ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν μου αρέσει το Πάσχα.Γενικά δεν μου αρέσουν οι γιορτές, δεν έχω κανέναν να πάω σπίτι του, κανέναν να έρθει σπίτι μου, πουθενά να πάω, ούτε καν μέχρι τη διπλανή πολυκατοικία γιατί δεν ξέρω και δεν έχω κανέναν.Το Πάσχα με όλη αυτή την πένθιμη ησυχία που επιβάλλει με θλίβει ακόμα περισσότερο.Θλίψη, πένθιμες καμπάνες, σιωπή, αναμμένα κεριά, σήμερον κρεμάται επί ξύλου.Επίσης όλο και περισσότεροι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους λόγω δυσκολιών, αλλά έστω και μέσα σε αυτά έχουν την οικογένειά τους.Κάποιοι έχουμε μόνο τέσσερις τοίχους και σιωπή.Και ξαφνικά την Κυριακή τρα λα λα, αναστήθηκε, σφάξτε ό,τι κρέας υπάρχει, όποιο ζώο έχει μείνει άσφαχτο, πλημμυρίστε το στο αίμα και καταβροχθίστε το, αναστήθηκε, γιούπιιιι, πάει η σιωπή και η ''εγκράτεια'' των προηγούμενων ημερών, επιτέλους, αναστατώστε τη γειτονιά με ηλίθια σκυλάδικα και κροτίδες, τι ωραία, πετάξτε χίλιες κροτίδες, γιορτάζουμε, πετάξτε δυναμιτάκια και φάτε σαν λαίμαργοι.Υ.Γ: Όσοι μου προτείνουν ψυχολόγο, δυστυχώς δεν ευκαιρούν αυτές τις μέρες, πήγα να κλείσω ραντεβού σε αρκετούς αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά. Προέχει η ψυχοθεραπεία, μου είπαν κάποιοι από αυτούς, των ανθρώπων που πιστεύουν σε αναστάσεις.Των ανθρώπων της χώρας με το μεγαλύτερο ποσοστό αντισημιτισμού οι οποίοι όμως γιορτάζουν μια εβραϊκή γιορτή.

Έτσι μου λένε συνεχώς οι δικοί μου. "Εσύ δεν κάνεις με άνθρωπο. Εδώ δεν μπορείς μαζί μας. Και θα το θυμηθείς!"Με πληγώνει να το ακούω συνέχεια αυτό.

Δεν έχετε μόνο οι γυναίκες θέμα με τη φωνή. Και εμένα μου αρέσει η γυναίκα να έχει βαθιά φωνή. Μου τη σπάνε οι ψιλές ή οι μπεμπεκίστικες, ξενερώνω πλήρως. Οι βαθιές γυναικείες φωνές είναι πολύ ερωτικές με φτιάχνουν.

περιτριγυρίζομαι απο τόσους κοντινούς μου ανθρώπους και όμως αισθάνομαι τόσο μόνη.

Εχουμε ενα παρκακι μπροστα στο σπιτι μου στο οποιο ερχονται ανθρωποι για περπατημα, κυριως μεγαλης ηλικιας και οικογενειες με μικρα παιδια και φυσικα αρκετοι που βγαζουν τα σξυλακαι τους. Ολα καλα μεχρι εδω.Υπαρχει ομως ενας ιδιοκτητης που φερνει καθε μερα το γομαρι που εχει για συντροφια, το αφηνει χωρις λουρακι να τρεχει και να τρομαζει τους υπολοιπους (εχει ορμηξει "παιχνιδιαρικα" σε περιπατητες αρκετες φορες) με τους γερους να του κανουν παρατηρησεις καθε μερα αλλα αυτος δεν ακουει τιποτα.Επισης, καθε μερα φερνει μια μεγαλη σακουλα με οτι αποφαγια εχει, απο μακαρονια μεχρι κρεατα, (οχι λιγα γραμμαρια, γεματη σακουλα σουπερμαρκετ, ποσοτητα) και τα πεταει για τα σκυλια ακριβως απεναντι απο το σπιτι μας και οσο και να πεις ειναι αηδιαστικο.Ερωτηση:Μπορω να φερω την αστυνομια οτι και καλα μολυνει το περιβαλλον να του τραβηξουν ενα προστιμο και να τελειωνει η δουλεια η θα βλεπω τα αποφαγια του καθε μερα σχεδον μπροστα στην πορτα μου?

Ολη μέρα έχω άγχος χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Αισθάνομαι το στομάχι μου σφιγμενο. Δεν έχω όρεξη να φάω πλεον και μου λενε να βγω βόλτα και απλά δεν έχω ορεξη. Όσο είμαι σπίτι ασφυκτιώ. Ο μόνος τρόπος για να ξεχαστώ ειναι να περπατήσω μόνη μου ακούγοντας μουσική ή να πάω στο γυμναστήριο. Τίποτα αλλο δεν με ευχαριστεί πλεον. Νοιώθω κενή.

Εκείνο το βράδυ που πρωτοειδωθήκαμε,Νύμφη καθόσουν δίπλα μου.Ότι πιο όμορφο και γλυκό του αντιθέτου έχω δει, εσύ το είχες.Ο ουρανός γεμάτος αστέρια,κι όμως δεν χρειαζόταν να τον κοιτάξω και να χαθώ,όσο το φως του φεγγαριού έπεφτε πάνω σου,κοιτούσα εσένα στα μάτια και χανόμουν.Καθίσαμε μαζί ως το ξημέρωμα,την ώρα που έφερες την ανατολή μέσα μου.Ποτέ δεν θα υπάρξει όμοια ανατολή...Τώρα όμως, λείπεις μέρες...συννεφιασμένες ημέρες και νύχτες χωρίς φεγγάρι.Εκείνο το βράδυ που πρωτοειδωθήκαμε πόσο μου λείπει,Νύμφη ήσουν κι έπρεπε να φύγεις τελικά.Είναι κάτι που δεν το έμαθες ποτέ,κ' ίσως δεν θα ξαναβρεθούμε να το μάθεις,δυο λέξεις μονάχα... σε λατρεύω!Ι.ΔΚ.

Πως γίνεται να είμαι χορτοφάγος εδώ και έξι χρόνια και να έχω χοληστερίνη; Μόνο σε εμένα συμβαίνουν όλα αυτά τα γελοία πράγματα. Με φτύνουν από παντού δεν αντέχω άλλο.

Το στομάχι μου ένα χάος, μια ανακατωσουρα. Στα δύο με κόβει, μου μουδιαζει τα πόδια. Στο μυαλό μου τρέχουν σκέψεις, σκέψεις για άλλους. Κακώς αν με ρωτάς. Από πότε ήρθαν αυτοί να μου πάρουν το μυαλό; Από πότε εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι διαφορετικό; Από πότε και γιατί να νοιάζομαι τόσο για εκείνους; Τίποτα, θα προτιμούσα το σκοτάδι από όλους εκείνους που με τη σειρά με πονεσαν χωρίς να το ξέρουν, χωρίς να τους νοιάζω. Εμένα γιατί με νοιαζουν; Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να νοιάζεται και κάποιον όχι. Ξέρω πως εγώ πονάω εξαιτίας τους. Άτομα που τυχαία βρέθηκαν στη δική μου ζωή πως γίνεται με κάθε τρόπο και μέσο να μου λιώνουν την ψυχή, να την κομματιαζουν, να τη σκίζουν ξανά και ξανά και ξανά; Πως εγώ το άφησα να γίνει; Γιατί αυτοί να γίνονται πιο σημαντικοί απ'την δικιά μου ύπαρξη; Γιατί να πιστεύω σε αυτούς περισσότερο απ' όσο πιστεύω στον ίδιο μου τον εαυτό; Γιατί να καταλήγω πάντα στο ίδιο αδιέξοδο; Εκείνοι ή εγώ;

Θέλω μόνο να σε δω για έναν λόγο.. Για να πέσεις από τον θρόνο που σε έχω βάλει στο μυαλό μου τόσο καιρό. Σε έχω ωραιοποιήσει, σε έκανα θεό στο κεφάλι μου. Στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος είσαι, που δεν ήξερε τι ήθελε και δεν φέρθηκε καλά. Ήθελες να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί μου έλεγες. Τελικά δεν με ήθελες πραγματικά . Ο τελευταίος μας χρόνος για εσένα ήταν μια συνήθεια, ένα βόλεμα. Έμεινες από υποχρέωση και δεν είχες το κουράγιο να το πεις παρά στράφηκες σε ξένες αγκαλιές. Η απόσταση με κάνει να νομίζω πως έχασα τα πάντα. Αλλά δεν είναι έτσι. Θα ξενερώσω κάποια μέρα και απλά θα σε βλέπω χωρίς να πονώ. Θα σε βλέπω όπως είσαι... ένας απλός άνθρωπος σαν όλους τους άλλους. Ένας άνθρωπος που τελικά δεν ήταν για εμένα. Λυπάμαι μόνο που το είδα σχετικά αργά.