ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

από τη πρώτη στιγμή που τον είδα είμασταν μαζί..κι έχουν περάσει 8 χρόνια..κεραυνοβόλος έρωτας?μάλλον..8 χρόνια με άπειρη αγάπη κι έρωτα αλλά και έντονες άσχημες καταστάσεις ζήλιας και παράνοιας απο μέρους του,χωρισμών και επανασυνδέσεων και γενικότερα αρρωστημένη κατάσταση..ποτέ δεν ήταν ήρεμος μαζί μου,υπέφερε απο τη ζήλια του και τις σκέψεις του και το έβλεπα και πόναγα κι εγω και προσπαθούσα να του εξηγήσω κάθε φορά τι σημαίνει για μένα,οτι δε χρειάζεται να φοβάται ούτε να ανησυχεί,οτι τον λατρεύω και δεν υπάρχει περίπτωση να τον προδώσω ποτέ..είχε γίνει άλλος άνθρωπος,τρελαινόταν και έφτανε σε ακραία σημεία,παρακολουθήσεις,απίστευτοι καβγάδες,χωρισμοί δεκάδες και μετά κλάμματα,υποσχέσεις και άπειρες συγνώμμες..η δικαιολογία του ήταν πάντα η υπερβολική του αγάπη και οτι φοβάται μη με χάσει..είχε αρρωστήσει κι αρρώστησε κι εμένα κι έφυγα με πολύ πόνο και εκανα καιρό να το ξεπεράσω..προχώρησα και ήμουν με κάποιον και ήμουν καλά αλλά δε σταμάτησε να μου στέλνει και να προσπαθεί και ξαναβρεθήκαμε μετά απο 2 χρόνια χωρισμού με αυτόν να με παρακαλάει,να μου ζητάει μέχρι και να τον παντρευτώ..εγώ δε ξανάκανα το ίδιο λάθος,δεν πίστεψα οτι θα άλλαζε κάτι και έφυγα μακριά..και τώρα είναι με κάποια απόλυτα ήρεμος και χαλαρός,χωρίς τέτοιες καταστάσεις,μια ήρεμη σχέση χωρίς προβλήματα....και ρωτάω:εγώ τι έκανα και γινόντουσαν όλα αυτά?μαζί της είναι άλλος άνθρωπος κι εγώ βίωσα ένα τρομακτικό εαυτό του χωρίς να φταίω σε κάτι..δε με νοιάζει πια ερωτικά και θέλω να είναι καλά αλλά πραγματικά εμάς η ιστορία μας γιατί ήταν έτσι?ποιος και τι έφταιξε?μήπως τελικά η υπερβολική αγάπη παύει να είναι αγάπη?μάλλον η ζήλια δείχνει οτι αγαπάμε πιο πολύ εμάς παρά τον άλλο?μήπως τελικά οι ήρεμες χαρούμενες καταστάσεις χωρίς υπερβολικό συναίσθημα είναι το κλειδί για την ευτυχία?

Είναι στιγμές που νιώθω μόνη μου,που θέλω να φωνάξω τόσο δυνατά όμως κρατάω μέσα μου όλες τις λέξεις.Περνάνε οι μέρες και σκέφτομαι τι θα μπορούσα να έχω κάνει πχ να γλεντάω έξω με φίλους όμως τίποτα.Θα με ρωτήσετε αν έχω προσπαθήσει να βρω φίλουςΗ απαντηση είναι θετική και μάλιστα πολλές φορές."Ανοίγομαι" στους άλλους,δεν κρύβομαι και τελικά αποδεικνύονται μετά από ένα μεγάλο διάστημα μεγάλοι υποκριτές.Είναι απ αυτούς που σε θέλουν μόνο αν έχουν κάποιο συμφέρον και μόλις δουν ότι δεν επιτρέπεις κάτι τέτοιο,σου μιλούν και υποτιμητικά.Οχι ρε!!Δεν θα πέσω εγώ για σας.Δεν θα με εκμεταλλευτεί πλέον κανένας άλλος.Κουράστηκα με τους ψεύτες,με τους παρτάκηδες και με όσους δεν προσπαθούν να αγαπήσουν πραγματικά.Με νιώθεις;

οταν με γούσταρε ένας και γω όχι. προσπαθούσε συνέχεια αλλά του έριχνα άκυρα, μόνο φιλικά μπορούσα να τον δω. έπαψε να προσπαθεί. καλά έκανε το παιδί, άργησε κιόλας. μήπως ήταν ο σωστός για μένα; μήπως έπρεπε να του δώσω μια ευκαιρία μπας και τον δω ερωτικά; δεν ξέρω γιατί μου παιρνάει αυτό απ το μυαλό, πιθανόν να νιώθω τόσο μόνη

το σκέφτηκα πολύ πριν γράψω εδώ. Όμως, ένιωσα την έντονη ανάγκη να μπω στη διαδικασία να απευθυνθώ στην οικειότητα της απεύθυνσης προς τον κάθε άγνωστο/η και να μιλήσω έτσι χωρίς κανέναν απόλυτο συνειρμό. Να βάλω κάτω τις σκέψεις μου. Διαβάζω τις άλλες εξομολογήσεις και μερικές φορές είναι θεραπευτικό, ίσως κάποιος/α να πέσει πάνω στη δική μου και να νιώσει κάτι. Ίσως και όχι.Μετά από πολλά χρόνια δυσκολιών, όπως ανεργία, μια γερή ψυχολογική ασθένεια και έχοντας στο ιστορικό μου μια οικογένεια με πολλά προβλήματα, είμαι εδώ και δυο χρόνια σε μια "καλή" κατάσταση. Για την ακρίβεια, έχω μια καλοπληρωμένη δουλειά, έχω κάνει νέους φίλους -κι ανάμεσά τους έχω γνωρίσει μια εκπληκτική κοπέλα - και γενικά κάπως ρέουν καλύτερα τα πράγματα. Ταυτόχρονα όμως, έχω έλλειψη σεξουαλικών σχέσεων, κάτι η ηλικία, κάτι ότι πήρα παραπάνω κιλά - και λόγω φαρμακευτική αγωγής - και λίγο ότι δεν τολμώ ή δε θέλω να μπω στη διαδικασία να κάνω κάτι, νιώθω λίγο κάπως σαν να μην κυλάει απόλυτα καλά. Επίσης, μετά το Μάρτιο, είναι αμφίβολο που θα είμαι -εξαρτάται από τη δουλειά μου - και αυτό μου προκαλεί κάποιο παραπάνω άγχος. Και επιπρόσθετα στα παραπάνω, εντόνως τα τελευταία τρία χρόνια έχω μπεί σε μια φάση γενικής αναθεώρησης των σχέσεων μου. Των φιλικών κυρίως. Και εκεί, έρχεται και με σφίγγει η μεγγενη της μοναξιάς. Όλο και περισσότερο, μετά από τόσες μακροχρόνιες φιλίες, καταλαβαίνω ότι έχω επενδύσει σε λάθος κατεύθυνση κι αυτοί που πραγματικά νοιάζονται -κι όχι μια στο τόσο- δε συμπληρώνουν καν τα δάχτυλα του ενός χεριού μου.Παρόλα αυτά, δε χάνω την αισιοδοξία μου. Προσπαθώ. Με κάθε δυνατό τρόπο. Και δε φοβάμαι, θα τα καταφέρω. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, Θέμα χρόνου είναι άλλωστε. Απλά, απόψε, με τη νέα σελήνη -και με αυτή- κάτι άλλο κινήθηκε μέσα μου, κι έτσι απλά είπα να τα γράψω εδώ. Ευχαριστώ όσους/ες φτάσανε μέχρι το τέλος του κειμένου.

Πώς θα πω στη κολλητή μου ότι δεν θέλω να γίνει η κουμπάρα μου; θα θυμωσει! με τον αρραβωνιαστικο μου εχουμε συμφωνήσει να γίνει ενα ζευγάρι που κανουμε πολύ καλή παρέα! Μη μου πείτε σχόλια τύπου να κανω τρεις κουμπάρους...έχουμε πάρει την αποφαση μας.Το θέμα είναι τι να της πω.

Δυο άτομα με πρόβλημα ακοής μιλούσαν στο μετρό στη νοηματική. Ένας καλόγερος τους ρώτησε τι ακριβώς κάνουν και του απάντησαν οτι ειναι η γλώσσα τους για να επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς προβλήματα. Μας αποστομωσε λέγοντας οτι αν ο θεος (του) ήθελε να μιλάνε θα τους έδινε ακοή

Δεν ξέρω ν'αγαπώ..

Μαλλον φτιαχτηκαμε για να μην αγαπηθουμε ποτε. Καληνυχτα

Με αυτα που γραφετε ναι οκ δεν ειμαι 10αρι ουτε 9αρι. Αυτο σημαινει οτι το 10αρι και το 9αρι αξιζουν να αγαπηθουν περισσοτερο απο μενα που δεν ειμαι; Η αξια μου μετριεται απο το λιπος που εχω πανω μου; Η το παραπανω λιπος μου με καταδικαζει και σημαινει οτι δεν θα μπορεσω να ελξω ποτε κανεναν; Απο οσα εχω διαβασει αυτο καταλαβαινω. Ειναι σκληρη η κοινωνια. Δινει μονο χαστουκια

Τον τελευταίο καιρό νιώθω αρκετά απογοητευμένη απο τις ανθρώπινες σχέσεις.Ισως βέβαια ειμαι πολυ μικρή ακόμη για να οδηγούμαι σε τέτοιες σκέψεις,αλλά ετσι νιωθω.Εδω και αρκετό καιρό νιωθω πως δεν εχω φίλες.Εννοώ πραγματικές.Δε θελω να το πιστεύω,αλλά δείχνουν οτι με ζηλεύουν.Και αυτο με στενοχωρει αφάνταστα.Εχω παρα πολυ καιρό να ακούσω καλο λόγο απο το στομα τους...ή δε θα σχολιάσουν τίποτα για οτιδήποτε καλό πώ ή για οτιδήποτε καλο μου συμβεί, ή θα το σχολιάσουν αρνητικά-πάντα με ειρωνικό τόνο και προς το αστειο-.Ακομη,με κοιτάνε περίεργα καποιες φορες,αυτο που λέμε «με περνάνε ακτινογραφια».Προσπαθω όμως να μη δίνω σημασία...Με κάποιες απο αυτές έχουμε ξεκόψει τον τελευταίο καιρό,ούτε μηνύματα (για ενα τι κανεις),ούτε τιποτα.Έχουν απομακρυνθεί χωρίς να συμβεί κατι,χωρις να κάνω κατι ασχημο.Αυτο έγινε απο τη στιγμή που χώρισαν..Σαν να ζηλεύουν που εγω εχω ακομα μια όμορφη σχέση.Με κάποιες αλλες παλι,ειναι καλύτερα τα πράγματα.Το μονο που με «χαλάει» ειναι τα αρνητικά σχόλια-που και που,πάντα προς το αστειο-και το γεγονός οτι ποτέ δεν μπορούν να βγούμε.Πάντα προφασίζονται διάφορα,αλλες φορές μάλιστα βγαίνουν μόνες τους,όταν εγω τους εχω πει απο πριν οτι δεν μπορώ.Οφειλω βέβαια να πω οτι περναω αρκετά ομορφα όταν ειμαστε μαζί,αλλά κατι μεσα μου με στενοχωρει.Γενικοτερα ειμαι ανθρωπος που δε φέρνει ποτέ τους άλλους σε δύσκολη θέση.Και Γι’αυτό δε ρίχνω ευθύνες σε μένα.Μου δείχνουν έντονα τη ζήλεια τους.Και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί..Ίσως επειδή εχω μια τόσο όμορφη και αγνή σχέση,ίσως επειδή εχω τόσο υπέροχους γονείς,ίσως επειδή με θεωρούν καλύτερη σε κάποια πράγματα...δεν ξέρω.Με στενοχωρει πολυ όλο αυτο,κυριως επειδή τις αγαπάω ολες πολυ.Ποτέ δεν εχω ζηλέψει κανέναν,και μου φαίνεται τόσο γελοίο όλο αυτο...