ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 18 χρονών είμαι φοιτήτρια και μόλις πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχω μανιοκατάθλιψη.Οφείλω να ομολογήσω ότι πιο μικρή δεν είχα πάρει χαμπάρι το τι μου συνέβαινε όλα κυλούσαν απόλυτα φυσιολογικά, στο σχολείο,στο σπίτι παντού ή έτσι μου φαινόταν τουλάχιστον....Να 'ναι καλά το google με το γκουγκλάρισμα του που γκούγκλαρα την ασθένεια και ξεστραβώθηκα, τέλος πάντων να μη τα πολυλογώ φίλοι μου όταν διάβασα τα συμπτώματα και συνειδητοποίησα ότι τα είχα όλα σοκαρίστηκα έπειτα όμως σκέφτηκα κανείς δεν είναι τέλειος, θα μου πείτε βλακεία αλλά αυτή η σκέψη με έκανε να αισθανθώ πολύ καλύτερα.Αυτά είχα να σας πω πάτερ χαχαχαχ,τέλος επειδή σας μαύρισα πολύ θα σας δώσω μια συμβουλή μην αφήνετε να σας πάρει από κάτω τίποτα η ζωή είναι πολύ σύντομη φίλοι μου, άντε τσάγια τώρα πάω να κοιμηθώ.

Ίσως δεν είναι το κατάλληλο μέρος,αλλά ήθελα να το πω σε κάποιον.Πρώτα να πω ότι είναι απόφοιτη της αγγλικής φιλολογίας του ΑΠΘ και έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό μου....πήρα το πτυχίο μου με εφτά...σήμερα λοιπόν μας έκανε επίσκεψη μία θεία μου και μου είπε(κατάμουτρα)ότι είναι απαραδεκτο να τελειωνω μία τόσο εύκολη σχολή με τόσο.μικρό βαθμό και ότι είναι γελοίο να κάνω μεταπτυχιακό αφού ,όπως φαίνεται,δεν πρόκειται να το ολοκλήρωσω....Ξέρω ότι δεν πρέπει να δίνω σημασία ,αλλά ντραπηκα και λυπήθηκα πολύ ,γιατί ουδετοποτε της έκανα κάτι...Τι να πω...

στη δουλεια ειδικα απο κατι ατομακια που εχουν τελειωσει μια ΑΣΠΑΙΤΕ και το παιζουν ξερολες και υφακι σε εμας του Πανεπιστημιου με ξεπερναει. Για ποτε θα τον παρει κανας διαολος τον καραγκιοζακο δε ξερω. Κανει και κλικες το μ...νοπανο για να το παιξει καλος, βεβαια μονο ο κωλος του τον νοιαζει. Καμια συναδελφικη αλληλεγγυη. Ελεος με αυτα τα ατομακια.

Καθε μερα και διαφορετικα συναισθηματα! Τη μια μερα με κανεις να πεταω και να ονειρευομαι και την αλλη εξαφανιζεσαι και αδιαφορεις. Φτανει πια με τα σκωτσεζικα ντους, δεν αντεχω! Ή φυγε ή μεινε, μη με εχεις στο αναμεσα,δεν μπορω αλλο!!! Ειναι κριμα να με ταλαιπωρεις ετσι,εσυ που ισχυριζεσαι πως με νοιαζεσαι. Καρδια μου, κανε με να θυμωσω τοσο πολυ που να σε βγαλω απο μεσα μου!!!

Καταρχήν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, ακόμα και η απόρριψη δεν κλαίμε ποτέ επειδή κάποιος δεν μας θέλει, όλα έρχονται στην ώρα τους όταν ξέρεις να περιμένεις, δεν είναι απαραίτητο αυτός που θες να σε θέλει, αντιθέτως μπορείς να το πάρεις χαλαρά τελείως και να μην δώσεις τόση μεγάλη σημασία, δεν πρέπει να ο αφήσεις να σε πάρει από κάτω και για ποιο λόγο να σε πάρει από κάτω? κάθε άνθρωπος στην ζωή μας είναι μια δοκιμασία και εμπειρία μαζί κάποιες φορές δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα περιμένουμε, η ζωή μας είναι γεμάτη με δοκιμασίες και πολλά εμπόδια, συνεπώς έχει τελειώσει κάτι για να γίνει κάτι καλύτερο

Εμένα ποτέ δεν μου έχει φερθεί γλυκά ένας άντρας. Ποτέ δεν με έκανε πρώτη του επιλογή. Ποτέ ένας άντρας δεν με ερωτεύτηκε. Ποτέ ένας άντρας δεν περίμενε την "καληνύχτα" μου. Ποτέ δεν επέμεινε να με γνωρίσει, επειδή είμαι ντροπαλή. Ποτέ ένας άντρας δεν έκανε σχέση μαζί μου. Ποτέ δεν με ερωτεύτηκε. Και μετά πώς να μη νιώθω μισή; Πώς να είμαι ευτυχισμένη από τη στιγμή που μου λείπει κάτι που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη να ζήσω; Θέλω μια ζεστη αντρική αγκαλιά, να ξαπλώσω και να κοιμηθώ ήσυχα, χωρίς εφιάλτες.

Εχω προσπαθησει τοσο πολυ τα τελευταια χρονια για καποια πραγματα και πιθανοτατα οι αλλοι δεν το αντιλαμβανονται ουτε τους ενδιαφερει που νομιζω πως εχω παθει υπερκοπωση.Μου ερχεται να τα παρατησω πληρως.Ειλικρινα δεν ξερω τι να κανω...Πως δεν τα παρατας οταν εχεις φτασει σε τετοιο σημειο?Τι να λεω στον εαυτο μου?Πως να με εμψυχωσω?Ποτε πρεπει ο ανθρωπος να σταματησει να ελπιζει και να προσπαθει?

οταν καποιος σου λεει οτι δεν του αρεσουν τα φιλια και οι αγκαλιες υπαρχει περιπτωση να μην του αρεσουν οντως γενικα? η απλα με το συγκεκριμενο ατομο?

Καθε βραδυ τα ιδια. Οι ιδιοι τσακωμοι. Και εγω να καθομαι να ακουω χωρις να κανω τιποτα. Δεν μπορω αλλο, κουραστηκα. Θελω να κλαψω και να φωναξω και να σηκωθω να φυγω.Πως γινεται να τα κρυψω ολα μεσα μου, και να μη δειξω σε κανεναν τι περναω; Γιατι μου φαινεται οτι καποια στιγμη θα ξεσπασω. Δεν αργει αυτη η στιγμη.

αρχικα,να προλαβω οσους θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν, και να πω οτι δε χρειαζεται να το κανουν, ξερω η ιδια ποσο ασχημο ειναι ολο αυτο και βιωνω καθε δευτερολεπτο με απολυτο αγχος και τυψεις.λοιπον εγω, ειχα χρονια σχεση, χώρισα και πριν λιγο καιρο εμφανιστηκε και τα ξαναβρηκαμε... τον αγαπαω κ οσο καιρο ημασταν χωρια ημουν πραγματικα πολυ θλιμμενη χωρις να εχω ορεξη για τιποτα. Βεβαια δε μου φερθηκε καλα στο χωρισμο και εχω πολλες επιφυλαξεις για εκεινον.Με το που εμφανιστηκε ομως- 2 μερες πριν- βρηκα ενα παιδι που μου αρεσε και αρχισαμε να μιλαμε. Περναμε τελεια κ θελω πολυ να τον βλεπω!Εχω καταληξει να βγαινω και με τους δυο και να προσπαθω να κρυφτω... ο πρωτος ειναι σιγουρος οτι ειμαστε ξανα μαζι, ενω ο δευτερος μου δειχνει ενδιαφερον, δεν εχουμε πει οτι ειμαστε σε σχεση αλλα μιλαμε συνεχως !Δεν ξερω τι να αποφασισω... ποιον να διαλεξω κ ποιον να διωξω..νιωθω οτι θελω χρονο και οτι θελω κ τους δυο το ιδιο..