Λοιπόν έναν άνθρωπο έχω και εγώ που μπορώ να μιλήσω και να είναι απολύτως ειλικρινής μαζί μου,αυτή είναι η μητέρα μου. Θα με ακούσει με όλη την αγάπη της και θα ενδιαφερθεί να με βοηθήσει χωρίς συμφέρον. Όταν τυχαίνει αυτός ο άνθρωπος να είναι πολύ ευαίσθητος , εγώ σαν κόρη αποφάσισα να κρατάω τα πάντα μέσα μου για να μην τη στεναχωρώ. Να είμαι πάντα το στήριγμα της και να είμαι εγώ η σκληρή της υπόθεσης. Το γυαλί όμως ραγίζει , και εγώ .. ράγισα .Σημερα ξέσπασα και αφού έφτασα 20 χρόνων αποφάσισα να της μιλήσω. Αντιμετωπίζω κρίσεις πανικού η άγχους δεν ξέρω τι σκ@τα είναι. Ψυχοσωματικά θέματα βγαίνουν στην επιφάνεια και ανησυχώ . Το θέμα είναι ότι θέλω να μιλήσω σε ειδικό , διότι όλα αυτά ξεκινούν από μια περίοδο που έκανα κάτι πολύ άσχημο στον εαυτό μου , χρήση μιας ουσίας . Αυτό θα λέγατε είναι καλό να το αναφέρω στη μητέρα μου η είναι καλύτερα να της πω μετρημένα πραματα ; Γενικά πιστευτέ είναι καλό να της αναφέρω τα πάντα μια και έξω , η είναι καλό να κρατήσω τις σκληρές «λεπτομέρειες» απέξω;