ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σας παρακαλώ πείτε μου μετά την αποφοίτησή της σχολής Ευελπίδων μπορείς να πας ειδικές δυνάμεις σαν στέλεχος πχ λοκ?

Ακολουθεί >Δεν ζήτω συμβουλες.Απλα θέλω να τα βγάλω από μέσα μου.Ειμαι 26 χρόνων και πριν από έναμιση χρόνο χώρισα με τον πρώην μου μετά από 8 χρόνια σχέσης.Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο να μαλώνουμε συνέχεια,κυρίως ομως τους καβγάδες τους προκαλούσε εκείνος και γω έφτασα στο σημείο να νιωθω όλο και πιο χάλια.Πνιγομουν.Σαν να έχανα τον εαυτό μου.Ο σεβασμός είχε χαθει σε πολλα σημεία,αλλα κάποια στιγμή(λαθος)τα βάλαμε κάτω ήρεμα και ωραία και είπαμε να το ξαναπροσπαθησουμε...Καναμε ταξιδάκια, προσπαθούσαμε να ανανεώσουμε με οποιοδηποτε τρόπο τη σχέση μας αλλα τίποτα δεν βοήθησε και απλα κάποια στιγμή ήρθε εντελώς η ρουτίνα.Αυτο που κάθεσαι στον καναπέ και νιώθεις σαν να μην έχεις τίποτα αλλο να πεις,πόσο μάλλον να κανείς λες και ξαφνικά γεράσες...και μέσα σου νιώθεις τόσο κενός.Ολο αυτό κράτησε περίπου ενα χρόνο και ένιωθα πια πως η μόνη λύση ήταν ο χωρισμός.Δεν με ενδιέφεραν οι άλλες εμπειρίες αλλα όλο αυτό είχε καταντήσει πια μια αρρωστημένη κατασταση.Ακομα και μια φορά την εβδομάδα να βρισκόμασταν μου ήταν πια υπεραρκετή εκεί που κάποτε δεν αντεχαμε ο ένας μακρυά από τον αλλο.Και εκεί που άλλες φίλες μου παντρευόταν εγώ πήρα τη μεγάλη απόφαση να χωρίσω από την πρώτη μου μεγάλη σχέση.Μου φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο το μετά γιατι ήταν η πρώτη μου σχέση και όπως είναι φυσικό ήμασταν δεμένοι παρα τα οσα γινόταν αλλα υπήρχαν και πράγματα μέσα μου που δεν μπορούσα πια να του τα συγχωρήσω εύκολα πια.Γιατι συνήθως στις σχέσεις αυτές λόγω απειρίας γίνονται και τραγικά λάθη.Και πληγώνεις ή πληγώνεσαι ανεπανόρθωτα πολλές φορες.Δεν ήξερα πως θα το ξεπεράσω και ποτέ θα συνέλθω αλλα δεν πήγαινε αλλο αυτή η κατασταση.Ενιωθα εντελώς δυστυχισμένη...Παρολα αυτά βρήκα τη δύναμη και χώρισα και ας πέρασα από αρκετά δύσκολα στάδια.Άλλαξε όλη μου ζωή φυσικά.Φιλοι χάθηκαν.Νεοι φιλοι ήρθαν.Άλλοι έγιναν ξαφνικά φιλοι του.Άλλοι έγιναν δικοί μου.Ομως ποτέ δεν μετάνιωσα που χώρισα.Βγαίνω μάλιστα που και που με μια φίλη που μετά από δεκα χρονια το πάνε για γάμο με το δικό της Κι'ας παίζει το ματάκι του δεξιά και αριστερά,που να μην ήταν και εκείνη δηλαδή μπροστά Απορω τι θα έκανε,και εκτός αυτού κάθε φορά μαλώνουν μπροστά μου.Και παρόλο που δεν ειμαι ατομο να κρίνω τις ζωές των άλλων εκείνη μια χαρά είπε τη γνώμη της οταν χώρισα.Πως έκανα βλακεια.Πως όλες οι σχέσεις ετσι καταλήγουν.Ελεος εχω να πω που όλες οι σχέσεις πρέπει να καταλήγουν ετσι ή που πρέπει να βολευόμαστε στην ρουτίνα μας από φόβο μήπως μείνουμε μόνοι.Απλα δεν θέλω να την στεναχωρήσω ουτε και να την επηρεάσω και δεν της ειπα τίποτα.Και στο κάτω κάτω εχω κάνει και γω τα λάθη μου.Της ειπα απλα πως η δίκη μας σχέση έκανε τον κύκλο της και τέλος.Στο σήμερα.Νιωθω παρα πολυ καλά.Εχω βρει τον εαυτό μου και σκεφτομαι πια καθαρά και ειμαι έτοιμη να ξανά ξεκινήσω κάτι καινούριο με περισσότερη εμπειρία από πριν.

Κορίτσια όποιος σας λέει για τρίο να λέτε αμέσως ναι αλλά ότι θέλετε τρίο με δυο άντρες. Έχει πολύ πλάκα η αντίδραση γουρλώνουν τα μάτια τους σαν βατράχια :D :D :D Ο βλάκας μου λέει κιόλας για μια φίλη μου άρρωστος τελείως αλλά τον έφτιαξα. Του λέω και ο δικός σου φίλος μια χαρά παιδί είναι κι έμεινε παγωτό. Του είπα καιρό έχω να κάνω τρίο χα χα χα χα χα εδώ που τα λέμε πιο λογικό είναι αυτό παρά το άλλο :D :D :D εμένα μια χαρά μου ακούγεται χα χα χα χα χαα χα

Ειμαι καθηγητρια, 33 χρονων αλλα μικροδειχνω αρκετα. Πιστευω οτι αυτο φταιει που δεν μπορω με τιποτα να επιβληθω στους μαθητες μου, το οτι δεν αποπνεω αυστηροτητα. Εχω απογοητευτει πολυ και ολο αυτο με κανει να αισθανομαι αποτυχημενη στη δουλεια μου. Γενικα το παρουσιαστικο μου ξερω οτι δε βγαζει αυστηροτητα αφου για ολους ημουν ανεκαθεν το ευγενικο και γλυκο κοριτσακι. Δεν ξερω τι να κανω για να το αλλαξω μιας και ειναι κατι που το σκεφτομαι συνεχεια προσπαθωντας να βοηθησω τον εαυτο μου αλλα πραγματικα ο,τι τακτικες και αν ακολουθω στην ταξη μου, καμια δεν εχει αποτελεσμα. Καθε συμβουλη ευπροσδεκτη!

Ξέρετε κάτι; Αν είχαμε μάθει και πραγματικά θέλαμε να αγαπάμε καθημερινά έναν άνθρωπο ακόμα και με τα ελαττώματά του και αν το ίδιο σκεφτόταν και έπραττε ο άλλος άνθρωπος κανένα ζευγάρι δεν θα χώριζε.Αυτοί οι όποιοι δύο καθημερινά δεν θα άφηναν αυτό που ένιωθαν να τελειώσει. Αλλά αφήνουμε εμείς τελικά να συμβούν αυτά. Και μετά εμφανίζεται μία πιο όμορφη, πιο εξυπνη,πιο περισσότερο τέλος πάντων και ο πιο ελκυστικός ο πιο αρρενωπος ο πιο άντρας σε όλα τα σημεία. Και χωρίζουν οι άνθρωποι και ξεχνάνε γιατί αγάπησαν αυτόν τον άνθρωπο που είναι τώρα δίπλα τους, που δεν είναι νέος και νέα πια,που τους ενοχλούν μερικές συνήθειες που κάποτε έβρισκαν χαριτωμένες,που ο άλλος φαντάζει θεός και θέα αντίστοιχα μέχρι να ανακαλύψουν άλλα μειονέκτηματα ίσως πιο ενοχλητικά από όσα είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια. Και χωρίζουν και περνάνε καλά για ένα διάστημα και μετά ζορίζονται γιατί ο άνθρωπος που τους εντυπωσίασε φαντάζει αυταρχικός και αρχίζουν και νοσταλγούν το χθες τον άλλο άνθρωπο ο οποίος έχει ίσως κοιτάξει τον εαυτό του και τον βλέπουν πιο θεό θέα πλέον από το καινούριο και θέλουν να επιστρέψουν πίσω. Και γω τώρα αναρωτιέμαι, γιατί ρε παιδιά; Πρέπει να στριμωχτείτε, πρέπει να χωρίσετε για να καταλάβαινε ότι το μόνο που χρειαζόταν ήταν πολύ αγάπη από την αρχή; Δεν είμαστε τέλειοι αν κάποιος σας ανέχεται σημαίνει ότι ζορίζεται αλλά βάζει πιο πάνω από τον εγωϊσμό την αγάπη, αξίζει να χάσετε έναν άνθρωπο που παλεύει καθημερινά να σας αγαπάει και να κρατάει ισορροπία σε όλα, για έναν που αργότερα θα συνειδητοποιησετε ότι στην αρχή όλα ήταν τέλεια και στην πορεία είδατε ότι τελικά δεν σας αγαπάει πραγματικά γιατί αγαπάει περισσότερο τον εαυτό τουλάχιστον όχι με την καλή έννοια της αυτοπροστασιας αλλά την εγωϊστική απέναντι στους άλλους; Αξίζει να πετάξετε χρόνια στον αέρα για έναν παραλογισμό που δεν γνωρίζετε που θα σας βγάλει; Κι όταν θελήσετε να γυρίσετε πίσω σκεφτήκατε ποτέ πως θα γίνει αυτό όταν ο άλλος θέλει να προχωρήσει;Γιατί ρε παιδιά κρίμα δεν είναι;

Γνώρισα κάποιον στο διαδίκτυο! Μακάρι να είναι πραγματικά καλό παιδί και να ταιριάζουμε! Το έχω τόσο πολύ ανάγκη!

εβγαινα με μια κοπελα για καποιο καιρο. απο τη πρωτη στιγμη ενας φιλος μου την κακολογουσε. οτι ειναι περιεργη και ψυχακι. επειδη εμενα η τυπισσα μου αρεσε κατευθειαν,αυτο με ξυνησε. οταν τα φτιαξαμε με ενοχλουσε που ειχε πει αυτα τα πραγματα για την κοπελα μου. δεν του ειπα κατι,γιατι ειναι αποψη του.αυτο που εκανα ειναι οτι μιλησα στη κοπελα μου και της ειπα οτι με ειχε ενοχλησει η συμπεριφορα του,δεν ηξερα πως να κανω παρεα πλεον αφου εχει τετοια αποψη για εκεινη. αυτο. τιποτα αλλο ποτε και για κανεναν. λιγο καιρο μετα χωριζουμε και λεει οτι ειμαι φιδι και τους κακολογω ολους πισω απο τη πλατη τους... καποιες σκεψεις μου πανω σε αυτο και θα ηθελα να μου πειτε αν εχω δικιο η' αδικο. αρχικα της ειπα οντως κατι που με ειχε ενοχλησει στον τυπο. δεν τον κοροιδεψα και δεν ειπα ψεματα. δευτερον οπως εδειξε ο χρονος η κοπελα οντως δεν ειναι σε καλη ψυχολογικη κατασταση(εγινε διαγνωση για ψυχικο νοσημα) αρα ο τυπας ειχε δικιο. τριτον φοβαμαι μην ειμαι οντως φιδι και πισωπλατος. ηταν κακη κινηση να μιλησω για αυτο με την κοπελα μου;

Τελικα δεν πρεπει να περιμενεις βοήθεια απο κανεναν συγγενή ή φιλο. Κανενας δεν θα σε βοηθησει όταν τον χρειαστεις. Πιο ευκολα σε βοηθαει ενας ασχετος παρα οι ανθρωποι σου. Νιώθω ηλιθια που πίστεψα οτι θα με βοηθουσες. Μονο εμεις οι ιδιοι μπορούμε να βοηθησουμε τον εαυτό μας και αν δεν γινεται απλα αποδεχομαστε την κατάσταση οπως είναι.

Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από το να διαβάζεις σχόλια από άτομα που γνωρίζεις. Οι περισσότεροι λένε τέτοια ψέματα που απορείς ότι δεν σκέφτονται πως διαβάζουν και άνθρωποι που τους γνωρίζουν. Πόσο ψεύτες είναι δεν υπάρχουν λόγια. Μιλάνε με μια γλώσσα που ποτέ δεν χρησιμοποιούν όταν τους μιλάς, κάτι χαζογκομενίστικα άσε που δεν γνωρίζεις καμιά απολύτως γυναίκα αν δεν δεις όνομα. Πως γίνονται έτσι αγνώριστες;;; Οι άντρες τα σπάνε που το παίζουν και καλά σοβαροί και ότι είναι κύριοι μην ξεράσω. Έχω έναν γείτονα μέχρι και αστυνομία έχει πάει σπίτι του όταν έμενε με μια κοπέλα χαμός γινόταν την έβριζε και παριστάνει στο Face τον άγιο. Τουλάχιστον ας το κλείσουν το ρημάδι. Ο άλλος πηγαίνει με πόρνες και γράφει ότι δεν πρέπει να πηγαίνουν οι άντρες στις πόρνες γιατί δεν ξέρουν αν είναι θύματα αυτές οι γυναίκες. Δεν αντέχω αυτή την υποκρισία το έχουν τερματίσει. Η άλλη τα φοράει στον άντρα της και μιλάει για μονογαμία πόσο σημαντική είναι σε μια σχέση και μιλάει για αυτοσεβασμό θα ξεράσω δεν αντέχω αλήθεια λέω. Δεν ξανακοιτάζω ποτέ τι γράφουν ρε αυτοί είναι όλοι για δέσιμο ανοίξτε τα τρελάδικα λέμε.

Αν δινει τοση αισιοδοξια και δυναμη το γρηγορο περπατημα μετα μουσικης ή η γυμναστικη μετα μουσικης και βοηθαει ακομα και στην καταπολεμηση της καταθλιψης, φανταστειτε να υπηρχε και αγαπη ( και ερωτας ) στην ζωη μου - μας... Μας ευχομαι τα καλυτερα και να μην τα παρατησουμε ποτε ξανα... Εκει εξω , οσο χαλια και αν νιωθεις , παντα υπαρχει ενας ανθρωπος που θα σε καταλαβει και που ακομα και αυτην την στιγνη σε περιμενει για να σε αγαπησει. Βγες εξω και μιλα με κοσμο.Μην κλεινεσαι στο σπιτι :-)