ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

5 χρόνια που έχουμε να μιλήσουμε. Εγω θελω πολύ αλλά αυτός είναι με αλλη. Τι να κάνω να του στείλω και να φάω τα μούτρα μου γιατί θα φάω x ή να μην του στείλω και να βασανιζομαι όλη μου τη ζωή. Βασικα και με το να του στείλω και να φάω απόρριψη θα βασανιζομαι όλη μου τη ζωή. Πφφ όλα μαύρα. Και αυτό και άλλα πολλά θέματα μου.

Με αφορμή το ποστ μιας εξομολογουμενης και εγω τα τελευταία χρόνια ειμαι σε ένα βούρκο ...με ένα άτομο το οποίο ερωτευτηκα και αγάπησα πολύ βαθιά...με έναν άνθρωπο με αρκετά θέματα με τον εαυτό του ,ανώριμο, εσωστρεφή,παρτακια,νάρκισσο όμως διαφορετικό...μονογαμικο με αξίες και αρχές και κατά βάθος με καλή καρδιά.. εθελοντή σε διάφορα σωματεία και κοινωνικές ομάδες που βοηθάει οποτε και όταν χρειαστει...ξεχώρισα πολλά σε αυτόν παράλληλα όμως διέκρινα τα προβλήματα στον χαρακτήρα του..τον φόβο του να αγαπήσει...τον φόβο του μα εκφράσει ελεύθερα αυτα που αισθάνεται...την αδυναμία του να συνδυάσει δουλεια και σχεση..ερχοταν και εξαφανιζόταν...τρανταχτό παράδειγμα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο εξαφανισμένος για μια βδομάδα (ξανα)και νομίζοντας πως με έχει ήδη ξεχάσει του τηλεφωνώ.. σηκώνει το τηλέφωνο..αγάπη μου δεν μπορώ να μιλήσω θα σε πάρω αργότερα.. Μόλις μου τηλεφώνησε μου είπε πως ήταν διήμερο στην Ευβοια..είχε πάει να μεταφέρει φάρμακα και αγαθά πρώτης ανάγκης σε πυρόπληκτους...έπειτα ηρθε από το σπίτι μου..κάναμε έρωτα όλο το βράδυ.. μου είπε πως με αγαπά.. με λάτρευει Αλλά σε Αυτη τη φάση της ζωής του δεν μπορεί τη δέσμευση...το άφησα δεν τον ενόχλησα του είπα ν το ληξουμε...Δεν πέρασαν 5 μερες μου τηλεφώνησε.. αυτο γίνεται 3 χρονια τωρα..ξέρω ότι δεν πηγαίνει με άλλη.. ότι δεν έχει ματια για άλλη παρα μονο για Εμένα..όμως όλο αυτό είναι άρρωστο...θελω μια σχέση...έναν άνθρωπο διπλα μου.. τον αγαπάω και τον ποθώ όσο κανέναν άλλον...Τι θα κάνω;; στα δύσκολα είναι δίπλα μου...με έναν δικό του τρόπο.. όμως τον θεκω δικο μου κάθε μέρα...του έχω πει ότι θελω σχεση ότι δεν υπάρχει τίποτα να μας χωρίζει...αυτος μου λέει θελει την ελευθερία του να μην δίνει λογαριασμό σε κανένα.. να αφοσιωθει στη καριερα του..όμως δεν κάνει κάποια ξέφρενη ζωή.. εργάζεται πολλές ώρες δεν βγαίνει δεν πίνει δεν ξενυχταει...γιατί φοβάται;; μου εξομολογήθηκε ότι με αγαπάει την τελευταία φορά αλλά πάλι εξαφανίστηκε...φευγω;; μενω;; θα καταντήσω καταθλιπτική ..

Βγήκαμε κάποιες φορές και μετά από καιρό , πάνω από χρόνο, ένιωσα σε κάποιον να αρέσω όντως . Και άρχισα να χαλαρώνω σιγά σιγά και να λεω ότι όντως κάτι καλό μπορεί να γίνει. Και τις τελευταίες ώρες ειναι ξινός μαζί μου. Θα μου πείτε ότι είναι υπερβολές αλλά δεν είναι . Κουράστηκα πάλι τα ίδια . Λες και έχω κάτι το απωθητικό πάνω μου σε εμφάνιση και χαρακτηκτηρα. Τέλος πάντων.

Είμαστε συνάδελφοι(κοπέλα εκείνη)και αυτούς τους 4 μήνες που είμαι σ'αυτή τη δουλειά,δέν έχει περάσει ούτε μία μέρα που να μήν αναφέρει κάτι γι'αυτόν που έχει σχέση.Ένα ρημάδι διάλειμμα κάνουμε,κι εκεί τα ίδια συζητάνε με άλλες συναδέλφους.Κάποιες φορές μιλάει και στο τηλέφωνο μαζί του και αρχίζει τις γλύκες,και δέν ξέρω πού να πάω για να μήν την ακούω.Από την πρώτη στιγμή που την είδα τρελάθηκα,και είναι φυσικό να μήν αντέχω αυτή την κατάσταση.Άν έχει βρεθεί κάποιος στη θέση μου θα καταλάβει.Είμαι άντρας και στα 29 που είμαι,πρώτη φορά ζηλεύω κάποιον άλλο άντρα για την τύχη του.Είναι πολύ τυχερός που την έχει γμτ.Το Σάββατο έχει γενέθλια μία συνάδελφος μας,και μας κάλεσε στο σπίτι της.Θα είμαστε μόνο άτομα από τη δουλειά, γύρω στα 8,κανένας άλλος,δέν θέλουμε να μαζευτούμε περισσότεροι λόγω covid,και θα είναι κι εκείνη.Μού 'ρχεται να πιώ κανένα ποτήρι παραπάνω και να λυθώ,να της πώ πώς νιώθω και να το βγάλω από μέσα μου.Σκέφτομαι όμως το μετά,το ότι είμαστε συνάδελφοι και την προσπάθεια που έκανα για να είμαι σ'αυτή τη δουλειά.Δέν ξέρω τί αξίζει περισσότερο.

Είμαι 41, εμφανίσιμος, σπουδαγμένος με καλή δουλειά στο παρελθόν αλλά άνεργος εδώ και καιρό, και -γενικά- ήπιος πολιτισμένος άνθρωπος. Είμαι εκτός σχέσης αρκετά χρόνια, λόγω του ότι έχω αναλάβει τη φροντίδα 85% τετραπληγικής μητέρας μου. Με κουράζει το γεγονός ότι αυτό δεν "αναγνωρίζεται" από κανέναν, παρά το ότι με έχει κουράσει πολύ σωματικά κυρίως αλλά και ψυχικά. Πρόσφατα έκανα σχέση με μεγαλύτερη γυναίκα (45) η οποία αποδέχεται το γεγονός ότι μένω με τη μητέρα μου (όλες οι υπόλοιπες για αυτό την κοπάνησαν τα προηγούμενα χρόνια...). Επίσης, τα πάμε πολύ καλά σε πολλούς τομείς και κυρίως στον ερωτικό, όπου κουμπώνουμε σε κάποια "φετίχ" μας. Ωστόσο, ταλαιπωρούμε πολύ από τη φροντίδα, της συνθήκες διαβίωσης (θόρυβος, μη θέρμανση κ.λπ.) εκεί που μετακόμισα για να είμαστε στην ίδια πόλη με την κοπέλα, τόσο που έχω αυπνίες (ζόμπι), ράκος σωματικά, ανεβασμένη πίεση και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στις ανάγκες φροντίδας της μητέρας. Άνθρωπο να με βοηθήσει δε μπορώ να πάρω γτ δεν μας επιτρέπουν τα οικονομικά μας. Λέω γυρίσω στη φωλιά μου να σώσω την υγεία μου και -όσο ακόμη ζει η μητέρα μου- να αποδεχθώ το ότι θα είμαι ερημίτης εν τω κόσμω... αλλά τη θέλω πολύ πολύ... τί λέτε ρε παιδιά...?

Όπως έγραψα πριν λίγες μέρες, αυτός τελικά προτίμησε κάποια άλλη. Σήμερα, επικοινώνησε η μητέρα του και μου είπε πως θα μιλήσει με τρόπο στον γιο της για να μάθει αν έχει σκοπό να γυρίσει ή όχι. Υ.Γ1: Μαμάκιας ως το κόκκαλο παίδες. Υ.Γ2: Τι φάση;;

Πώς γίνεται ο σύντροφός πού σε αγαπούσε, πού ήταν δίπλα σου κ σέ στήριζε χώρις να του δώσεις αφορμή να αρχίσει να αδιαφορει ,να μην μοιράζεται πραγματα μαζί σόυ κ να λειτουργεί σαν να μην υπάρχεις...

Είδα μια γνωστή μου έχει τραβηχτεί και φούσκωσε τα χείλη της.Παραμορφώθηκε κρίμα είχε ελκυστικό πρόσωπο.Έκανα ότι δεν το πρόσεξα ενώ τρόμαξα να τη γνωρίσω αλλά το ανέφερε μόνη της.Τι δεν κάνει μια γυναίκα είπε για να είναι όμορφη.Τι να της πεις; Ότι όμορφη ήταν πριν και τώρα δεν βλέπεται;Πάλι δεν είπα τίποτα δεν ήθελα να τη στενοχωρήσω και από την άλλη δεν ήθελα να πω τέτοιο ψέμα ότι δήθεν είναι ωραία.

..που αυτός έχει την γκόμενα και περνάει καλά, κι εγώ κάθομαι σπίτι και τον σκέφτομαι όλη μέρα.

Το καλοκαιρι του '19 που τον γνωρισα δεν προμήνυε η σχεση που αναπτύξαμε τοτε, οσα θα επακολουθουσαν...παθος,δεσιμο απο την πρωτη στιγμη,μια περιεργη ελξη ,εναν χρονο ευτυχιας ,ερωτα, αγαπη ολα..και ξαφνικα το μπαμ! ηθελε να μεινει μονος του.. ηρθα σαν κεραυνός εν αιθρία στη ζωη του..δεν ηταν ετοιμος για σχεση και χωρισαμε απλα και λιτα..παρολο που με χωρισε αυτος δε σταματησε να με ενοχλει καθε εβδομαδα...μεθυσμενα μηνυνατα,τηλεφωνα,γραμματα...δεν τον δεχθηκα πισω..1 χρονο προσπαθουσε να με προσεγγισει αλλα τίποτα...η ζωη ομως ειχε αλλα σχεδια..συναντηθήκαμε τυχαία στην Αθηνα παρολο που δεν μενουμε σε κοντινες περιοχες..περσι..μου ειπε εχει κατάθλιψη..παγωσα..δεν το ειχα ξεπερασει...του σταθηκα και οταν εγινε καλα παλι με χωρισε...προσπαθωντας να μαζεψω τα κομματια μου και 4 μηνες ενω ειμαστε χωρισμενοι τσουπ επανεμφανιζεται...ζητωντας μου συγνωμη οτι με αγαπαει..οτι ειναι δειλος...οτι έχει θεματα ωριμοτητας και θέλει εστω να με βλεπει..Χθες χωρίσαμε οριστικά...Όχι ότι ποτέ είχαμε και τίποτα.. 2 χρονια τραβιομαστε και δεν παίρνει μια απόφαση για μας..Τον περασμένο Φλεβάρη περασε βαριά κατάθλιψη , οπως είπα, στην οποία ενώ είχαμε χωρίσει για μια ακόμη φορά, εγω του στάθηκα βράχος 4 μηνες ήμουν δίπλα του για όλα...χθες ηρθε από το σπίτι να με δει... μου αποκάλυψε πως στο χωρισμό μας βγήκε για φαγητό με την πρωην του χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι...πέθανε αγαπημένο της πρόσωπο και εφόσον τα είχαν τοσα χρονια έπρεπε να της σταθεί...εξαλλη εγινα...Τον ρώτησα για μας ..αυτο που εξελαβα ήταν παλι Η ίδια κασέτα.. σε θελω όσο τίποτα όμως μετά από 8 χρόνια τοξικής σχεσης(με την πρωην) θελω να μαι εργένης...άρα του λέω να βρισκόμαστε να π@@@στε και όταν εσυ θελήσεις και είσαι έτοιμος να είμαστε μαζι...Μου λέει θα ήταν πολύ εγωιστικό αν σου ζητούσα αυτο αλλά ιδανικά αυτο θα ήθελα...δεν μπορω να βρω τεροιο δέσιμο, τέτοια έλξη πουθενα ουτε τέτοια κοπέλα Αλλά δυστυχώς νιωθω άδειος μετά από 8 χρόνια σχεση και βαριά κατάθλιψη που πέρασα.. Του λεω με θες;;; αν με θες ολα ειναι ευκολα και με αγαπας οπως λες...μου λεει μισησε με δε σου αξιζω...τον έδιωξα από το σπίτι..και του πα να μην τολμήσει να ξεστομίσει το όνομα μου ξανά.. δεν ξερω..εγω ένα άτομο που τα έχω καταφέρει όλα μόνη μου..που έχω σταθεί μονη μου στα πόδια μου που ειμαι μορφωμένη και εμφάνισιμη... πως έπεσα τοσο εξω...πως αιαξιωσα τόσο τον εαυτό μου..Ξερω οτι τον ερωτεύτηκα παραφορα και ειμαι ακομα ερωτευμενη..ομως ΤΟΝ ΜΙΣΩ..