ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δυστυχώς αγαπητοί μου φίλοι, δεν τα κατάφερα. Ευχαριστω που εισασταν δίπλα μου. "Να προσπαθησεις και να αποτυχεις, παρα να αποτυχεις να προσπαθησεις". Η ζωή συνεχίζεται. Ελπίζω να το ξεπεράσω σύντομα.

Βλέπω ένα ανυπέρβλητο μουντ ηττοπάθειας απόψε και μου δίνετε την τέλεια πάσα να πω και εγώ τον πόνο μου. Νιώθω και εγώ αποτυχημένη. Στις Πανελλήνιες πάτωσα, πήγα σε ένα ΙΕΚ και πήρα πτυχίο σε ένα αντικείμενο που δεν έχω τα κότσια να ακολουθήσω (αν θέλω ή όχι ούτε που θα καταλάβω ποτέ). Δεν ήξερα ποτέ τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου, και τώρα ψάχνω για δουλειά οπουδήποτε, χωρίς να έχω βρει κάτι ως ώρας. Θα μου πείτε, δεν είναι εύκολο, αλλά εγώ τόσους μήνες κάθομαι και νιώθω πλέον απαίσια. Δε θα μιλήσω περί βάρους στους δικούς μου κλπ, παρά μόνο θα σας πω ότι δεν έχω τα μούτρα να βγω έξω στον κόσμο...τρέμω την ερώτηση "με τι ασχολείσαι;". Tι να απαντήσω; Δεν είμαι φοιτήτρια, δεν είμαι σπουδάστρια, είμαι απλώς άνεργη...ξέρω ότι δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία, αλλά εγώ πιστεύω πως εγώ φταίω για την κατάσταση μου και κατηγορώ αποκλειστικά τον ευατό μου...είμαι δειλή, ίσως δεν έκανα σωστές επιλογές και τώρα είμαι στα αζήτητα...όλοι μου οι φίλοι σπουδάζουν, έχουν τον περίγυρο τους, τη ζωή τους, το πρόγραμμα τους...εγώ τι έχω; όλη μέρα σπίτι να τρώγομαι...νιώθω ότι δεν έχω μια θέση στην κοινωνία, ότι με έχω αποκλείσει και πως δεν έχω το δικαίωμα να βγω έξω, να περάσω καλά, να γνωρίσω κόσμο...πρώτη φορά στη ζωή μου λέω όχι σε προτάσεις ενώ ήμουν η ψυχή της παρέας, δε θέλω να βλέπω άνθρωπο...νιώθω ότι όλα είναι μάταια και απ' την στιγμή που δεν πιστεύω στον ευατό μου καθόλου, κανείς και τίποτα δε μπορεί να με βοηθήσει. Παλεύω χρόνια με την ανύπαρκτη αυτοπεποίθηση μου, έχασα κιλά (ήμουν από παιδί παχύσαρκη και πάντα πίστευα πως από εκεί ξεκίνησαν όλα), άλλαξα εικόνα, έχω γίνει μια άλλη εξωτερικά, όλοι με βλέπουν και με καμαρώνουν, και αυτό τελικά δε βοήθησε και πολύ... Τόσα χρόνια νόμιζα πως είχα αλλάξει κάποια πράγματα και την δύσκολη στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια αυτή η ηττοπάθεια... Το χειρότερο είναι πως νιώθω καταδικασμένη να ζω έτσι γιατί αυτό το πράγμα δεν αλλάζει...σήμερα μέχρι που σκέφτηκα να αυτοκτονήσω...αλλά σκέφτηκα τους γονείς μου. Έχω απελπιστεί, δε βρίσκω νόημα πουθενά πια.

Δεν με θες με τον τρόπο που έχω ανάγκη, αν με θες και καθόλου, μου λείπεις αλλά πάντα μου λειπες. Έκανα τα πάντα για να σε φέρω κοντά μου ή να έρθω εγώ σε σένα. Σ' αγαπώ, αλλά θες λιγότερο και κουράστηκα. Θα ζήσουμε. :)

Δεν είναι ευκολο να βρεις συντροφο στις μέρες μας. Για αυτο εξομολογουμαι ότι είμαι στα 40 , παρέες κολλητούς δεν έχω για να βρω κοπέλα αλλά πρέπει να παντρευτώ ,διοτι λατρεύω τα μικρά παιδιά , με αρέσουν οι σπιτικές δουλειες , έχω καλή εργασία και μεγάλωσα σε οικογένεια που με έκανε να θέλω να δημιουργήσω οικογένεια . Για τους παραπάνω λόγους σκέφτομαι σοβαρά να παω σε γραφείο συνοικεσίων . Και θα ήθελα την γνώμη όσων έχουν εμπειρία πάνω σε αυτο το ζήτημα. Ευχαριστώ Γιώργος

Είχα γράψει ξανά σχετικά πρόσφατα. Του είπα οτι δεν μπορω αυτή την κατάσταση γιατι σαν άτομο μου αρέσει η καθαριότητα και θα ήθελα και ο σύντροφος μου να κυμαίνεται στην ιδια αντίληψη. Στο κατω κατω ειναι και θεμα υγειας. Αν δεν θελει ας μην καθαρισει για τριτα προσωπα αλλα για τον ιδιο.Θα δω αν βελτιωθει, αλλιως θα φυγω.Σκληρο αλλα δεν γίνεται. Σιχαινομαι πλεον εκει μεσα.

Αποφάσισα να κάνω κίνηση. Εντάξει ένα μήνυμα έστειλα να βγούμε , δε θα μπορούσα άλλωστε να κάνω κάτι καλύτερο λόγω ντροπής. Συμφωνεί, λέει ότι θέλει. Εκεί όμως σκαλώνω, γιατί δεν ξέρω τη συνέχεια. Ποιος κανονίζει ώρα, μέρος κλπ; Θεώρησα ότι ξέρει και το άφησα εκεί. Όπως καταλάβατε όμως δεν μου είπε κάτι, δεν του είπα κι εγώ και δεν κανονίσαμε ποτέ. Περνάνε οι μέρες, περνάνε οι βδομάδες.. Με κοιτάει, με πλησιάζει όταν με βλέπει στη σχολή κι εγώ ούτε κοιτάω ούτε του μιλάω.. Ξέρω ξέρω είμαι απαράδεκτη.. . Δεν το κάνω επίτηδες.. Ντρέπομαι. Κοκκινίζω. Χάνω τα λόγια μου. Δεν ξέρω τι να του πω. Βασικά θέλω τόσα να του πω αλλά επειδή ξέρει ότι γουστάρω ντρέπομαι.. Θα ήθελα να μπορούσα να του πω πόσο μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. Οι απόψεις του, το χιούμορ του, τα μάτια του, η φωνή του, τα πάντα. Τι να κάνω; Έχω φάει πράγματι χυλόπιτα ή θα φάω αν συνεχίσω έτσι;.. Μου λένε όλοι ότι θα νομίζει ότι άλλαξα γνώμη. Δεν άλλαξα φυσικά, τον θέλω ακόμη περισσότερο κι ας μη φαίνεται.. Κακό πράγμα η ντροπή.. Αλλά είναι η πρώτη φορά που ντρέπομαι σε αυτό το βαθμό.. Άλλες φορές τσουλούσε τουλάχιστον το πράγμα.. Τώρα τίποτα κι είμαι έτοιμη να σκάσω.. Κοιτάω συνέχεια το πάτωμα και η καρδιά μου κοντεύει να φύγει από τη θέση της κάθε φορά που τον βλέπω ή έστω ακούω το όνομα του.Βοηθήστε με, έχω απελπιστεί.. Καληνύχτα!

Όσο μεγαλώνω βλέπω πως αρχίζει να στραβωνει η μύτη μου! Θα τρελαθώ! Τι άλλο με περιμένει;;;

Κάποιες μέρες, όπως η σημερινή, νιώθω σβησμένη από τον χάρτη και ξεχασμένη από όλους.. :( ήθελα να το πω κάπου...

Είδα στο όνειρο μου χθες, ότι έκανα έρωτα με έναν άντρα και ήταν τόσο αληθινό, που ένιωθα και τον πόνο της πρώτης φοράς. Ξύπνησα, προσγειώθηκα στην πραγματικότητα και πάλι είμαι μόνη.

Με τον εδω και 4 μήνες σύντροφο μου όλα πάνε καλά εκτός από ένα πράγμα που άργησα να πσρατηρήσω. Έχει πολύ περίεργες στάσεις ύπνου. Κάθομαι τελευταία και τον παρατηρώ, τη μια κοιμάται μπρούμυτα με το ένα χέρι στο στομάχι και το πόδι λυγισμένο ακουμπά τη καρέκλα, άλλη φορά τον βλέπω ανάσκελα με τα πόδια λυγισμένα σαν βάτραχος, και πολλά άλλα και δε ξέρω τι να πω.. Πρώτη φορά κοιμάμαι με άντρα που να έχει περίεργες στάσεις ύπνου, και αν μη τι άλλο έχω κοιμηθεί με πολλούς. Θα μπορούσε αυτό να δηλώνει κάτι για τη ψυχοσύνθεση του;;