ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αποκλειεται ελεγα μέσα μου . Στα 25 μου ψηλη , ομορφη , αερατη με κοιτουσαν οι ανδρες και χαζευαν με την πάρτη μου.Και ομως ποτε μην λες ποτε.Τωρα στα 43 μου τα κιλακια μας τα πηραμε , άνεργη 2 χρονια , ακοινωνητη , μενω με γονεις και χωρις ανδραΔεν ξερω τι να κανω ,νοιωθω χάλια σαν ολο το βαρος του κοσμου να πεφτει πανω μου.Να υπαρχουν αραγε αλλοι σε αυτά τα χαλια ?

Σπουδάζω σε μια πόλη δύο ώρες απ'το σπίτι μου σε μια σχολή που δεν μου αρέσει αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, απλώς δεν έχω καμία παρέα... στο πρώτο έτος είχα γνωρίσει καποιες κοπέλες αλλά λόγω κακής ψυχολογίας δεν έβγαινα πάντα μαζί τους με αποτέλεσμα να δεθουν μεταξύ τους (λογικό και καλά έκαναν). είμαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι και βλέπω τηλεόραση η ζωή μου δεν έχει κανένα νόημα αφού με τη σχολή δύο φορές την εβδομάδα πάω με το ζόρι ....έχω σχέση μέσω απόστασης οπότε βλεπομαστε ανά δίμηνο το λιγότερο...δεν ξέρω τι να κάνω με τις παλιές μου παρέες έχουμε χαθεί είτε επειδή δουλεύουν είτε λόγω απόστασης.... θέλω απλα να τα παρατήσω και να γυρίσω πίσω στην οικογένεια μου, όχι ότι εκεί έχω παρέες αλλά θα έχω τους δικούς μου ανθρώπους να πω μια κουβέντα.... τεράστια η μοναξιά και δυστυχώς δύο χρόνια τώρα δεν παλεύεται προσπαθώ όσο μπορώ, αλλά αυτή η απογοήτευση με πνίγει...και σκέφτομαι ότι αφού δεν μπορώ τώρα να κάνω φίλους με τόσους συμφοιτητές γύρω μου, όταν φύγω από δω τι;; Απογοήτευση σκέτη και για τη σχολή και γιατί περίμενα τα φοιτητικά μου χρόνια διαφορετικά... έχω ένα φίλο εδώ αλλά έχει κοπέλα οπότε δεν τον βλέπω συχνά... το μόνο καλό είναι ότι έχω το αγόρι μου που πραγματικά με στηρίζει και με το παραπάνω μιλάμε σχεδόν όλη μέρα και κάτι γίνεται, αλλά δυστυχώς λόγω της απόστασης (800 χιλιόμετρα) είναι δύσκολα τα πράγματα.... συγγνώμη για όλο αυτό το κείμενο αν σας κούρασα, ξέρω θα μου πείτε οι περισσότεροι να βγάλω την σχολή αλλά δεν έχω αυτή τη δύναμη να συνεχίσω και χρωστάω πολλά μαθήματα.... Υ.Γ. συγγνώμη που σας κούρασα αλλά ήθελα κάπου να τα πω να ηρεμισω.. είμαι δεύτερο έτος...

Σπουδάζω στο εξωτερικό και εχω ένα eye- contact με έναν τύπο εδώ αλλά κανείς δεν κάνει κίνηση (παρά μόνο μια μεθυσμένη κίνηση δικη του που έλεγε βλακείες και μπορεί να μη θυμάται καν). Εγώ είμαι πάντα πρόθυμη να ξεκινήσω κάτι αλλά δεν μου δίνει το θάρρος γιατί δεν μου έχει χαμογελάσει ποτέ και όταν με κοιτάει με κοιτάει στα μάτια και σοβαρά. Επίσης τον συνάντησα στο δρόμο βράδυ 2 φορές κ θα μπορούσε να μιλήσει αν ήθελε, είμασταν μόνο οι δυο μας. Οπότε όλα αυτά με διχάζουν και μου δημιουργούν ανασφαλειες για το αν θέλει η όχι αν έχει κοπελα αν απλά παίζει κλπ κλπ. Επίσης είναι πολύ όμορφος και φαντάζεστε πως κολλάνε οι γυναίκες επάνω του. Βέβαια αν το αφήσω τώρα θα ξεχαστεί τελείως γιατί έρχεται καλοκαίρι και του χρόνου δεν θα βλεπομαστε τόσο συχνά. Επίσης τον έψαξα και έχω τα σοσιαλ μίντια του αλλά ούτε κατά διάνοια δεν του στέλνω μήνυμα. Τι να κάνω;;;;;;;

αλλά είμαι ερωτευμένη με τον Άρη. Τον παιδικό σου φίλο. Από εκείνη τη μέρα του Αυγούστου που γνωριστήκαμε στο εξοχικό, είμαστε μαζί. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας! Δε στο ειπα νωρίτερα γιατί πίστευα οτι είναι ενθουσιασμός αλλά όχι...είναι αληθινός έρωτας. Αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί. Για πάντα αν τα καταφέρουμε. Ξέρω οτι θα θυμώσεις, θα απογοητευτείς, θα ήθελες όπως πάντα κάτι καλύτερο για μένα αλλά ξέρω επίσης οτι με αγαπάς και όταν καταλάβεις πόσο ευτυχισμένη με κάνει, θα μαλακώσεις.(Κάνω πρόβες πως θα του το πω.)Επειδή θα έχετε την απορία, εγώ είμαι 32 και ο Άρης 56. Δηλώνω ευτυχισμένη και έτοιμη να το ανακοινώσω στον μπαμπά και μετα να το φωνάξω παντού!!!

Ερωτεύτηκα πολύ και ανέλπιδα, όχι λόγω ανταπόκρισης αλλά συνθηκών...για καιρό μάζευα τα κομμάτια μου. Τώρα νιώθω πως έχω χτίσει έναν τοίχο γύρω μου, είμαι κοινωνική και έχω ομολογουμένως πολύ πέραση, αλλά δεν θέλω να ερωτευτώ ξανά, φοβάμαι. Δεν έχει βέβαια εμφανιστεί ακόμα ο κατάλληλος άνθρωπος, αλλά αυτή τη στιγμή τρέμω στη σκέψη ότι μπορεί να ερωτευτώ και να περάσω μια από τα ίδια. Ξέρω ότι πάλι όταν έρθει η στιγμή δε θα υπολογίσω το κόστος γιατί πιστεύω ότι στον έρωτα είναι όλα ή τπτ, αλλά τώρα που έχω τα λογικά μου ξέρω ότι είμαι καλύτερα χωρίς αυτόν και ας μου λείπουν αυτές οι υπέροχες πεταλούδες!

είμαι 20 χρονών κοπέλα. Κι έχω πολύ θέμα. Με τις σχέσεις με τους ανθρώπους γενικά, και ειδικά με το αντίθετο φύλο. Μέχρι πέρσι δεν είχα καθόλου κοινωνικό κύκλο οπότε ήταν λογικό ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον από κάποιον. Που να μ΄εβλεπε και που να με γνώριζε ωστέ να ενδιαφερθεί. Ήμουν ένα άτομο κλεισμένο σε ένα σπίτι, καταθλιπτικό. Φέτος άνοιξα τον κύκλο μου, βγήκα περισσότερο, είχα δραστηριότητα που με απασχολούσε πολλές ώρες και με έφερνε σε επαφή με αγόρια. Αποτέλεσμα 0 όμως. Θέλω να πω πως ούτε εμένα μου άρεσε κάποιος, αλλά ούτε κι εγώ άρεσα σε κάποιον . Τουλάχιστον όχι τόσο ωστέ να μου το πει ή να προσπαθήσει να είναι κοντά μου ή κάτι τέτοιο. Και δεν ξέρω τι κάνω λάθος γιατί προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου ή η καλύτερη βερσιόν του εαυτού μου. Και τώρα το αστείο είναι ότι είμαι ωραία εμφανισιακά σε φάση ότι μου το έχουν πει πια πολύ άνθρωποι είναι κοινή παραδοχή και ξέρω ότι στα περισσότερα στρειτ αγόρια αρέσω εμφανισιακά παρόλα αυτά δεν θα κάνουν κίνηση μαζί μου. Ίσως φαίνομαι πολύ ψυχρή ή σοβαρή και άπειρη ή αθώα και αφελής ή φαντάζει απίστευτα δύσκολο να με πλησιάσουν παρόλο που εγώ νομίζω ότι είμαι προσιτή. Ίσως απλά δεν τους αρέσω. Αλλά το θέμα είναι οτί δεν την παλεύω άλλο με τη μοναξιά. Κι ότι θέλω κάποιος να ενδιαφερθεί για μένα και να του αρέσω για αυτό που είμαι. Και να μου αρέσει και εμένα. Θέλω να δει και την καταθλιπτική μου πλευρά και όχι μόνο αυτή που φαίνεται χαρούμενη με κόσμο. Και να δει και όλες τις ώρες μοναξιάς που έχω περάσει. Και να καταλάβει.

αισθάνομαι πολύ άσχημα. Με τον εαυτό μου. Νιώθω μοναξιά. Όπως πάντα, Αυτό το συναίσθημα μόνιμα με κυνηγάει. Μάλλον πρέπει να συνειδητοποιησω όυι αυτό δεν θα αλλάξει. Αλήθεια πόσες φορές στη ζωή σας σκεφτήκατε ότι βρίσκεστε στο σωστό μέρος και πραγματικά δεν θα θέλατε να βρίσκεστε πουθενά αλλού? Για μένα αυτές οι στιγμές ήταν πραγματικά ελάχιστες. Αλλά μάλλον πρέπει να το δεχτώ οι ώρες ευτυχίας μου στη ζωή είναι μετρημένες και είναι λίγες. Πολύ λίγες. Ένας κόμπος στο λαιμό μου. Δεν μπορώ να γράψω άλλο.

Καλησπέρα σας! Μου αρέσει ο φίλος του φίλου μου αν και δεν έχουμε γνωριστεί ... να πω στο φίλο μου τι νιώθω ή να κρατήσω το στόμα μου κλειστό; ευχαριστώ

Έπιασα δουλειά παιδιά!!! Είμαι πολύ χαρούμενη ομως έχω θέμα, είμαι σε ταμείο και πρέπει ν δίνω ρέστα... ειμαι η άσχετη των ασχέτων στα μαθηματικά... βεβαια υπάρχει κομπιουτεράκι εκεί αλλα ειναι χρονοβόρο και οι πελάτες μαζεύονται.. τα κορίτσια εκει τ δίνουν αμέσως ενω εγω δυσκολεύομαι πολύ... πχ αν κάτι έχει 4,70 και μου δώσουν 20 ευρώ δυσκολεύομαι να βρώ γρήγορα τα ρέστα.. εχει κανένας κάποιο κόλπο; κάτι να τα βρίσκω εύκολα;

Ειμαι η Σάλμα. Γεννηθηκα στο Ιράν αλλά δε μεγάλωσα εκεί. Απο μικρή ένιωθα διαφορετική και μου συμπεριφεροντουσαν ανάλογα όλοι. Ειτε λογο της θρησκείας μου ειτε λογου του οτι ειμαι πιο σκούρα ειτε επειδή ήθελα παντα να φοραω παντελόνια. Στα 15 η μητέρα μου με ανάγκασε να φορεσω το μαντίλι γνωστό και ως hijab. Μετα προσπαθουσε συνέχεια να μου φέρνει συμπατριώτες μου στο σπίτι για προξενιό αντί να καταλάβει το πόλεμο που είχα απο τα αλλά παιδάκια για την καταγωγή μου και τη θρησκεία. Απο 6 χρονων ένιωθα ωραία με τα κορίτσια τα ήθελα πιο πολύ απο τα αγόρια. Με τα αγόρια έπαιζα ξύλο και ποδόσφαιρο και φώναζαν οι δικοί μου.... Παντα ένιωθα τα αγόρια σαν φιλους μου αλλά τα κορίτσια μου άρεσαν το σώμα τους τα μαλλιά τους όλα. Καποτε στα 16 γνωρισα μια χριστιανή την Κατερίνα. Ωραίο κορίτσι με καστανό ξανθά μαλλια, πρασινομελι ματια και τόσο λευκή σαν πορσελάνη. Την προσέγγισα σαν φιλη και ήμουν σίγουρη πως ηταν στρέιτ. Μια μερα έφυγα κρυφά βράδυ οι γονεις μου δεν με άφηναν να Κυκλοφορώ και πήγαμε μια μεγάλη παρέα απο την τάξη στην παραλία στο Σούνιο. Εκεί φύγαμε μακριά απί τους αλλους και τη φιλησα μεταξύ σοβαρού και αστείου περίμενα χαστούκι μετα αλλά μου ανταπέδωσε το φιλί και φασωθηκαμε. Μετα το πρωι έφαγα γερο ξύλο απο τον πατέρα και τον αδελφό μου με την Κατερίνα συνεχίσαμε να φασονομαστε μέχρι την Γ Λυκείου. Μετα έφυγε για σπουδες στην Κρήτη.... Έκλαιγαν κλείστηκα πολύ μέσα μου και είχα και την μάνα και τον πατέρα με τα προξενιά... Οταν ανεξαρτητοποίηθηκα και χρεισημοποιησα τον Ελληνικό νομο δεν τους είδα ξανά τους γονεις μου. Είδα ξανά την Κατερίνα μου και είμαστε μαζί. Η οικογένεια μου δεν ξέρει με διεγραψαν και η δικιά της οικογένεια? Απλα την μισεί... Γιατί? Γιατί δεν είναι για αυτους "φυσιολογική γυναίκα".... Ανάθεμα και εαν ξέρουν τι είναι φυσιολογικό και τι οχι και πιο είναι το καλό και το κακό..... Πουθενά στο κοράνι η στην βίβλο δεν απαγορεύουν την αγάπη.....