν φοβούνται να βγουν οι φίλες μου. Η μια μάλιστα βγαίνει κάθε μέρα σχεδόν απλά δεν μου λέει ποτέ "έλα να βγούμε, έλα να σου γνωρίσω μια φίλη μου, έλα να κάνουμε το ένα, το άλλο". Σαν να μην υπάρχω και πάλι. Ναι αλλά δεν γίνεται πάντα εγώ να παρακαλάω, βαρέθηκα. Λέω στον εαυτό μου να μην ασχολείται και να μη βασίζεται πουθενά. Αν είναι να βασίζομαι και από άτομα κάηκα. Οι φίλοι που ανέφερα στην αρχή όπως και η οικογένειά μου μου λένε να βρω άλλες φίλες; Και πως θα γίνει αυτό δηλαδή; Καραντίνα έχουμε κι επίσης μένω και σε μια πόλη που ο κόσμος είναι πολύ ψυχρός και συμφεροντολόγος. Το άλλο που σκέφτομαι είναι να περιμένω να έρθει το καλοκαίρι να βρω κάποια δουλειά γιατί έτσι μόνο μπορώ να δω κι άλλον άνθρωπο πέρα από την οικογένεια. Σήμερα κατά το απόγευμα με έπιασε ένα πολύ έντονο τρέμουλο και ήθελα να αρχίσω να χτυπιέμαι και να φωνάξω και μόνο στη σκέψη ότι πρέπει να είμαι σε αυτή την άθλια κατάσταση μέχρι το καλοκαίρι. Με πιάνουν συχνά αυτές οι κρίσεις γιατί δεν αντέχω άλλο. Και ο λόγος είναι το ότι οι φίλες μου ούτε να σκεφτούν να μου πουν να πάμε καμία βόλτα μπας και βγω ποτέ από το σπίτι. Δουλειά τώρα δεν υπάρχει σε αυτή την πόλη λόγω καραντίνας. Δεν ξέρω, ειλικρινά πολλές φορές δε θέλω να ξυπνάω το πρωί γιατί όλες οι μέρες είναι ίδιες για εμένα. Σπίτι όλη μέρα, ακόμα και όταν ο καιρός είναι υπέροχος. Τίποτα ενδιαφέρον, τίποτα να με κάνει χαρούμενη. Φιλες από απόσταση και αυτό μόνο. Ερωτική ζωή, επίσης, πιο κάτω και απ'τα τάρταρα. Ίσως αυτό μου αξίζει, δεν ξέρω. Και μόνο στη σκέψη ότι πρέπει να περιμένω από μια δουλειά να μου γνωρίσει άτομα κοντεύω να τρελαθώ. Μα δε ζητάω πολλά. Μια φίλη να βγαίνουμε να τα λέμε θέλω γιατί θα τρελαθώ μόνη μου. Ούτε αυτό μου αξίζει να έχω τελικά.

Βλέπεις κάποιον μετά από 4 χρόνια . Έχετε περάσει πολύ δυνατές στιγμές μαζί αλλά οι δρόμοι σας χώρισαν επειδή έπρεπε να μετακομίσετε σε άλλες χώρες. Εσύ δεν ξέχασες ποτέ τις στιγμές εκείνες, έκανες 2 χρόνια να πάψεις να τις σκέφτεσαι και με όποιον και αν έβγαινες δεν ήταν το ίδιο, δεν ήταν τόσο δυνατό. Και τον βλέπεις ... Και μέσα σε μια στιγμή κάθε προσπάθεια σου να προχωρήσεις γκρεμίζεται, χαίρεσαι που είναι καλά αλλά από την άλλη... σε τσακίζει που δεν ήσουν/είσαι εκεί.Και μετά οι δρόμοι σας χωρίζουν και πάλι και εσύ μαζεύεις τα κομμάτια σου. Πώς προχωράτε τόσο παρακάτω; Πείτε μου για δε μπορώ πάλι να μείνω στο παρελθόν ...

Προκαταβολικά ζητώ συγνώμη για το κείμενο που ακολουθεί, είναι τα εσώψυχα μου. Την σκέφτομαι, συνεχώς, ασταμάτητα, δεν μπορώ να πάψω, πέρασαν τόσοι μήνες από το καλοκαίρι και εγώ ακόμη εκεί! Ανίκανη να προχωρήσω χωρίς να την σκεφτώ μέσα στην μέρα μου!... Με γέμισε τόσο όμορφα, και αφού την τρόμαξα και την απομάκρυνα, σε τι ελπίζω;... Έχω φύγει πολλά χιλιόμετρα μακριά, επειδή όσο την έβλεπα με πόναγε τοσο πολύ.. Ακόμη και η καλοσύνη της απέναντι μου, με πόναγε.. Και τώρα τι; θέλω απλά να γυρίσω τρέχοντας πίσω να την βρω! Γιατί νιώθω σαν παιδί μπρος της, σαν να μαθαίνω τώρα μόλις τον κόσμο; θα πάψω ποτέ να είμαι σε αυτήν την θλίψη;.... Δεν μπόρεσα να διορθώσω την κατάσταση, με τίποτα δεν με άφησε ο εαυτός μου.. Και δεν ξέρω τι να κάνω

Αν ποτέ χωρίσει, θα πάω να τον βρω και ας φάω τα μούτρα μου.