ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι κοπελα και μου αρέσουν μονο κοπελες. Εδω και 6 μηνες σχεδόν, όπου είμαι σε αναζήτηση σχέσης, οσα ατομα εχω συναντήσει, ειτε δεν ενδιαφέρονται καθόλου για δέσμευση, ειτε δείχνουν στην αρχή να ενδιαφέρονται και μόλις ξεκινάει και σοβαρεύει λίγο η κατάσταση εξαφανιζονται. Φοβούνται πια οι άνθρωποι να νιώσουν και να ενδιαφερθούν;; Τελικά ποσο δύσκολο ειναι να βρούμε μια απλή σχεση;

Είμαι κοπέλα 21 χρονών,και μέχρι τώρα δέν έχω ολοκληρώσει σεξουαλικά.Μεταξύ 18-20,είχα κάνει δύο,άς τις πούμε σχέσεις,που όμως λόγω δικού μου διστσγμού και φόβου,δέν προχωρήσαμε περισσότερο.Τώρα νιώθω πιό συνειδητοποιημένη ώς πρός αυτό το θέμα,και γιατί θέλω να ξεπεράσω τις όποιες αναστολές μου,αλλά και επειδή η ανάγκη και η επιθυμία μου δέν σηκώνουν αναβολή.Γνώρισα ένα παιδί,μου αρέσει πολύ εμφανισιακά,πάνω απ'όλα μου αρέσουν οι τρόποι και η συμπεριφορά του,αλλά δέν νιώθω ενθουσιασμό,δέν νιώθω αυτό το ιδιαίτερο συναίσθημα που θα έπρεπε.Μου είπε καθαρά ότι θέλει να κάνουμε σχέση,και σκέφτομαι πως ίσως πρέπει να δεχθώ για να ξεκινήσω επιτέλους.Νομίζω πως είναι η καλύτερη περίπτωση για εμένα,γιατί από τη μία θα αποκομίσω όσο το δυνατόν περισσότερη εμπειρία,και από την άλλη,άν πάει κάτι στραβά,δέν θα πληγωθώ γιατί δέν θα υπάρχει συναίσθημα από μέρους μου.Μπορείτε να με καταλάβετε;

6 χρόνια τώρα είχα μόνο μία κολλητή και τα πηγαιναμε καλά, πριν δύο χρόνια γνώρισα μία ακόμα κοπέλα στο σχολείο και ξεκινήσαμε να κάνουμε και οι τρεις μας παρέα. Ενώ τον πρώτο χρόνο ήταν όλα καλά από το καλοκαίρι και μετά αυτές έχουν έρθει πολύ κοντά και  με έχουν ξεκόψει, στέλνω μηνύματα για να βγούμε και μου λένε ότι δεν έχουν χρόνο κάποια στιγμή θα κανονίσουμε και μετά βλέπω story ότι έχουν βγει οι δυο τους. Αυτο γινεται συνεχεια τους τελευταίους 2 μήνες και με στεναχωρεί πάρα πολύ γιατί δεν έχω κάποιον άλλον για παρέα και γενικα ειμαι εσωστρεφης οποτε μου είναι δύσκολο να γνωρίσω νέα ατομα αλλά με νευριάζει κιόλας γιατί  μέσω εμένα γνωρίστηκαν και τώρα με έχουν ξεκόψει και μιλάνε πίσω από την πλάτη μου και τι της έχω ακούσει να λένε άσχημα πράγματα. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω από τη μία σκέφτομαι να προσπαθήσω να έρθουμε πιο κοντά από την άλλη θέλω να τις βγάλω από τη ζωή μου γιατί μου φαίνονται αρκετά τοξικές αλλά δεν θέλω να μείνω και μόνη μου

Πριν κάτι μέρες είχα γράψει για την κοπέλα μου η οποία ενώ μέναμε μαζί έφυγε στο χωριό της λόγω οικογενειακών. Βασικά πένθος και πρέπει να αναλάβει τα της οικογενειακής επιχείρησης και δεν ξέρω τι να κάνω. Μου είχατε πει ωραίες συμβουλές. Έκανα τελικά εκείνη την κουβέντα με την κοπέλα μου, δια τηλεφώνου δυστυχώς. Εκείνη είναι κάθετη. Μου λέει ότι προέχει το οικονομικό μου επίπεδο από την σχέση μας και αν αυτό σημαίνει οτι θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο η απόσταση μεταξύ μας, ας γίνει. Μου είπε επίσης ότι δεν θέλει μετά από χρόνια να της πω ότι την ακολούθησα στο χωριό και χαντακωθηκα. Ξεκάθαρη λιτή κ απερριτη. Ένας άνθρωπος που περνά δύσκολα δεν θέλει τον άνθρωπο του δίπλα? Δεν είναι εγωιστικό να προχωρήσω μόνος μου? Θα το έχω τύψεις αν την ακούσω, αλλά ξέρω ότι έχει δίκιο. Τι λέτε.

Εδώ και αρκετό καιρό είχα αποφασίσει να ζητήσω συγγνώμη από έναν πρώην μου, στον οποίο είχα φερθεί άσχημα. Δεν ήξερα όμως εάν μετά από τόσο καιρό άξιζε να το κάνω, και για να μην σας κοροϊδεύω δεν ήξερα εάν θα του έκανε και καλό. Του έστειλα στα σοσιαλ ένα μήνυμα ότι θέλω να μιλήσουμε και μου απάντησε ότι δεν θέλει να έχει καμία απολύτως επαφή μαζί μου και να μην του ξαναστείλω. Καλά πήγε αυτό αλλά τουλάχιστον το προσπάθησα.

Ερώτηση. Ξεκίνησα δουλειά τον Οκτωβριο.Πληρωθηκα 11 Νοεμβρίου και μου είπαν θα με πληρώνουν κάθε μηνα. Αυριο είναι Σάββατο και έχω μείνει με 60 λεπτά. Χτες έκαναν παραγγελία 400 ευρώ για το μαγαζί. Να περιμενω την Δευτέρα ή να τους ζητήσω το μισθό ; είναι η πρωτη μου δουλειά και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ

Είχα να επισκεφτώ την σελίδα πάρα πολύ καιρό ομολογώ. Και ο λόγος που την επισκέφτηκα ξανά είναι γιατί νιώθω πάρα πολύ αγχωμένη. Πριν λίγες εβδομάδες λοιπόν, ξεκίνησα εργασία πάνω σε ένα αντικείμενο που σκεφτόμουν καιρό να ασχοληθώ, όμως δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι στιγμής. Ο τομέας αυτός της εργασίας, έχει ωφεληθεί άμεσα και κατά πολύ από την πανδημία με συνέπεια να έχει αυξηθεί το φόρτο εργασίας υπερβολικά. Κι έτσι λοιπόν, νιώθω αρκετά συχνά ότι δε μπορώ να ανταπεξέλθω. Έχω πέσει εντελώς στα βαθιά που λένε μετά από ένα μακροχρόνιο διάστημα ανεργίας. Νιώθω άχρηστη, χαζή, ακατάλληλη γι' αυτή τη δουλειά και άλλα πολλά... Έχω χάσει κιλά από το άγχος μου και δε ξέρω πως να το διαχειριστώ όλο αυτό ειλικρινά. Έρχομαι σπίτι και σκέφτομαι αν έκανα κάποιο λάθος στη δουλειά και με πιάνει πανικός μόνο και μόνο στην ιδέα(έχω κάνει τα λάθη μου φυσικά μιας και το αντικείμενο είναι άγνωστο για εμένα). Μετά σκέφτομαι ότι αν δεν εργαστώ εδώ, τότε που... και να μη πετάξω την ευκαιρία που μου έχει δοθεί και να προσπαθήσω. Έχετε νιώσει ποτέ τόσο αγχωμένοι κι αν ναι τι κάνατε; Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μου τις δικές σας εμπειρίες αν υπάρχουν γιατί πολύ θα ήθελα αντικειμενικές γνώμες...

Μιας και δεν έχω καμία να μου κάνει δώρο , λέω να κάνω εγώ ένα δώρο στους χρήστες της lifo : http://isobitis.com/theatro1/ Γιώργος - Σαλονικιός

Έναν ολόκληρο χρόνο σε καθημερινή βάση έπινα αρκετό αλκοόλ συν κάποιες ουσίες μερικές φορές,πριν από τρεις μήνες χωρίς να το πάρω απόφαση απλά σταμάτησα να πίνω,και την προηγούμενη εβδομάδα ξανά ξεκίνησα δεν νιώθω εξαρτημένος ούτε τώρα ούτε το πρίν,θέλω να κλάψω τόσο πολύ και άλλο τόσο δεν μπορώ,ελπίζω να πιω τόσο ώστε να κλάψω αλλά δεν τα καταφέρνω ποτέ,μέχρι που πριν λίγους μήνες λόγο ενός συμβάντος μου είπαν ότι πρέπει να το κόψω γιατί βρίσκομαι λίγο καιρό πριν χαλάσω το συκώτι μου,και πάλι δεν σταμάτησα τελείωσες έπινα μικρές ποσότητες, γρήγορα για να κάνω κεφάλι,δυστυχώς σε ότι καταπιάνομαι δεν έχω μέτρο είτε είναι αλκοόλ η δουλειά, σύντροφος και η λίστα είναι ατελείωτη.καπου ήθελε αν αυτό πω! Καλό βράδυ :)

Γιατι ειμαι προσκολλημενη σε μια εκδοχη ενος ατομου,η οποια δεν υπαρχει πια.