ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καλησπέρα, ειμαι 24 ετών και έχω ένα μωράκι 3 μηνών περίπου! Όλα είναι πολύ όμορφα, και το θέλαμε πολύ. Ο άντρας μου κάνει χρόνια χασίσι. Όπου εμένα με ενοχλεί κάθε φορά όταν έλεγα Τέλος, και πήγαινα να φύγω για αυτό το λόγο. Το έκοβε και ξανά γύρναγα. Όμως πλέον δεν μπορώ να το κάνω αυτό, μην μου πείτε κακως δεν έφυγες. Τώρα ήρθε ένα μωράκι το οποίο δεν θέλω να του στερησω το πατέρα του, Ούτε να μείνω μόνη μου.. Είναι εργατικός μες το σπίτι δεν κάνει κάτι και γενικά μας προσέχει πολύ. Όμως δεν μου αρκεί, αυτό το χαμένο βλεμα που βλέπω μετά από κάθε βόλτα με ξενερώνει. Με αποτέλεσμα πλέον Αφού δεν θέλω να φωνάζω,να απομακρυνομαι . Και όσο απομακρυνομαι αυτός είναι τύπου απέναντι μου "έλα βρε χαζό μισό έκανα ". Εγώ όμως κουράστηκα να ακούω για μισά και ολόκληρα τσιγάρα. ! ! Προτιμώ να είμαι μόνη μυ στο σπίτι, ούτως ή άλλως τέτοια παρέα τι να την κάνεις? Νιώθω ότι μιλάω με τοίχο και ότι συμμετέχει σε συζητήσεις μου αναγκαστικά. Όταν πάει στους φίλους του με το που τον πάρω τλφ επιστρέφει επιτόπου, δείχνει σαν να φοβάται ότι θα τον μαλώσω. Όμως δεν είναι μαλωμα, είναι ότι βλέπω πως είτε του φωνάξω , είτε τσακωθούμε το ίδιο θα το ξανά κάνει. Χωρίς να συμμερίζεται την γνώμη μου , και κάθε φορά γίνεται ένα σκηνικό ίδιο με την προηγούμενη... Τι άλλο να του πω ; Και τι άλλο να κάνω;

Τον θέλω πολύ στη ζωή μου αλλά για αντικειμενικούς λόγους δεν γίνεται να είμαστε μαζί και δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω , έχω μια ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν και θα είμαι μαζί του ,ότι θα τα ξεπεράσουμε όλα όλα όμως και θα είμαστε μαζί χωρίς να μας νοιάζει τίποτα και κανένας... Μέχρι πότε αξίζει να περιμένεις για κάποιον εφόσον βλέπεις ότι και αυτός θέλει;

Μία συνάδελφος μου με την οποία έχουμε έρθει αρκετά κοντά σε φιλικό επίπεδο(εγώ τρελαμένος μαζί της,δέν της το έχω δείξει στα ίσια,και δέν ξέρω άν έχει καταλάβει κάτι)με κάλεσε να πάω αύριο το βράδυ στο σπίτι της για φαγητό,έτσι χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.Συγκατοικεί με την αδερφή της,κι εκείνη λείπει αυτές τις μέρες στο εξωτερικό και θα είμαστε οι δυό μας απ'ότι μου είπε.Πώς το χειρίζομαι;

Δεν ξέρω αν φταίνε τα σοσιαλ ή ο τρόπος που τα χειριζόμαστε.Ξέρω όμως ότι αν δεν υπήρχαν τα σοσιαλ κάποιοι άνθρωποι θα ζούσαν ή δεν θα είχαν δεχτεί επιθέσεις.

Είμαι κοντά στα 35 και θέλω απεγνωσμένα ένα σύντροφο με τον οποίο θα υπάρχουν αμοιβαία συναισθήματα, χημεία και να γίνει η οικογένεια μου. Έχω ξεκινήσει μια δραστηριότητα για να γνωρίσω κόσμο καθώς οι περισσότερες φίλες μου είναι παντρεμένες και αυτές που είναι ελεύθερες δεν έχουν καμία διάθεση για εξόδους και γνωριμίες. Ωστόσο εκεί δεν υπάρχει κάποιος που να ενδιαφέρεται για μένα και οι περισσότεροι είναι μικρότεροι μου. Δεν το βάζω κάτω αλλά έρχονται στιγμές που απογοητεύομαι και με κυριεύει ο φόβος ότι θα μείνω για πάντα μόνη. Οποιαδήποτε πρόταση και ιδέα για καινούργιες δραστηριότητες οπου θα μπορώ να κάνω καινουργιες γνωριμίες είναι δεκτή.

Τι γίνεται όταν δεν εχεις καθόλου κοινωνική ζωη και φίλους εδώ και καιρό?? Ζω και δουλευω στην Αθήνα, εχω μια σχέση αλλά η κοινώνικη μου ζωη εχει πιασει πατο. Εκανα προσπαθειες να γνωρισω άτομα, που φυσικά δε ταιριαξα και νιώθω απέραντη μοναξιά χωρίς φίλους εδώ και καιρό!! Το ξέρω πως πρέπει να εκτεθω για να γνωρισω άτομα, αλλά δεν έχω τη διάθεση!! Αν κάποιοι συμπασχετε, σχολιάστε γιατί σιγουρα δεν είμαι η μόνη ✌

Δε ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Ντρέπομαι να μιλήσω γι αυτό. Κάθε μέρα λέω "από αύριο τέλος" και μόλις πεινάσω "μια τελευταία φορά". Έχω πάρει κιλά και γενικά με έχει ρίξει ψυχολογικά. Πάω στο μάρκετ αγοράζω υγιεινά τρόφιμα και υλικά για μαγείρεμα και καταλήγω να πετάω πολλά απ' αυτά γιατί προτιμώ να παραγγείλω μια βλακεία απ' έξω. Δεν πίστευα ότι μπορείς να εθιστείς τόσο εύκολα στο junk food. Πλέον είναι σα να περιμένω να με προσβάλει κάποιος μπας και σταματήσω.

και να κάνει κάποιος, το άσχημο αν είναι να συμβεί θα συμβεί. Δεν είμαστε θεοί, ούτε μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα.

Καλησπέρα παιδιά. Λοιπόν, πριν 2 βδομάδες περίπου είχα ανεβάσει στορυ μια φώτο μου. Μου έστειλε, αργά το βράδυ, μήνυμα ένα παιδί, δεν είμαστε πολύ καιρό φίλοι, ο οποίος μου είπε "πολύ όμορφη", του λέω το επόμενο πρωί 'ευχαριστώ'. Με ρώτησε που μένω, δεν του είπα σε ποια περιοχή ακριβώς αλλά απ τη δική του έχουμε 20' απόσταση. Μου πρότεινε να βγούμε για φαγητό το βραδάκι. Αρχικα, ημουν διστακτική, γιατί ποτέ δεν έχω βγει με κάποιον, αν δεν έχουμε μιλήσει λίγο πρώτα, η αδερφή μου μού έλεγε ότι μήπως δεν είναι του μηνύματος. Οκ, αλλά ούτε τα βασικά; Επειδή, όμως προηγουμένως είχα μια έντονη συζήτηση με εκείνη λέγοντας μου γενικά ότι αν δεν βγω για έναν καφέ πως θα γνωρίσω τον άλλον, του είπα ναι αλλά θα του έστελνα για σίγουρα και την επομένη. Εν τω μεταξύ,έχει ένα στυλ ψωνιστικο & σε εκείνη δεν άρεσε γενικά, μ έλεγε καλά πως σ αρέσει, είναι σαν τον Ουγγαρέζο στη μούρη και της λέω ούτε καν, αυτός εδώ είναι ωραίος & ότι δεν χρειάζεται να έχουμε το ίδιο γούστο. Δεν της άρεσε κ κάτι στο βλέμμα του & επειδή δεν είχαμε μιλήσει με το παιδί σχεδόν καθόλου, είπα να την ακούσω γιατί στην προηγούμενη 1η μου σχέση δεν την άκουγα & πολύ & έφαγα τα μούτρα μου, του έστειλα τελικά και του είπα να βγούμε άλλη μέρα. Δεν τον πείραξε καθόλου. Επίσης, μου είπε η αδερφή μου(εγώ 25,εκεινη 32) μη σε πέρασε για εύκολη που του είπες αμέσως ναι και μετά το φαγητό περιμένει κι άλλα, ότι απ τον τρόπο του φαίνεται να μη θέλει κάτι σοβαρό κι ότι τώρα θα περιμένει από μένα πρόταση να βγούμε. Του σχολίασα μια μέρα σε ένα στορυ κ από κει και πέρα τίποτα. Αν, ενδιαφερόταν έστω κ λίγο, δε θα μου έστελνε ένα μήνυμα; Έστω ένα τι κάνεις; Άρα, απ τη στάση του φαίνεται ότι ήθελε απλώς να περάσει καλά;; Για να μη το πω αλλιώς. Τις πρώτες μέρες έλεγα να του στείλω, να του κάνω πρόταση αλλά μιας και δεν βλέπω κάτι, δεν ασχολούμαι. Ή έχει συνηθίσει να τον κυνηγάνε; Τι να πω..

Δουλευω λιγο καιρο σερβις σε ενα καφε Γενικως ειμαι κλειστο και ντροπαλο ατομο.. Και αυτος ειναι ο λογος που αισθανομαι οτι ο εργοδοτης μου δεν με θελει Καθε φορα που τον χαιρεταω,μου λεει ενα "γειαααααα" Πολλες φορες που ρωταω κατι για την δουλεια ,μου απανταει και δεν με κοιταει καν στα ματια Μια μερα με εχει ειρωνευτει για μια ερωτηση που εκανα... Γενικως η δουλεια ειναι πολυ απλη,πιστευω δεν κανω κατι λαθος,δεν μου εχει γινει καποια παρατηρηση δηλαδη.... Μια φορα απλως με ειχε δει να ειμαι αποτομη σε εναν πελατη λογω της συμπεριφορας του πελατη.. Γενικα προσπαθω να μαι ευγενικη στη δουλεια μου,να παω στην ωρα μου κλπ Καταλαβαινω οτι δεν μπορουμε να ταιριαζουμε με ολους και καποιους ανθρωπους απλα δεν τους παμε,δεν μας κανουν το "κλικ" αλλα ψιλοστεναχωριεμαι.. Ενω δεν με επηρεαζει στη δουλεια μου,δηλαδη δεν μου γινονται παρατητησεις,δεν με πιεζουν κλπ ,το σκεφτομαι οταν γυρναω σπιτι.. Εχει συμβει σε καποιον κατι παρομοιο;