ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τι μπορω να κανω για να γινω ηθοποιος εκτως απο πανελληνιες ;;;

Αν βγαινεις με καποιον για 3 μηνες, 3-4 φορες την βδομαδα,κοιμαστε μαζι,μιλατε καθε μερα και υπαρχει αποκλειστικοτητα..αλλα δεν εχει συζητηθει η καταστασηΘεωρειται σχεση;

Καλησπερα σε ολες και ολους!Εχετε ποτε αναρωτηθει τον λογο υπαρξης σας; Πολλες φορες η ζωη μας περναει απο χιλια κυματα με πολλες δυσαρεστες εκπληξεις η και ευχαριστες καποιες στιγμες.Πως αραγε αντιμετωπιζουμε την καθε μερα που μας διδεται σαν δωρο Θεου; Εχω αναρωτηθει πολλες φορες για ποιον λογο συμβαινουν διαφορα γεγονοτα στην ζωη μας;Ειναι αραγε τυχαια η αποτελεσμα κακων μας πραξεων που πρεπει να πληρωθουν; Το θεμα δεν μπορει να αναλυθει σε ενα κειμενο. Επειδη πιστευω οτι απασχολει πολλους ανθρωπους αυτο το θεμα θα γραψω μερικες σκεψεις μου..Ο Θεος ( οποιος πιστευει ) διδει εναν σταυρο στον καθε ανθρωπο....αλλον πιο ελαφρυ και αλλον πιο βαρυ...Εμεις αποφασιζουμε με ποιον τροπο θα τον σηκωσουμε..Ειτε γκρινιαζοντας και καταριωντας για την ζωη μας ειτε ευχαριστωντας τον θεο για το καθε τι...Εσυ τι επιλεγεις;

Ο κολλητος μου παρατησε μια κοπελα που ηταν 3 χρονια μαζι κ εκεινη ελιωνε για εκεινον. Σκεφτομουν πως καλυτερη περιπτωση δεν μπορεί να του τυχει. Και ομως την παρατησε για μια κοπελα που ενώ βρισκεται σε σχεση και μένει και 500 χλμ μακρια του κ ξερει πως δεν εχει ελπίδες τα διέλυσε ολα. Ολα για μια καψουρα, ολα για κατι ανεκπληρωτο. Μου δειχνει μνμ. Εκεινη ανταποκρινεται αλλα δεν αφηνει το αγορι της. Κ βλεπω το φιλαρακι μ εκει που πετάει μετα να χαλιεται..τι να κάνω να τον βοηθησω?

Πρώτο εξάμηνο.Και συνειδητοποιεις οτι η σχολη που προσπαθησες οσο τιποτα για να περασεις τελικα δεν σου αρεσει.Τι κανεις;

Λοιπόν απο μικρή ήμουν κάπως παράξενη, και δεν το έχω πάθει τον τελευταίο καιρό. Συνέχεια κάνω όνειρα, και ζω στον δικό μου κόσμο, φαντάζομαι πράγματα συνέχεια, και έχω φτιάξει μια δική μου πραγματικοτητα στο μυαλό μου, που ξέρω οτι δεν ισχύει, αλλα μου δίνει κουράγιο. Κοιμάμαι ελάχιστα, και συνέχεια περπαταω μες στο σπίτι ακούγοντας μουσική. Την μια είμαι είμαι μες στην δυστυχία και την αλλη χαρούμενη. Σε πιο μικρή ηλικία έλεγα τόσα ψέματα, που ουτε εγώ μπορούσα να διαχειριστώ. Υπήρξε μια περίοδος στην ηλικία το 16 που έβλαπτα τον εαυτό μου σωματικά χωρις να υπάρχει λόγος. Δεν σταματάω να σκέφτομαι, φτιάχνω καταστάσεις στο μυαλό μου που δεν ισχύουν. Κοιτουσα βίντεο απο παιδιά που υποφέρουν και ξεκίνησα να κλαίω, και σκεφτόμουν οτι ήμουν εγω σε αυτήν την κατάσταση και διάφορα. Δεν καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει. Οι άλλοι με θεωρούν απολύτως φυσιολογική, γιατί ξέρω να διαχειρίζομαι την κατάσταση μου οταν έρχομαι σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Μερικές φορές δεν μπορούσα να διαχειριστώ τα νεύρα μου όταν τσακωνομουν με τα αδέρφια μου η τους γονείς μου, και έκανα σκέψεις και πράξεις που ξεπερνούσαν την λογική, αυτό το έχω ξεπεράσει πλέον και κραταω πολύ καλή σχέση με την οικογένεια μου. Είμαι πολύ ευγενική στους άλλους, και συμπονετική στους συνανθρώπους μου που το έχουν ανάγκη, παντα ένιωθα σαν υποχρέωση να βοηθαω τους ξένους, αλλά οχι τον ίδιο μου τον εαυτό. Η διάθεση μου μπορεί να χαλάσει σε Δευτερόλεπτα, π.χ για παράδειγμα μπορεί να δω κάποιον άστεγο στον δρόμο και μόλις γυρίσω σπίτι, να ξεκινησω να κλαίω. Παίρνω πολύ σοβαρά οτιδήποτε μου πούνε, μια φορά επειδή μου ειχε πει ένας οτι πρέπει να χάσω κιλά και τέτοια, εγώ ξεκίνησα μια δίαιτα που μόνο φυσιολογική δεν ήταν, όταν έτρωγα καταλάθος κατι παραπάνω, πήγαινα και ανάγκαζα τον εαυτό μου να κάνει εμετό, όταν τελικά έχασα τα κιλά που ήθελα, λέω δεν με ενδιαφέρει και ξεκίνησα να τρώω σαν γουρούνι. Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που μιλάω (έστω γράφω ανώνυμα) για αυτό, και μπορώ να πω πως νιώθω μια ανακούφιση.

Παράξενο συναισθήμα, μόλις στα 20 σου να παθαίνεις κρίσεις πανικού ,μη μπορώντας να ηρεμήσεις ακόμα και μετά από 5 μήνες ψυχοθεραπείας ,φοβούμενη ακόμη και την διαδρομή δέκα λεπτών με το λεοφωρείο για το σπίτι σου. Είναι απίστευτο να μην μπορείς να πάρεις ούτε καν το ΚΤΕΛ για μια διαδρομή μίας ώρας να πας να δεις τον αγαπημένο σου , επειδή η ιδέα τού να μπεις κάπου και να μην μπορείς να φύγεις να πάρεις αέρα σε τρομάζει. Και μέσα σε όλο αυτό το μαρτύριο ,να αναρωτιέσαι γιατί να μην μπορείς να είσαι ξέγνοιαστη..να μην φοβάσαι τίποτα όπως όλοι οι υπόλοιποι της ηλικίας σου..

Απογοήτευση .Το μόνο πράγμα που μου επέμεινε από τις εμπειρίες και τις συναναστροφές μου ,ίσως θα έλεγα και τις επιλογές μου σε τελική ανάλυση .επιλογές που σε όλους τους τομείς με έκαναν να απομυθοποίησω τους ανθρώπους που τους θεωρούσα κάποτε συνώνυμο της ζωής μου και της ύπαρξης μου .Και τώρα πια μου μιλάνε και καταλαβαίνουν ότι έχω γίνει ένα ντουβαρι .. ένα παγκάκι. Και αναρωτιούνται γιατί.. Φυσικά και τους εξηγώ... Σημασία έχει όμως ότι νιώθω το απόλυτο κενό. Δεν μου προκαλεί τίποτα χαρά ή λύπη κανένα συναίσθημα.Είτε φάω άκυρο είτε όχι ένα και το αυτό. Είτε βγαίνω είτε όχι το ίδιο.δεν με αγγίζει κάτι παρά μόνο ο θάνατος .Εχώ αφοσιωθεί στα βιβλία μου και δεν μπορώ να ξεκολλήσω ή να δω κάτι πιο ενδιέφερον εκτός αυτών. Είναι η παρηγοριά μου. Δυστυχώς κάποτε νόμιζα ότι ήταν άμυνα για να μην πληγωθώ. Πλέον όμως κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάτι να με πληγώσει.... Πόσο λυπητερό και άσχημο ακούγεται αυτό για έναν άνθρωπο που ζούσε κάθε τι στο έπακρο. Έμεινα με την απάθεια.

μερικες φορες οι γονεις σου σε βγαζουν εκτος εαυτου. ο πατερας μου απο παντα ηταν ανθρωπος που ανακατευοταν στις ζωες των παιδιων του σε ενοχλητικο σημειο. επαιρνε αποφασεις για μας ακομη και τωρα που ειμαστε και οι 4 ενηλικες και οι μισοι απο μας εχουν δικες τους οικογενειες. ενταξει εχει βοηθησει οικονομικα οσους απο μας ειχαν αναγκη αλλα δε νομιζω πως αυτο του δινει το δικαιωμα να χειριζεται τις ζωες μας οπως του κανει κεφι.ανακατευεται σε ολα...λεει σε ολον τον κοσμο τα προσωπικα μας, κλαιγεται σε ολους για τις δουλειες μας, για τυχον προβληματα υγειας κτλ κτλ...εχω βαρεθει να του εξηγω πως δε θελουμε να δημοσιοποιει τα οικογενειακα μας...απο τοτε δε που βγηκε στη συνταξη ολη μερα ειναι με ενα τηλεφωνο στο χερι και μιλαει με οσους ξερει και τους λεει τα δικα μας...τι στο καλο του συμβαινει και δεν μπορει να κρατησει το στομα του κλειστο? δεν καταλαβαινει οτι δε θελουμε να ξερουν τι κανουμε στο σπιτι μας? οταν του κανουμε παρατηρηση να σταματησει θυμωνει και λεει οτι του φερομαστε ασχημα,κανει σαν 5χρονο που το μαλωσαν και αρχιζει να παρουσιαζει τον εαυτο του σαν θυμα. δεν αντεχεται αλλο αυτο και δε θελω να σκεφτω που θα φτασει οταν γερασει και γινει ακομη χειροτερη η κατασταση.

Πόσο μα πόσο σπαστικό είναι το ότι οπότε μαλλονεις με κάποιον το πρώτο πράγμα που θα σου πει για να σε μειώσει είναι κάτι που έχει σχέση με την εμφάνιση π.χ. ασε μας μωρή χοντρή -μιτογκα - ασχιμομουρα ή κάτι τέτοιο Θα ήθελα να ήξερα μόνο αυτό έχουν να πουν εναντίον του άλλου; τόσο επιφανειακοι είναι;Ακόμη και σε αυτο;