ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έγραψα μια εξομολόγηση οτι υποψιάζομαι οτι ο άντρας μου με απατάει.Η διαίσθησή μου χτυπύσε καμπανάκια, οι σχολιαστές μου το φώναζαν, κι εγώ αποφάσισα να μην κάνω τίποτα πείθοντας τον εαυτο μου οτι είμαι υπερβολική.Τώρα βρήκα και αποδείξεις. Εννοείται χωρίζουμε.Μια μεγάλη μούτζα στα μούτρα μου που δεν άκουσα το ένστικτό μου, μια υπόσχεση να μην το ξανακάνω ποτέ, και ένα ευχαριστώ στους σχολιαστές που προσπάθησαν να μου ανοίξουν τα μάτια.

Ειναι η πρωτη φορα που δουλευω και εχω πιεστεί παρα πολυ εχω παρα πολλες ευθύνες και το αφεντικό μου δεν ειναι οτι με φωναζει ειναι καλος ανθρωπος αλλα κανει συνεχως υποδείξεις ακομα και οταν δεν υπαρχουν προβλήματα με την δουλεια παντα θελει να γκρινιάζει. Ολο αυτο που κανει με εχει ριξει ψυχολογικά ειναι σαν να μου κανει ψυχολογικό πόλεμο με αποτέλεσμα να αρχισουν παλι οι κρίσεις πανικου που ειχα κανει πολυ μεγαλη προσπάθεια να ξεπεράσω. Το χειρότερο ξέσπασμα ηταν χθες μπροστα στην οικογενεα μου. Εχω 3 μηνες δουλειας μπροστα μου και δεν νιωθω πως εχω το πανω χερι....

ποτε δεν ασχοληθηκε μαζι μου. Ποτε δεν ρωτησε και δεν ενδιαφερθηκε για το σχολειο μου, για σπουδες, για επαγγελματικη αποκατασταση μου. Παντα τον θυμαμαι αδιαφορο, ψυχρο, απομακρο. Δεν με βοηθησε ποτε σε τιποτα, δεν μου σταθηκε ποτε, δεν συζητησε ποτε μαζι μου. Ζουσαμε και ζουμε στο ιδιο σπιτι και για μενα ειναι αγνωστος. Ισως και να ειναι ο λογος που οι συναναστροφες μου με το αντρικο φυλο ειναι μια αποτυχια. Και με τα επαγγελματικα μου, το ιδιο, ποτε δεν με συμβουλεψε, δεν μου ειπε μια γνωμη, δεν νοιαστηκε να αποκατασταθω, δεν τον αφορα το πως θα ζησω. Τι κανει; την ζωη του. Στο σπιτι ερχεται μονο για φαγητο και υπνο. Δεν ασχολειται με τα οικογενειακα θεματα. Πολλα προβληματα στο σπιτι και αυτος απεχει απο τα παντα. Η μητερα μου τα θεματα της τα λεει σε μενα, γιατι δεν εχει που να τα πει. Σε μενα που δεν μπορω να λυσω ουτε τα δικα μου. Πνιγομαι.

Έχω βαρεθεί μόνη.

Πηγαίνω γυμναστήριο και συμμετέχω στα προγραμματα (step, κλπ.). Όμως τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει ότι βαριέμαι να πάω γιατί ψυχοπλακωνομαι που είμαι σε ένα κλειστό μέρος με τόσα άτομα. Επίσης η γυμνάστρια βάζει χαλια τραγούδια και δεν μου αρέσουν οι ασκήσεις που κάνουμε. Αλλά πώς να γυμναστώ χωρίς γυμναστηριο?? Ούτε χορό θέλω γιατί δεν το έχω. Ούτε το τρεξιμο. Αμάν πια! Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω?

Η κολλητή μου θα παει διακοπες με τους συμφοιτητες της κ εμενα δε μου ειπε....ενω μιλαμε γελαμε ολα καλα....οταν μου το ανακοινωσε μου ειπε ενα "αμα θες ελα" ετσι για να φανει οτι μου ειπε.....αλλα γιατι δεν μου ξανα ειπε? Αν ηταν αλλος θα τον ειχε πρηξει.....κ οταν γυρισει θα ειναι ολα καλα....και περσι το εκανε αυτο...είναι δυνατόν να μη λεει σε εμένα να παω? Γιατί?

Καλησπέρα.Πάσχω από διπολική διαταραχή. Διαγνώστηκε πρόσφατα ύστερα από προσωπικό αγώνα πολλών μηνών. Από την μια πήρα απαντήσεις και δικαιολογίες για την εσωτερικότητά μου όμως από την άλλη...Είμαι 35 και όλη η προηγούμενη ζωή μου είναι καταστροφή.Δεν έχω φίλους αφού δεν ήμουν σε θέση να κάνω σωστές επιλογές και να διατηρώ εύστοχα την κρίση μου προς συμπεριφορές κλπ.Έκανα λάθη αλλά και σωστά υπέρ λάθος ανθρώπων με αποτέλεσμα να είμαι εγώ ο χρεωμένος τόσο στους άλλους όσο και σε μένα.Φοβάμαι πολύ το στίγμα και κανείς δεν ξέρει ή δεν είναι σε θέση να καταλάβει από το κάκιστο περιβάλλον μου για να το εκμυστηρευθώ. Φοβάμαι την φαρμακευτική αγωγή αφού δεν θέλω να γίνω ζόμπι.Νιωθω μόνος και είμαι ανήμπορος. Φοβάμαι και λιγο για την εξέλιξή μου αφού κανένα όνειρο δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω με αυτήν την άτιμη ασθένεια που δεν μου επετρεπε να είμαι συγκεντρωμένος.Κι από δουλειά...ποια δουλειά; Σε ένα σπίτι κλεισμένος ενώ η ζωή είναι εκεί έξω. Κι εγώ αν θα βγω, μόνος θα βγω να χαζεύω τα χαμόγελα των άλλων.Όσοι έχετε σύντροφό, οικογένεια που σας στηρίζει, έστω και μια ταπεινή δουλίτσα στην οποία ανταποκρίνεστε κι ας κουράζεστε, υγεία να θυμάστε πως είστε τυχεροί...για κάποιους άλλους η ζωή είναι τόσο δυσκολη που η κατάστασή σας είναι άξια θαυμασμού.Αυτά λοιπόν είχα να πω...Καλή τυχη

Σπουδαζω σε αλλη πολη.....η φιλη μου εμεινε πισω....ηρθε το καλοκαίρι και γυρισα στη πολη μου....ελα ομως που αυτη φευγει σεζον...και θα γυρισει Οκτώβριο.....σκατα δε θα τη δω καθολου...Αμα παει ετσι για τα υπόλοιπα 3 χρονια (οσα χρονια θα σπουδαζω) θα κρατησει η φιλια μασ βρε παιδια? Δε λεω καθε μερα μιλαμε μεσω φβ...αλλα τωρα δε θα χει χρονο για τσατ...και δε θελω να τη χασω....θα στεναχωρεθω πολυ....εντομεταξυ δουλεύει και μια αλλη φιλη μου στη πολη μου...ε και εγω θα δουλεψω σε ενα καφε μιας θειασ μου ετσι να βγει κανα μεροκαματο....διακοπες γιοκ.

Πόσο ζηλεύω τους άντρες που τώρα το καλοκαίρι μπορούν να φοράνε κοντά παντελόνια, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν αποτρίχωση στα πόδια. Για εμάς τις γυναίκες οι επιλογές είναι δύο: είτε φοράς μακριά παντελόνια και σκας από την ζέστη καλοκαιριατικα, είτε κάνεις αποτρίχωση κάτι που σημαίνει σπατάλη χρήματος και χρόνου και πόνος.

Πάνω στην συζήτηση, που είχε γίνει πολύ προσωπική, μου είπε οτι στο παρελθόν υπήρχαν κοπέλες που είχε απίστευτη χημεία μαζί τους στο κρεβάτι. Το γιατί χώρισαν δεν τον ρώτησα.. Άντε τώρα εγω να χαλαρώσω εντελώς μαζί του την ώρα του σεξ χωρίς να σκέφτομαι οτι ίσως το σεξ μαζί μου να μην πιάνει τίποτα μπροστά σε αυτά που έχει ζήσει...