Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Or do I just miss the way he made me feel? I loved him. I still do. And I know I always will. We both knew we couldnt be together. Too many issues. Too many obstacles. It just couldnt be. But it was so good while it lasted.I know, I should just forget the way he made me feel. And just accept reality. He was..and will always be the one. He knows it.I want him to be ok. Healthy. Safe..and happy. Cause he so deserves it.Love you babe mou
Το αγόρι μου είναι σχετικά πιο ευκατάστατος από εμένα και μπορεί να βγαίνει πιο άνετα από ότι εγώ...Εγώ δεν έχω χρήματα αλλά και έχω έξοδα λόγω των σπουδών μου οπότε δεν μπορώ να τον ακολουθώ στις εξόδους του.Το θέμα είναι ότι προσπαθώ να του δώσω να καταλάβει πως δεν έχω λεφτά γι'αυτό δεν βγαίνω όμως αυτός για να μου λύσει το πρόβλημα λέει πχ ότι θα με κεράσει ή κάτι σχετικό ενώ εγώ δεν θέλω να εξαρτόμαι από αυτόν. Έχω ήδη πολλά έξοδα και υποχρεώσεις και δουλειά πουθενά, νιώθω αρκετά συχνά ότι δεν μπορώ να συμμετέχω σωστά στην ζωή του λόγω της έλλειψης χρημάτων. Τι να κάνω ;
Βαρεθηκα να χαλιεμαι για ανθρωπους που δε τους νοιαζει αν με χασουν απο τη ζωη τους η οχι. Να μου δειχνουν ενδιαφερον μονο οταν τους πιανει η ορεξη τους(για να μη πω τιποτα αλλο). Τερμα. Απο δω και στος εξης οσο δυσκολο και αν ειναι θα πρεπει να συνηθισω με την απουσια μερικων.
Εξηγώ. Είμαι σε διακοπές με τον άντρα και τα παιδιά μου. Πηγαίνουμε για ψώνια σε μια τοποθεσία περίπου 45' από το σημείο που διαμένουμε. Είμαι στην ουρά ενός ταμείου και πίσω μου βρίσκεται μια κοπέλα με τη μητέρα της. Φεύγω και την βρίσκω μπροστά μου μετά από 10' να μου ζητάει οδηγίες γιατί δεν είναι ντόπια. Της δίνω οδηγίες και συνεχίζω τη βόλτα μου. Μετά από 15-20' και αφού έχουμε κάτσει για φαγητό με την οικογένειά μου βλέπω να περνάει μπροστά μας το δίδυμο. Σύμπτωση... Την αμέσως επόμενη βρισκόμαστε σε άλλη τοποθεσια περίπου 20' απο το σημείο διαμονής μας. Να σου το δίδυμο μπροστά μας. Σύμπτωση... Δυο μέρες μετά τις ξαναπετυχαινουμε σε άλλη τοποθεσία στα 10' από το σημείο διαμονής μας. Σύμπτωση?! Παιδιά έχω φρικαρει από όσο γνωρίζω σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι συμπτωση τι μπορεί να συμβαίνει?
...φεύγει το καλοκαίρι... Έρχεται ο Σεπτέμβρης......και ξεκινά μια νέα σεζόν, και δεν ξέρω τι σκατά να κάνω με τη ζωή μου...Τα 'χω κάνει όλα λάθος τα τελευταία χρόνια και δεν ξέρω απο που να ξεκινήσω να τα διορθώνω (δεν ξέρω καν αν έχω το κουράγιο να το προσπαθήσω, βασικά)... Αισθάνομαι οτι είμαι χαμένος στον ωκεανό της αποτυχίας και πηγαίνω όπου με πηγαίνει ο άνεμος...