ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

σε λιγο καιρο θα παω στη λαμια για δουλεια...ολοι με ρωτανε αν ειμαι σιγουρη για την αλλαγη πολης...μου λενε τα χειροτερα.εχω παει μερικες φορες και οκ δεν μπορω να πω πως τρελαθηκα αλλα εδω μιλαμε για δουλεια...εχω να επιλεξω αναμεσα στην ανεργια ενα χρονο ακομη και στη λαμια... θελω να παω γιατι εχω και παρεα εκει αλλα τι επαθαν ολοι και προσπαθουν να με επηρεασουν? μενει κανεις σας εκει η εχει καποια προσωπικη εμπειρια σαν φοιτητης?

Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά νεύρα με όλους και με όλα. Έχω αρχίσει να γίνομαι επιθετική , όλα μου φταίνε, γονείς, οικογένεια, δουλειά... Λίγο η απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου για μένα , λίγο κάποια προσωπικά ζητήματα... Αισθάνομαι πως πνιγομαι...Νομίζω πως αρχίζω να χάνω τον έλεγχο σιγά σιγά. Έχετε αισθανθεί ποτέ έτσι; Πώς αντιδράσατε;

Είμαι 21 χρονών. Έχω ύψος 1.55 και βάρος 58 κιλά. Όπως καταλαβαίνετε αυτό με κατατάσσει στις γυναίκες με "λίγα κιλάκια" παραπάνω σύμφωνα με τα κοινωνικά πρότυπα, άσχετα με το ότι το βάρος μου θεωρείται φυσιολογικό σύμφωνα με το ΔΜΣ. Έχω φτάσει στο παρελθόν με δίαιτα γύρω στα 53 κιλά αλλά με το που αύξανα λίγο τις θερμίδες επέστρεφα στα 57-61 κιλά πολύ σύντομα. Έχω βαρεθεί να παλεύω με τον εαυτό μου. Τι μπορώ να κάνω για να τον αποδεχτώ όπως είναι;

Καλησπερα σας!Ειμαι 20 χρονων και ειμαι τοσο ντροπαλη ωστε αυτο να μου προκαλει προβλημα στις κοινωνικες μου σχεσεις.Αρχικα δεν εχω φιλους,εχω 2-3 κατα συγκυρια,ποτε δεν μπορεσα να μιλησω σε καποιον που μου φαινοταν ενδιαφερουσα προσωπικοτητα.Ωστοσο εντονα νιωθω επισης την ελλειψη σχεσης.Δεν φταινε τα αγορια,οπως ελεγα τοσο καιρο για να καθυσηχαζομαι αλλα εγω.Οσες φορες μιλαω με καποιον μεσω fb μετα απο λιγες ημερες εχει μπλοκαριστει...Και αυτο γιατι οταν ερχεται η δυσκολη ερωτηση παμε εξω να τα πουμε τα χανω.Δεν ξερω τι θα πω μαζι του αν βγουμε.Επισης το οτι μενω με τους γονεις μου με δυσκολευει ακομα πιο πολυ.Πρεπει να δινω απολογια που παω ,αν θα αργησω θα ανησυχησουν και τελος δεν μπορω να φερω αυτον τον ανθρωπο στο δωματιο μου...Τι να κανω ειμαι 20 και φερομαι σαν 13χρονο αλλα δυστυχως ειναι μια κατασταση που δεν μπορω να ξεφορτωθω..

Σήμερα έμαθα πως ο μικρότερος αδερφός μου είναι gay. Είχα καταλάβει κάτι άλλα δεν ήμουν σίγουρος. Ήρθε με κλάματα ,με πήρε αγκαλιά και μου το είπε . Του είπα πως δεν χρειάζεται να νιώθει άσχημα για τις επιλογές του και πως εφόσον είναι χαρούμενος μου αρκεί. Απλά φοβάμαι,φοβάμαι αρκετά για την κωλοκοινωνια που ζούμε,την κατακριτικη της άποψη και την περιθωριοποίηση ορισμένων ατόμων και το πως θα το αντιμετωπίσει όλο αυτό. Θέλω να είμαι δίπλα του στο μέγιστο βαθμό και αυτό θα κάνω. Φυσικά έχω πάθει σοκ ,έκλαψα και εγώ και ακόμα τώρα που γράφω κλαίω. Αλλά θεωρώ πως είναι η αντίδραση της στιγμής. Ακόμα οι γονείς μας δεν γνωρίζουν τίποτα. Θα ήθελε εκείνος αρχικά να το πούμε και οι δύο στην μητέρα μας . Σας παρακαλώ πείτε μου με ποιον τρόπο να το πούμε ώστε να έρθει όσο πιο ομαλά γίνεται;;Έχουμε περάσει αρκετά δύσκολα τον τελευταίο καιρό και η μητέρα μου είναι εκείνη που επωμίζεται το περισσότερο βάρος τον προβλημάτων.Ως μεγαλύτερος αδερφός ποια θα πρέπει να είναι η αντιμετώπιση μου πέραν από εδώ;; Πως μπορώ να τον προσεγγίσω όσο το δυνατόν περισσότερο;;Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Και μου πείτε Γιατί σε κάποιον άλλον ; ...Είναι 17 αγόρι και είμαι γκευ Δηλαδή δεν είμαι γυναικοτος η κάτι απλά μου αρέσουν τα αγόρια ..το θέμα είναι ότι δεν θέλω να μου αρέσουν τα αγόρια ..Θέλω να ειμαι όπως όλοι φυσιολογικος να μου άρεσαν οι κοπέλες να μπορούσα να βγαίνω έξω με την σχέση μου και να την γνώριζα στους γονείς μου ..Είναι δύσκολο να είσαι γκευ να μην.μπορεις να κάνεις τίποτα από αυτά και να μην ξες που να βρεις κάποιον για σχέση Γιατί φοβάσαι μην μαθευτεί είναι άσχημο ...

σπουδαζω κατι π δεν μ αρεσει σε αει και μαλλον δεν μπορω να το βγαλωαπο την αλλη η σκεψη για ιεκ δεν με καθησυχαζει ιδιαιτεραφοβαμαι οτι μ εχει γινει εμμονη οτι για να φτιαξω το μελλον μ πρεπει να ξαναδωσω πανελληνιεςαλλα εχω ηδη δωσει δυο φορες στο παρελθονδεν ειμαι μαζοχα αλλα δεν βλεπω και κανα φως στο τουνελ

Αυτο που χτυπαει κουδουνι ρωτας ποιος ειναι κ απανταει "εγω" κ χωρις δευτερη σκεψη ανοιγεις καλο ειναι να το προσεχουμε λιγο παραπανω...

Δε με ενοχλεί καθόλου που θα περάσω τη μέρα αυτή για 19η φορά μόνη, με τον εαυτό μου άλλωστε περνάω υπέροχα, με ενοχλεί άπειρα όμως που κάποια άτομα θα πατήσουν πάνω σε αυτό το γεγονός για να με μειώσουν και να με κάνουν να αισθανθώ ελαττωματική. Φρίκη με διακατέχει ότι ειπώθηκαν κακοπροαίρετα λόγια από φίλες και γνωστούς μου, συγγνώμη δηλαδή που δεν έτυχε ή που είμαι ο εαυτός μου, που πιθανόν να είμαι ένα αντιπαθητικό ον όπως εσείς παρουσιάζετε.

Που είσασταν όλοι εσείς οταν ήμουν χάλια ψυχολογικά, όταν δεν είχα χρήματα, όταν δεν είχα κανένα στήριγμα. Ξαφνικά μόλις στάθηκα στα πόδια μου και απέκτησα όλα αυτά που απέκτησα, τελείως ΜΟΝΟΣ, μαζεύτηκαν όλοι δήθεν φίλοι και γνωστοί που ενδιαφέρονται και με αγαπούν... Βρε ουστ!!!!