ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Και τελειώνω και το μαστερ μου. Αν το μετάνιωσα που το έκανα ή αν έκανα καλά ο χρόνος θα δείξει. Κουράστηκα να παλεύω για ένα καλύτερο αύριο σε αυτή τη χώρα. Τα χέρια μου σιγά σιγά πέφτουν κάτω,χαλαρώνουν και το μόνο που θέλουν είναι μία αγκαλιά...με αυτόν τον έναν... που μας χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα...

.. Να μου στείλει μήνυμα να δει πως ήταν μια πολύ σημαντική μέρα στη ζωή μου : η σημερινή.. Και έπεσε το ινστα και το μεςς 😂 τηλ δεν πήρε καν οπότε... Ναι.. Και όσο έγραφα αυτό ένας φίλος μου που πιο παλιά με γούσταρε και δεν "τρελαίνομαι" και τόσο για την παρέα του μου έστειλε με SMS αν ισχύει να βγούμε για αύριο και εγώ ντροπή μου αλλά το είχα ξεχάσει.. Η ζωή είναι άδικη...

Και μου αρέσει ένα παιδί στα 30,ναι μεν του αρέσω όπως μου είπε αλλά με θεωρεί πολυ «αθώα» για την ηλικία μου και μικρή. Αλλά θέλει να βγαίνουμε και όπου βγάλει.. Εγώ δεν πιστευω ότι έχει τόση σημασία; στην ηλικία αλλά φαίνεται να τον πειράζει αρκετά , από την άλλη θέλει να γνωριστούμε καλυτερα και όπως είπε ,όπου βγάλει , τι ειναι σωστό να κάνω ; (Δεν εχω κάνει σχέσεις .. και γενικά δύσκολα μου τραβάει κάποιος το ενδιαφέρον και τυχαίνει να ειναι αυτός). Και το γνωρίζει.

Δεν με ενθουσιάζει τίποτα, απλά περιμένω την κάθε μέρα να περάσει. Να κάνω τη ρουτίνα μου, να μην αλλάξω τίποτα. Τα τελευταία χρόνια προσπάθησα αρκετά, κουράστηκα, πλέον μου αρέσει όπως ειμαι. Να ζω στη μικρή μου φούσκα. Όμως Κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα είμαι 60 και μόνος και πιο μίζερο, Και τότε τι?

Δέν θέλει να ξεκόψει με τον πρώην της,γιατί όπως λέει όσο καιρό ήταν μαζί είχαν μιά καλή σχέση,χώρισαν φιλικά,και έχει τραβήξει ο καθένας το δρόμο του χωρίς κολλήματα.Στα social αντιδρούν πάντα θετικά ο ένας στον άλλο σε οτιδήποτε ανεβάσουν.Στους 8 μήνες που είμαστε μαζί,έχει βγεί αρκετές φορές για καφέ με φίλες και φίλους της και ήταν κι αυτός(είναι συμμαθητές όλοι,και εξακολουθούν να κρατάνε επαφή μετά από 8 χρόνια που τελείωσαν το Λύκειο)Το Σάββατο εκείνος είχε τα γενέθλια του,κάλεσε κάποιους φίλους στο σπίτι του,κάλεσε και την κοπέλα μου,και της είπε να πάω κι εγώ.Δέν ήθελα να πάω,δέν μου έβγαινε,δέν θα ένιωθα καλά,η κοπέλα μου όμως πήγε.Αρκετά αργά την πήρα για να μιλήσουμε,άκουγα φασαρία,και μου είπε ότι μετά τα γενέθλια πήγαν όλοι σ'ένα μαγαζί για ποτό και μου είπε και το μαγαζί που ήταν.Δέν θέλω να την περιορίσω,μου λέει να της έχω εμπιστοσύνη αλλά εγώ χαλιέμαι.Ούτε χθές ούτε σήμερα την είδα γιατί δέν ταίριαξαν τα ωράρια της δουλειάς μας,αλλά δύο φορές που μιλήσαμε για το προχθεσινό σκηνικό,μου είπε να μήν την ρωτάω,και ότι άν ήθελα θα μπορούσα να είμαι μαζί της σε όλο αυτό.Όλα αυτά μου τα είπε με μία απάθεια και ψυχρότητα.Δέν μπορώ να βρίσκομαι με τον άλλο στον ίδιο χώρο,είναι απλό.Τόσο δύσκολο της είναι να το καταλάβει;Σε όλα τα υπόλοιπα είμαστε πολύ καλά,και δέν μπορώ να καταλάβω γιατί δέν βάζει λίγο νερό στο κρασί της από τη στιγμή που βλέπει ότι κάτι με ενοχλεί τόσο πολύ.

Ειμαι πολυ μπερδεμένη με αυτή την ιστορία εδώ και 2 χρονια... γνώρισα κατά την άποψή μου τον έρωτα της ζωής μου το καλοκαίρι του '19 που μέχρι και σήμερα είμαστε μαζι με πολλά διαλείμματα, χωρισμούς εντάσεις τσακωμούς...Γιατί τον αποκαλείς έρωτα ζωης;; Γιατί οπότε τον βλέπω, οπότε συνυπαρχουμε ξεχνάω τ παντα,δεν με νοιάζει κανείς και τίποτα και έχουμε μια απίστευτη χημεία,παθος,έλξη...από την αρχή της σχέσης μας αυτος είχε θέματα με τις ταμπέλες...Εγώ ήθελα σχέση αυτος κάτι πιο ελεύθερο...Μόλις πήγαινε πιο σοβαρά το πράγμα, αυτος έφευγε αλλα δεν περνούσαν 5 μερες και επέστρεφε κοντά μου λέγοντας ότι με θέλει, αλλά δε θέλει ν νιώθει καταπίεση..όσες φορές πηγαίναμε πιο σοβαρα κυρίως από πλευράς μου τύπου πολλά τηλέφωνα ή μηνυματα αυτος εξαφανιζόταν και μόλις αραιωνε το πράγμα τσουπ παλι διπλα μου...το τελευταίο 4μηνο το εχω δει πιο χαλαρά και περνάμε την πιο ωραια φαση της ζωής μας..Μου λέει ότι δεν έχουμε σχεση αλλα μου στέλνει ολη μερα,κοιμόμαστε μαζί αγκαλιά,σεξ 5 φορές τη μέρα,μου λέει κ του λέω τα προβλήματα του, λεει ότι με αγαπά Κ δεν έχει θελήσει τόσο πολύ άλλη γυναίκα όσο εμένα, πηγαίνουμε για φαγητό βολτες ολα..Αλλά οποτε πάμε τη συζήτηση στη σχέση λεει δε τ έχουμε...Γιατί συμβαίνει αυτό...; ;; το '19 που γνωριστήκαμε μόλις είχε βγει από μια τοξική σχεση 8 ετών...Κ μου είχε πει πως τ άλλαξα τη ζωή.. Όμως γιατί δεν μ δίνει κάτι σογουρο;; ξέρω πως αν του πω Θέλω σχεση θ φύγει μακριά...τι να κανω;; σχεση έχουμε Αλλά σε φίλους Κ στον εαυτό τ η ακομα και στο μεταξυ μας στιγμες στιγμες θα τον νιωσω απομακρο.. ξέρουν ολοι πως υπάρχω στη ζωη τ αλλα λεει έχουμε κάτι ελεύθερο.. παντού και θα το πει κ σε με να χωρίς να τον ρωτήσω...κάθε μέρα θ μ πει δεν έχουμε σχεση,ή εσυ θες παιδιά εγω δε θέλω ή θα με ρωτάει εσυ θες γαμους;;; αληθεια δε του χω κάνει ποτέ συζήτηση για γάμο ή παιδιά ώρες ώρες νιωθω ότι ο ίδιος τα θελει όλα αυτά Κ καταπιέζει τον εαυτο τ ν μην τα θελει γιατί φοβάται...δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ..

Είμαι σε μια δουλεια, που ειμαι καλά, έχω και καλούς συναδέλφους, όμως είναι λίγα τα λεφτά γιατί είναι λίγες και οι ώρες, μεσα τα Σ/Κ και όλες οι αργίες και Χριστούγεννα. δεν με πειράζει καθολου όμως τώρα θα χρειαστώ περισσότερα λόγω κάποιων εξόδων που παρουσιάστηκαν, κάποια ανακαινηση. Είμαι ήδη 4.5 χρόνια εκεί και όπως καταλαβαίνετε ξέρω τα κατάτοπια και τους ανθρώπους. Τελοσπαντον παρουσιάστηκε μια ευκαιρία με σχεδόν τα διπλάσια χρήματα. Αυτό που με απασχολεί είναι μήπως δεν μου αρέσει η καινούργια δουλειά που θα είναι πολύ διαφορετική. Μήπως γίνω απλά ένα ρομπότ που μόνο θα διεκπεραιώνει κάτι. Είχα μια παρόμοια κακή εμπειρία και φοβάμαι πολύ.

Για χρόνια πάλευα στο να ξανά βρω τον εαυτό μου, και όταν κατάφερα σιγά σιγά να τον βρισκω και στη τελική να είμαι ολοκληρωτικά ξανά ο εαυτός μου, έγινα ξανά η τσαχπινιαρα, η πλακατζου, η κατεργάρα (με την καλή έννοια βέβαια 😅), το δαιμόνιο. Τώρα σαν να τα ξανα έχασα όλα αυτά.. Και νιώθω ότι όλος μου ο κόπος να ξανά βρω τον παλιό μου εαυτό πήγε χαμένος.. Και δεν έχω πλέον την όρεξη να κάνω κάποιες δραστηριότητες στο σπίτι ή έξω (περιμένω να έρθει ο καιρός να ξανά πιάσω δουλειά, ξεκινάω ξανά δουλειά αυτόν τον καιρό) και το μόνο που κάνω είναι να κάθομαι και να βλέπω ταινίες /σειρές, να βγαίνω που και που για καφέ.. Γιατί έχασα έτσι ξαφνικά πάλι τον εαυτό μου και την όρεξη μου; Φταίει επειδή δεν δουλεύω; Και όταν ξανά πιάσω δουλειά, όλα αυτά θα επιστρέψουν; Έχω φρικάρει..

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή,δηλαδή αυτή την περίοδο που ούτε καλοκαίρι αλλά ούτε και φθινόπωρο τη λές,χάνω την ερωτική μου διάθεση,δηλαδή όχι μόνο για σέξ δέν έχω όρεξη,αλλά ούτε και για αγκαλιές και φιλιά.Ευτυχώς,το αγόρι με το οποίο έχω σχέση τώρα,το καταλαβαίνει και το σέβεται.Μου κάνει εντύπωση πώς από 'κει που είχα επιθυμία στο φούλ,ίσως και στα όρια της υπερβολής γιατί μπορεί να ήθελα και 3 φορές την ημέρα,αυτή την συγκεκριμένη χρονική περίοδο να μήν θέλω καθόλου και να συμβαίνει απότομα αυτό,δηλαδή απ'το ζενίθ,στο ναδίρ.Σταδιακά επανέρχομαι,αλλά αυτό που παθαίνω με τρελαίνει,δέν νιώθω καλά μ'εμένα και το σώμα μου,νευριάζω με τον ίδιο μου τον εαυτό!

Έλεγα εγώωω μέχρι τα 40 θα χω κάνει σίγουρα οικογένεια και θα χω και παιδιά. Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια για μενα. Προχθές έκλεισα τα 40 μου . Έπειτα απο 5μηνη σύμβαση εργασίας είμαι πλέον σε ταμείο ανεργίας . Μένω στο πατρικό μου που ευτυχώς είναι μεγάλο αλλά όσο να είναι μένω με τους γονείς μου. Είμαι παρατημένος απο φίλους εδώ και αρκετά χρόνια. Αν με πετύχουν στον δρόμο της γειτονιάς ούτε ένα γεια δεν με λένε. Για γυναικεία συντροφιά ούτε λόγος. Η μόνη μου παρέα ο σκύλος της οικοδομής που χαίρεται όταν με βλέπει .