Είμαι πολύ απογοητευμένη...παντρεύτηκα σχετικα πρόσφατα και νιώθω μια ωραία μαυρίλα. Αλλιώς φανταζομουν τον έγγαμο βίο και αλλιώς μου βγήκε. Όλο αυτό το διάστημα είναι μια ταλαιπωρία σωματική και ψυχολογική..λόγω ενός άσχημου συμβάντος στην οικογένεια του άντρα μου. Όσο κ αν του τόνιζα ότι έχει δική του οικογένεια τώρα και πρέπει να είμαστε χαρουμενοι σαν νιόπαντρο ζευγάρι και να μη τον αφήνουν να επηρεάζεται τόσο πολύ όλα τα υπόλοιπα,αυτός εκεί. Επηρεάζεται πολύ,μετά επηρεάζομαι κ γω που τον βλέπω στενοχωρημένο και είμαστε και οι δύο πεσμένοι. Ούτε να βγούμε λίγο που ήταν καλοκαίρι,ούτε τίποτα. Το χειμώνα σίγουρα δε θα το αναπληρώσουμε αυτό,γιατί γενικά πρέπει να τον ζορισω για να πάμε μια βόλτα. Δε με νοιάζει να βγαίνουμε και να κάνουμε και να ρανουμε όλη την ώρα,αλλά μια φορά την εβδομάδα, δύο να πάμε ένα περπάτημα,κάτι.. ειλικρινά σας μιλάω είμαι τόσο αποκαμωμενη ψυχολογικά..αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που παντρευτηκαμε. Εννοείται ότι πρέπει να είμαστε κ στα καλά και στα κακά μαζι, αλλά ήταν ένα παράδειγμα ότι δεν έχει καταλάβει ότι πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην δική του οικογένεια πρώτα.. ακόμα ανήκει στην παλιά και στα βάσανα της..καληνύχτα κόσμε.