ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πώς ξεκολλαμε απο μια τελειωμενη κατασταση??απο μια σχεση που έχει τελειωσει αλλα εμεις δεν το παραδεχόμαστε?? Τη βοηθεια σας ή ίσως και απο δικα σας βιωματα..ξερω οτι δεν ειναι πλεον ο καταλληλος για μενα..συνεχεια βρισκει δικαιολογίες να μην βρεθουμε ειτε οτι εχει εξαντληθει απο τη δουλεια ειτε οτι μολις ξαπλωσε ειτε χιλια δυο πράγματα ...αλλα πάντα θυμαμαι τις στιγμες μας και τσουπ ξανακυλαω...ο ιδιος μου εχει πει οτι δεν ασχολειται αλλο μαζι μου γιατι τον πιεσα και γιατι ακομα δεν εχει βρει τη γυναίκα της ζωης του...Πώς να το παλέψω και να προχωρησω?ειναι εκει στην ακρη του μυαλου μου συνέχεια...

Εχασα τον μπαμπα μου την παρασκευη. Ξεκινησε πολυ καλα ο μηνας...Ειχε καρκινο στον πνευμονα και παλευε ενα χρονο. Υπεφερε πολυ. Καλυτερα που εφυγε.Οταν το εμαθα ενιωσα ανακουφιση, σαν να εφυγαν 100 κιλα βαρος απο πανω μου.Οχι πως ηταν βαρος ο ιδιος αλλα ηταν μια κατασταση διχως γυρισμο. Ταλαιπωρηθηκε. Εκαψε το κορμι του με τις ακτινες κ τις χημειες και τιποτα δεν εγινε.Ολη πλατη του πισω ηταν μελανιασμενη απο τις θεραπειες.Ηταν αισιοδοξος και το παλεψε μεχρι τελους. Δεν τα καταφερε. Το αδικο ειναι οτι ηταν νεος..53 χρονωνΑλλα αυτο ηταν Μεχρι στιγμης εχω κλαψει αλλα δεν εχω ξεσπασει ακομα. Ισως γινει το μεγαλο μπαμ στην κηδεια, ισως αργοτερα, ισως κ ποτεΕιμαι κι ανθρωπος που τα καταπινω ολα μεσα μου. Δεν θελω να με παρει απο κατω. Απλα το χειροτερο κομματι θα ειναι οταν πλακωσουν οι συγγενεις για συμπαρασταση κι οταν επιστρεψω στη δουλεια και θα ερχονται ολοι για συλληπητηρια.Δεν θελω να με παρει απο κατω, ουτε νιωθω οτι πρεπει να φοραω μαυρα.Ειχα ιδανικη σχεση μπαμπα-κορηςΙσως δεν το χω συνειδητοποιησει ακομα.Αλλα θελοντας και μη, οταν ενα χρονο μπαονοβγαινεις στα νοσοκομεια η σκεψη οτι μπορει να τον χασεις θα ναι παντα στο μυαλο σου και εισαι πιο "προετοιμασμενος" Εγω κι ο αδερφος μου θα συνεχισουμε την καθημερινοτητα μας κανονικα..εχουμε να κανουμε κ να ζησουμε ακομα πολλα (23 εγω, 28 αυτος)Την μανα μου σκεφτομαι...

Και εγω σε μια τετοια περιπτωση ειμαι κοριτσια.Ποτε δεν ειχα τις πολλες παρεες αλλα τα τελευταια 2 χρονια που εφυγα απο Θεσσαλονικη καποιοι φιλοι μου παντρευτηκαν αλλοι εφυγαν απο Ελλαδα.Ενω ειμαι πολυ κοινωνικη παρολαυτα εναν ανθρωπο να με νιωσει να του πω και να μου πει το προβλημα του να βγω να γλεντησω να περασουμε καλα δεν βρισκω.Εγω ειμαι 28ετων.Αν υπαρχουν νορμαλ ατομα οχι χαζομαρες γιατι οχι να γνωριστουμε

Ότι σε σχέση είχα ως τώρα κατέληγε να βγαίνουν άσχημης ποιότητας άνθρωποι με μάσκα. Είτε τους την έβγαζα είτε έπεφτε λόγω συγκυρίων. Είναι κάνεις εκεί έξω στη ηλικία μου που να σκέφτεται όπως εγώ "πάει, δε θα βρω ποτέ τίποτα να αξίζει, θα μεγαλώσω μόνος"? Το γράφω σε κακή ψυχολογίκη κατάσταση σχεδόν βουρκωμενη. Αχ αυτές οι αλήθειες πως σκάνε πάντα το βραδυ....

Εβαλα στοχο να συγκεντρωθω στην δυσκολη εξεταστικη που ερχεται σε εναμιση μηνα!!Αυτο προυποθετει προγραμμα και καλη διαχειριση χρονου οποτε κομμενες οι πολλες ασκοπες βολτες οι ατελειωτοι καφεδες με τις ωρες κτλπ!!Αλλα το πιο δυσκολο...κομμενο το λαπτοπ σειρες,ταινιες,youtube κυριως που σπαταλαω και τον περισσοτερο χρονο!!!Ευτυχως με τα social media δεν εχω ιδιαιτερη επαφη το μονο θετικο:PΣτην περασμενη εξεταστικη του Σεπτεμβριου οντως συγκεντρωθηκα και τα καταφερα εν μερει, το ιδιο και ακομα πιο καλα ευελπιστω να τα παω στην ερχομενη...

Ας γινότανε, λεει, να 'ρθει μια μέρα, μια τελευταία μέρα που να μπορέσουμε να πούμε ο ένας στον αλλον ο,τι δεν μπορέσαμε τοτε. Ο,τι αναβάλλαμε για τη μέρα που θα συναντιομασταν ξανα, ενω γνωρίζαμε καλά κι οι δυο πως ίσως ποτέ δε θα 'ρθει. Ο,τι σφίξαμε τα δόντια και το πνιξαμε στη σιωπη μας. Το "Σ'αγαπώ" και το "Σε θέλω" που μας γέμισαν ντροπή απ'τη στιγμή που απλά τα νιώσαμε. Και τότε να σε κοιτάξω στα μάτια και να λυτρωθώ για όλες εκείνες τις στιγμές του πόνου μακριά σου. Για τις στιγμές που ήταν μήνες ολόκληροι. Κι έκλεινα τα μάτια μου και κοίταζα μέσα στα δικά σου και έπαιρνα ανάσα να συνεχίσω τη ζωή μου. Ας γινότανε...

Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει σε ξόρκια και κατάρες μαγισσών και βουντού κλπ.Αλλά ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι από κάπου με κάποιον τρόπο,πήρα και κουβαλάω κάτι σαν κατάρα.Θες να το πεις γκαντεμιά,θες να το πεις πεπρωμένο,εγώ σαν κατάρα το βλέπω.Διαρκώς εδω και χρόνια ενώ έχω βρεθεί σε ποικίλες καταστάσεις με διαφορετικών τύπων κοπέλες.Κάθε φορά όμως η ίδια κατάληψη,με αφήνουν με διαφορετική αιτία κάθε φορά.Γυρνάνε σε κάποιον πρώην,συνειδητοποιούν ότι τελικά δεν ταιριάζουμε,δεν έχουν χρόνο για αισθηματικά στη ζωή τους τη συγκεκριμένη περίοδο,και άλλα πολλά.Θεωρώ ότι δεν είμαι μαλάκας,και έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι κάνω εγώ κάτι λάθος είτε μικρό είτε μεγάλο,και προσπαθώ να το εντωπίσω και να το διορθώσω κάθε φορά.Δεν μπορώ να δεχθώ όμως ότι κάθε φορά φταίω εγώ.Δε βγάζει νόημα διάολε.Πλέον είμαι στο μεταίχμιο απλά να αποδεχθώ ότι θα είμαι μόνος.Όχι γενικά μόνος,καθώς έχω την ευλογία να έχω καταπληκτικούς φίλους και συγγενείς που με αγαπάνε και τους αγαπάω.Μόνος συναισθηματικά,με ένα κενό που μόνο ένας άνθρωπος από το αντίθετο φύλο μπορεί να γεμίσει.Κουράστηκα και δε βλέπω το λόγο να συνεχίσω την αναζήτηση ενός τέτοιού ανθρώπου.Νομίζω θα συνεχίσω να χαίρομαι όσο μπορώ τη ζωή μου με τους φίλους και συγγενείς και θα προσπαθώ να διαχειρίζομαι όσο καλύτερα γίνεται αυτή την έλλειψη.Η συγκεκριμένη σκέψη είναι η πιό βαθιά μου αυτή τη στιγμή αλλά δεν τολμώ να την εκφράσω σε κάποιον που ξέρω και με ξέρει,αλλά νιώθω τεράστια ανάγκη να την εξωτερικεύσω.Όσα υπάρχουν παραπάνω τα έγραψα ενώ ακούω το Δε θυμάσει απο Εκείνος και Εκείνος και παράλληλα η (πρώην πλέον) κοπέλα μου εξήγει μέσω μυνημάτων πόσο καλό παιδί είμαι και πόσα μου αξίζουν αλλά ήταν λάθος το τάιμινγκ.Ελπίζω να μη σας κούρασα και ευχαριστώ όσους διαβάσανε όσα είχα να πω.Καληνύχτα.

Έχω μια θλίψη.... Βλέπω παντού αδύνατες κοπέλες και νιώθω κάπως . Μια ζωή με είχαν στο μη τρως ενώ ήμουν κανονική... Τώρα τελευταία έχασα λίγο και έγινα 57 κιλά κΙ είμαι γύρω στο 1.63 και... Αχ φοβάμαι τόσο πολύ τα κιλά . Νιώθω ότι αν δεν γίνω 52 θα κλαίω για πάντα.

τα σαββατα, καμια φορα, οταν δεν ειμαι πολυ καλα σκεφτομαι εναν παλιο μου ερωτα και πως θα ταν αν τελικα ημασταν μαζι. η αληθεια ειναι οτι ειναι αμυνα γιατι δεν θελω ν αντιμετωπισω την ασχημη πραγματικοτητα , εχω αναγκη να πιστεψω οτι ολα θα ταν πιο ευκολα στην αγκαλια του. δεν μου λειπει αυτος, ουτε τον αγαπω, η ιδεα του μου λειπει γιατι ηταν παραμυθενια. δεν μου λειπει να τον εχω καθε μερα, μου λειπει η εκρηξη αδρεναλινης μεσα μου. μου λειπει που ηθελα να τα κάνω ολα σταχτη. μου λειπει που οταν τον κοιταζα στα ματια ολος ο κοσμος επαυε να υπαρχει περα απο εμας τους δυο. με λιγα λογια ξερω οτι μου λειπει το ντοπαρισμα του ερωτα και οχι ο ιδιος που δεν εκτιμω πλεον. αλλα να, κατι τετοιες νυχτες σαββατου, σαν εκεινες που παλια τον περιμενα σε ημιτρελη κατασταση, τον σκεφτομαι και αναρωτιεμαι τι θα γινοταν αν. δεν εχει νοημα να βυζαινω τις αναμνησεις.καποια μερα ισως παψω να κρεμομαι απο ανεδαφικους ερωτες η κατακερματισμενες αγαπες.αποψε η νοσταλγια για οσα δεν εχω ζησει απο δικη μου χαζομαρα.απο δικη τους αδιαφορια.αποψε αυτα με πνιγουν.με πνιγει η πολη ολη.με πνιγει η ζωη μου ολη. θα θελα να μουν ανεμος για να πηγαινω παντου και να μη νιωθω τιποτα. αποψε αυτα.αυριο θα ειμαι μια χαρα, ελπιζω.

Που παιρναει και χανεται...εγκλωβισμενη σε μια φωτογραφια του...τοτε!!!