ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι απόφοιτος ΤΕΕ, με μοναδικό χαρτί στα χέρια μου το χαρτί λυκείου.Έχω εργαστεί σε δουλειά συγγενή και για ένα διάστημα προσπάθησα να εργαστώ ως ελεύθερος επαγγελματίας σε ανάπτυξη λογισμικού (software).Το πρόβλημα είναι πως ο συγγενής που δούλευα έχει κλείσει την επιχείρηση του και η προσπάθεια που έκανα ως ελεύθερος επαγγελματίας δεν πήγε όπως την περίμενα.Σε αναζήτηση εργασίας που έκανα, είδα πως με αντιμετωπίζουν ως δούλο. Συγκεκριμένα σε δουλειά σε μεταφορική μου είπανε πως θα πληρώνομαι με έως 15 ευρώ την ημέρα, συν μερικά bonus ανάλογα τις δουλειές. Σε άλλη δουλειά, αποθηκάριος, μου μίλησαν για 430 τον μήνα και μου παρουσίασαν ως ευκαιρία το γεγονός πως έχουνε κάθε μέρα υπερωρίες τις οποίες πληρώνουν με 1-2 ευρώ την ώρα. Δηλαδή κάπου στα 490 για 10+ ώρες την ημέρα. Για να μην καταντήσω να δουλεύω ως δούλος (γιατί αυτό θέλουν πλέον τα "αφεντικά") σκέφτομαι να σπουδάσω κάτι και να φύγω από την Ελλάδα.Το πρόβλημα είναι πως έχω να ασχοληθώ με τα μαθήματα για πάνω από 10 χρόνια. Δεν ξέρω τίποτα από όσα έκανα τότε και αν σκεφτώ το ενδεχόμενο των πανελληνίων θα χρειαστώ φροντιστήριο, κάτι το οποίο δεν μπορώ να το σηκώσω οικονομικά συν ότι ντρέπομαι λόγο ηλικίας.Τι επιλογές έχω στην ηλικία που είμαι για να σπουδάσω?Έχω ελπίδες να μπω σε κάποιο ιδιωτικό πανεπιστήμιο με υποτροφία?Υπάρχουν επιλογές στην ηλικία που είμαι για να σπουδάσω κάτι?

Νομίζω η μοναξιά είναι πιο δύσκολη για τους άντρες εκεί γύρω στα 50. Αν δεν έχουν βρει γυναίκα μέχρι τότε είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα. Όταν πάνε 50 απελπίζονται τελείως γιατί ξέρουν πως θα είναι λαχείο αν βρούνε γυναίκα αφού δεν βρήκαν μέχρι τώρα. Είναι ένας άντρας γύρω στα 55 έρχεται κάθε πρωί και παίρνει καφέ και μια φορά τον ρώτησα αν δεν βαριέται να έρχεται κάθε μέρα, και μου είπε το κάνει για να πει μια κουβέντα με έναν άνθρωπο. Λυπήθηκα πολύ που το είπε αυτό και τώρα όποτε τον βλέπω προσέχω να μιλάω λίγο μαζί του. Μια φορά μου είπε πως είναι 15 χρόνια μόνος του. Τόσοι άνθρωποι και τόση μοναξιά γύρω μας δεν ξέρω που θα καταλήξει όλο αυτό.

Δεν ξέρω να φλερτάρω

Γεια σας ειμαι 18 χρονων και εδω και 1χρονο και 2 μηνες εχω σχεση με εναν ναυτικο ακομα ειναι δοκιμος γιατι τωρα ειναι στο δευτερο ετος σε λιγες μερες θα φυγει και σημερα το εμαθα και κλαιω ολη την ωρα και σταματαω οταν ειναι να μιλησω με τους γονεις μου η με εκείνον. Αυτος κανει σχεδια, τι θα μου παρει που θα παμε διακοπες μολις γυρισει αλλα εγω το μονο που σκεφτομαι είναι οτι θα φύγει και δεν θα τον βλεπω καθε μερα και θα μου λειψει και σωματικά και ψυχικά θελω να τον βλεπω καθε μερα και δεν μπορω να φανταστω πως θα περασει τοσος καιρος.

Έχω περάσει Αθήνα στο εκπα , ιστορία και αρχαιολογια ,μπαίνω 2ο έτος .. Πολλά χρόνια ήταν στόχος να μπω πανεπιστημιο και έκανα κοπο και πολύ προσπάθεια ειδικά στην περίοδο των πανελληνίων ασχέτως των προηγούμενων χρόνων που διάβαζα πάντα μέτρια έως πολύ και είχα πάντα καλες βάσεις ... Θέλω να γίνω ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ (δεν βγήκε τώρα το έλεγα και πιο παλιά ) αλλά έχει μπει τόσο βαθιά μέσα μου το στερεότυπο ότι πρέπει να βγάλω πανεπιστημιο Γτ έτσι θα έχω περισσότερα εφόδια και καλύτερες προοπτικές για δουλειά που μου έχει δημιουργήσει εσωτερική σύγκρουση ...επίσης φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να κάνω φίλους στο ΙΕΚ καθώς τα παιδιά μπορεί να μην έχουν ιδιαίτερο βάθος( δεν λέω να είναι κακά παιδιά ) ... και φανταστείτε πως ήδη στο πανεπιστημιο δεν βρήκα κάτι που να μου ταιριάζει και τόσο .. μπορεί αυτό που λέω να είναι λάθος φυσικά απλώς πιστεύω ότι υπάρχουν συγκεκριμένα στυλ ανθρώπων σε Κάθε μέρος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα υπάρχουν πχ μόνο ροκάδες σε ένα ροκ μαγαζί ....τέλος πάντων αυτό είναι το τελευταίο πρόβλημα ... φοβάμαι να ακούσω από τους άλλους Μα καλά πέρασες πανεπιστημιο και το παρατησες για ένα Ιεκ; Επίσης φοβάμαι πολύ όπως είπα παραπάνω την επαγγελματική αποκατάσταση , φοβάμαι δλδ μήπως ως αισθητικός δεν θα μπορώ να ζήσω τον εαυτό μου ... αλλά πραγματικά δεν θέλω να χαλάω άλλο τα χρήματα των γωνιών μου κι εγώ να μην κάνω τπτ ..έχω μπλοκάρει εντελώς νιώθω πολύ άσχημα να αφήσω την άλλη σχολή το αισθάνομαι ως εκκρεμότητα ...δεν ξερωωωω τι να κάνω , απλά κάθομαι δεν κάνω τπτ , έχω αρρωστήσει έχουν εμφανιστεί διαφορά ψυχοσωματικά ακόμα και διατροφικές διαταραχές και αϋπνίες ... δυστυχώς δεν μπορώ να πάρω κάποια απόφαση μου είναι πολύ δύσκολο , φοβάμαι πολύ πως ακόμα και αν συνεχίσω τη σχολή που είμαι τώρα θα πηγαίνω σαν χελώνα ,έχασα ήδη το 2ο εξάμηνο δεν έδωσα τπτ και ένα μάθημα πυ έδωσα δεν το πέρασα ....αυτή η σχολή έχει πολύ διάβασμα γύρω στις 400 σελίδες στο κάθε μάθημα και δεν είμαι τύπος που ούτε μπορεί πλέον να πιέζεται αλλά ούτε θέλω να είμαι όλη μέρα σπίτι να διαβάζω ,πως γίνεται αυτό ; Έχω κουραστει τοσα χρόνια να διαβάζω ,να μην βγαίνω όσο θα ήθελα και να αγχώνομαι τόσο Μα τόσο πολύ για τα μαθήματα ... δεν αντέχω άλλο , δεν αντέχω .....με παρακολουθεί ειδικός έχουμε κάνει 4 συνεδρίες για να πούμε τα βασικά ....Θα ήθελα πολύ να ακούσω συμβουλες και οποίος έχει περάσει παρόμοια φάση να μου μιλήσει ...

Τους γονεις μου και σκεφτομαι οτι δεν θελω να γινω ποτε σαν αυτους.Περιμενω πως και πως να σηκωθω να φυγω επιτελους.

...θέλω να βρω τον ιδανικό άντρα για μένα (τον ιδανικό για μένα.. όχι για όλον τον κόσμο... Εννοείται ότι θα έχει ελλατωματα αλλά ιδανικό θεωρώ αυτόν που θα έχει κάποια χαρακτηριστικά που θέλω). Νομίζω ότι έχω βάλλει υψηλές προσδοκίες. Όμως χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορώ να ζήσω με κάποιον άνδρα. Σίγουρα θέλει ψάξιμο και δεν θα είναι ο κάθε τυχαίος που έρθει.Ωστόσο είμαι αισιόδοξη και πιστεύω ότι θα τον βρω! Απλά ανυπομονώ..

Σκατά τα κάναμε.

Θελω να μου πει καποιος που καποια στιγμη δεν ειχε φιλους αν τελικα βρηκε και είναι πλεον χαρούμενος....εχω μια φιλη αλλα δε τα παμε καλα και είναι φούσκα που θα σκασει.....καποιος που εχει βιωσει την μοναξια δτην ξεπέρασε? Ξεπερνιεται αυτο το πραγμα ή θα ειμαι για παντα μονη? Τι να περιμεμω?

Εχω σχέση εδω κ 2 χρόνια περιπου και οι δυο πανω απο 35,μου ειχε κάνει διάφορα κ παντα τον δικαιολογουσα κ εδεινα ευκαιρίες, πριν 2 μερες ειχε γενέθλια κ του εγραψα στο χρονολογιο του μια ευχή με μια φωτο κοινη για την περισταση ενω ξέρω δεν θέλει να αναρτω πράγματα στο χρονολογιο του το πήρε πολυ χαλαρα κ δεν γκρινιαξε, μπαινω την επόμενη μέρα να διορθώσω κατι δτην αναρτηση μου κ την ειχε σβησει, τον ρωταω κ μου λέει δεν ξέρω τιποτα δεν ξέρω για τι πράγμα λες προσπαθουσε νσ δικαιολογηθει κ να μου πει οτι κατι πάλι βρηκα γ να προκαλεσω αναστάτωση. Να διευκρινίσω οτι αναμεσα στους φίλους του ειναι κ η πρωην του με την οποία αν κ ξενη μενει δτο εξωτερικο εχουν επικοινωνια κ τον εχει ρωτήσει γ ανάρτηση που ειχα κάνει παλια.Το θέμα δεν ειναι το fb ειναι ότι δεν θέλει να δείχνει οτι έχει σχεση μ αυτό που εκανε με ακύρωσε με πληγωσε ηταν το κερασάκι στην τούρτα. ..Δεν ξέρω γ ποιο λογο εκεινος το εκανε κ φυσικα δεν παραδεχεται τιποτα που το συζητησα..πως μπορείς να εμπιστευτείς εναν τετοιον ανθρωπο γ σχέση ζωής γ οικογένεια οταν φέρεται ετσι....