ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

να μιλάνε τα μάτια...Κάποια στιγμή όμως πρέπεινα μιλήσουν και τα στόματα...Μη μείνουμε στο τέλοςμόνο στις ματιές...Μ.

Παιδιά δεν ξέρω αν θυμάστε ένα ποστ που είχα ανεβάσει σχετικά με το αγόρι μου που με είχε χτυπήσει η αν το είχατε δει. Πάντως αυτός τόσο καιρό ήταν κλάματα και παρακάλια και με έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση αλλά παρόλαυτα δεν πτοήθηκε η στάση μου. Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα μετά από αυτά που μου είπε ότι εγώ φταίω . Η απάντηση μου ήταν να πάει να μείνει σε κάνα σπήλαιο γιατί για τίποτα άλλο δεν κάνει. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ένα νέο παιδί μορφωμένο έχει τέτοιες απόψεις .εγώ προς στιγμήν χάρηκα γιατί μου το κάνει πολύ πιο εύκολο να τον ξεχάσω με την άποψη του αυτή. Αλλά το θέμα είναι ότι με ξανά πήρε και είπε ότι θα πάει σε ψυχολόγο και αυτό το ότι εγώ φταίω το είπε πάνω στη μαλακια του όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος. Προφανώς φαίνεται πως δεν έχει κανένα σκοπό να αλλάξει από το γεγονός ότι πάλι παρασύρθηκε από το θυμό του και ενδεχομένως αν ήμουν μπροστά του εκείνη τη στιγμή θα το ξανά κάνε. Δεν μπορώ να τον ξανά εμπιστευτώ ότι και να κάνει και σε όποιον ψυχολόγο και να πάει και δεν λέει να το καταλάβει ρε παιδιά. Δεν πρόκειται να με αφήσει σε ησυχία και εγώ αρχίζω και ανησυχώ . Δεν ξέρω τι να κανωωωωω

Θελω να σηκωθο να φυγω απο το σπιτι μου... Ειμαι 20 χρονων κοπελα και πιεζομαι πολυ απο τον πατερα μου!!! Απο μικρο παιδι παντα με μειωνε ποτε δεν με αγαπησε ποτε! Το λεω με απολυτη ηλικρινια αλκοολικος μια ζωη με ενα ποτηρι κρασι στο χερι ... Να πινει και ολοι να σχολιαζουν εμενα και την μητερα μου για τα χαλια του.. Μεσα στην γκρινια ειναι καθημερινα γκρινιαζει για τα παντα πλεον δεν μπορω ουτε να βγω εξω για ενα καφε λεει πας για καφε αντι να κατσεις σπιτι ολο εξω και βολτες εισαι που βγαινω μονο τα σαββατοκυριακα που τοτε βρισκω χρονο ουτε για ποτο δεν πηγενω το πολυ μου λεει μεχρι 9:30 θα σε σπιτι αρχιζω εκει και φορτωνο δεν ειμαι μικρο παιδι και τα μικρα πκεον βγαινουν και μεχρι 12 και 1 το βραδυ και λεει αν αργησεις θα βρεις την πορτα κλειδωμενη!!! Η μανα μου καθεται και τα ανεχεται ολα δεν μιλαει δεν κεει τιποτα αφου ο πατερας μου ριχνει το φταιξιμο στην μανα μου που λεει μου κανει πλατες για να βγαινω... Ειποα στην μανα μου οτι αν δεν κανει κατι εγω δεν αντεχο αλλο απο ποαιδι την ιδια μεταχειριση ειχα απο τον πατερα μου βρισιμο και να μην μας αφηνει ουτε εμενα ουτε την μανα μου να βγουμε εξω... Η γυναικα ειναι μονο για το σπιτι να καθαριζει να μαγειρευει και να καθετε μεσα ολοοο αυτο ακουω χρονια τωρα.. Εχω πολλα νευρα παρα πολλα η μανα μου δεν μιλαει της λεω πες κατι επιτελους αφου εμενα δεν με ακουει λεει τι να πω αφου τιποτα δεν θα γινει.... Και δικιο εχει παει μετα την επομενη μερα και τα πινει ερχεται σπιτι και αρχιζει. Μμμμ πως με πιανουν λεει εσυ μικρη ειδικα καφε θες και εξω που μου χεις το κινητο και μιλας θα στο σπασω το κινητο και μετα να δω τι θα εχεις που μου χεις και μαγκια το σκατο που θες να βγεις και εξω!! Μετα δεν μιλαω μεταβολη στο δωματιο και κλαιω τι αλλο μπορω να κανω? Το μονο που σκεφτομαι ειναι πως ισως αν μιλουσα σε καποιον με καταλαβενε ισως σε μια ψυχολογο ... Αν μου δωσει συμβουλη η το οτιδηποτε γιατι το τελευταιο διαστημα τα νευρα μου ειναι σε ασχημη κατασταση ξεσπαω οπου βρω οπουδηποτε... Το νιωθο πως δεν ειμαι καλα πως ολα με εχουν επηρεασει απο παιδι απλα τοτε δεν τα ξαταλαβενα οπως τωρα...

Καποια που βρήκε την αληθινή αγάπη μετα τα 37;;;; Δεν ξέρω γιατί νιώθω τόσο άσχημα.. όλοι ζευγάρια και εγώ μόνη..

Μερικες φορες περπαταω στο διαδρομο στη σχολη για να μπω μαθημα και εχω παρατηρησει πως καποιες κοπελες κανουν νοημα μεταξυ τους κατι λενε και γυρνανε 90 μοιρες γωνια και με κοιτανε καθως περναω...Αλλες φορες εκει που κανουμε μαθημα τις ''πιανω'' να με κοιτανε και στρεφουν αμεσως το βλεμμα τους αλλου...Συνηθως απο τις ιδιες γινεται αλλα δε ξερω...θελουν να το παιξουν δυσκολες?...ή ειναι ιδεα μου?...

29 χρόνων...2 σχέσεις μεγάλες. Και οι δυο τους μου εξομολογηθηκαν οτι ερωτεύτηκαν άλλον κι έφυγαν..

... να γνωρίσω μία κοπέλα, να την ερωτευτώ, να με ερωτευτεί, να είμαστε μαζί και περνάμε όμορφα.Έχω ανάγκη να δώσω και να πάρω λίγη αγάπη επιτέλους... :(Έφτασα 25 και ακόμα να βρεθεί κάποια...

Γεια σας,είμαι σε σχέση τον τελευταίο χρόνο με έναν άνθρωπο πάρα πολύ καλό που εκτιμώ. Δε συνηθίζουμε να έχουμε καβγάδες και συζητάμε ήρεμα και με διάλογο τα μικρά μας προβληματάκια. Το μοναδικό θέμα που έχω και νιώθω ότι δε θα αλλάξει και ότι πρέπει να πορευτώ με αυτό είναι το γεγονός ότι ο σύντροφός μου δεν παίρνει καμία πρωτοβουλία. Πρέπει να τα οργανώνω όλα εγώ, να φροντίζω για τυχόν προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στο σπίτι, να κάνω τα ψώνια και γενικότερα όλα περνάνε από το δικό μου χέρι. Είναι πρόθυμος να βοηθήσει όταν όμως του το ζητήσω εγώ. Δεν παίρνει ποτέ την πρωτοβουλία να βοηθήσει την κατάσταση. Τον νιώθω πολύ αδύναμο δίπλα μου και εγώ πάντα το στήριγμά του. Τον αγαπώ και τον φροντίζω όμως δε θέλω ούτε ένα γλυκό κουταβάκι , ούτε και ένα παιδάκι... Θέλω να νιώθω γυναίκα και να έχω έναν άντρα που μπορώ να βασιστώ πάνω του. Αναγνωρίζω πολλά καλά στοιχεία όμως δεν ξέρω αν μπορώ να πορευτώ μαζί του στο μέλλον. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο σοβαρό όμως είναι πολύ κουραστικό να παίρνεις το ρόλο της γυναίκας και του άντρα ταυτόχρονα. Προβληματίζομαι πολύ...

Καλησπέρα. Είμαι γυναίκα 24 χρονών. Έχω παρατηρήσει ότι με κοιτάζουν περισσότερο (στα πλαίσια του φλερτ) αντρες μεγαλύτερης ηλικίας (γύρω στα 50) σε σχέση με νεότερους. Δεν μεγαλοδειχνω γενικά αλλά ντυνομαι λιγο πιο κυριλε (σακάκια κλπ). Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό?

Φοβάμαι όταν με κρίνουν οι άνθρωποι. Συνήθως όταν κάποιος με βλέπει θα πει "τι όμορφη και επιτυχημένη κοπέλα.. Έχει την τέλεια ζωή". Έχω τα πάντα. Είμαι αυτή η κοπελα που κάνει τα πάντα σωστά, τα αγόρια την θέλουν και οι κοπέλες την ζηλεύουνε. Σήμερα μια κοπέλα μου χαμογέλασε και της χαμογέλασα και εγώ. Μέσα μου σκέφτηκα "τι γλυκό που χαμογελάει σε άγνωστους. " Μόλις έφυγα ένας φίλος μου, μου είπε ότι η ίδια κοπέλα με κοίταξε και έκανε μια άσχημη έκφραση.. Πόση υποκρισία έχουν οι άνθρωποι πια?? Όλοι αυτοί που κρίνουν τους άλλους μόνο και μόνο από απλή ζήλια δεν ξέρουν την ιστορία του καθενός. Όλοι αυτοί που με ζηλεύουν η με κρίνουν δεν ξέρουν τι ζω εγώ καθημερινά. Δεν έχουν ιδέα. Η ψυχολόγος μου, μου είπε να γράφω αυτά που νιώθω όταν θα είμαι στεναχωρημένη. Προσπαθούσα λοιπόν να γράψω σε ένα χαρτί αυτά που ενιωθα για δύο ώρες αλλά το χαρτί παρέμεινε άδειο και δεν θα μπορούσα να το έχω περιγράψει καλύτερα..