ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Λενε πως το γεγονος οτι ψαχνεις σημαδι..ειναι σημαδι! Αλλα ας ειναι.. Στο λυκειο ξεκινησα να μιλαω διαδικτυακα με ενα παιδι απο το διπλανο μερος που εμενα. Μοιραζομασταν πολλα και μεχρι σημερα εχουμε πει βαθια πραγματα μας. Ολα αυτα τα χρονια ο φιλος μου ειναι κλεισμενος στο σπιτι, πινει τα δικα του και δεν ασχολειται με τιποτα αλλο. Προσπαθουσα παντα να τον βοηθησω, ημουν διπλα του. Παρολο που η αποσταση ηταν 15’, ολον αυτον τον καιρο συναντηθηκαμε το πολυ 5-6 φορες. Μεχρι που εφυγα για δουλεια στην Αθηνα. Περασε καιρος και ενα βραδυ αποφασισα να του πω τι νιωθω. Μου ειπε πως θα ερχοταν την επομενη κιολας μερα, τρελαθηκα,χαρηκα..δεν ηρθε ποτε χωρις καν να με ενημερωσει. Οταν τον ρωτησα γιατι μου ειπε «αφου ετσι κανω, εχω προβλημα,με ξερεις»... Περασαν μερες απο τοτε και εχει επικοινωνησει πολλες φορες ζητωντας μου συγγνωμη,προσπαθωντας να σπασει τον παγο με αστεια. Θεωρουσε πως εχω θυμωσει ενω στη πραγματικοτητα απλα απογοητευτηκα οσο δεν παει, και του το ειπα! Τον αγαπαω παρα πολυ. Παρα πολυ ομως. Δεν τον βγαζω απο το μυαλο μου και οτι και αν υπηρξε στη ζωη μου, παντα ηταν στο πισω μερος του μυαλου μου. Τι να κανω;

Δουλεύω σε ένα κατάστημα και σήμερα ήρθε να εξυπηρετηθεί ένας τύπος για ένα θέμα που αφορούσε τη μητέρα του(ήρθε με εξουσιοδότηση,και εννοείται διασταύρωσα τα στοιχεία).Όταν τελειώσαμε,μου είπε σιγά ότι έχω τα πιό όμορφα μάτια που έχει δεί και όχι μόνο,ότι για χάρη μου θα άλλαζε πάροχο για να έρχεται στο κατάστημα και να με βλέπει(αυτό κι άν ήταν!)και ότι στις 2 το μεσημέρι που κλείνουμε θα είναι στο παραδίπλα καφέ και θα με περιμένει.Άν και μου αρέσει το πέσιμο χωρίς σούξου μούξου μανταλάκια,το συγκεκριμένο μου φάνηκε κάπως cringe.Κρίμα,γιατί ήταν ωραίο παιδί.ΥΓ:Δέν πήγα,ούτε απ'έξω δέν πέρασα έστω από περιέργεια.

Εδώ και 3 χρόνια ειχα μια σχέση. Περνούσα υπέροχα και όλα ήτανε τόσο όμορφα. Που μετά από ένα καυγά από δικο μου λάθος, αρχισα να την λέω ότι μήπως δεν είμαι στην σωστή ηλικία τελικά για σχέση και δεν έχω κάνει αρκετά πράγματα. Με είπε να χωρίσουμε και της ειπα πως δεν θέλω να την χάσω, όταν με είπε τέλος και έφυγε δεν άντεξα. Σκέφτηκα μέσα μου πως είμαι τόσο ηλίθιος που πετάω κάτι τόσο όμορφο που γύρισα να την βρω, όταν δεν την βρήκα πελάγωσα άρχισα να κλαίω. Με πολλά και εκείνα μιλήσαμε και με είπε πως δεν ξέρει άμα θέλει να είμαστε μαζί πλέον γιατί βλέπει ότι δεν ξερω τι θέλω. Ότι και να πει δίκιο έχει. Αλλά την θέλω και θέλω την σχέση μας δεν ξέρω τι να κανω.

Γεια σας , είμαι 21 χρονών έχω τελειώσει το σχολείο , έχω πάρει δίπλωμα οδήγησης έχω και αυτοκίνητο και έχω ολοκληρώσει τη στρατιωτική μου θητεία και θέλω να σπουδάσω μηχανικός αυτοκινήτων. Το πρόβλημά μου είναι οι φιλίες- παρέες και οι σχέσεις. Στο σχολείο ( Γυμνάσιο - Λύκειο ) δεν κατάφερα να κάνω φίλους γιατί είχα δεχθεί bulling από τους συμμαθητές - συμμαθήτριές μου ( μήπως φταίει που ήμουν ντροπαλός και καλός χαρακτήρας ) . Επίσης δεν έτυχε να έχω και κοπέλα και αυτό με έριξε πολύ ψυχολογικά. Μετά από όλα αυτά να περάσω στο σήμερα. Δεν ξέρω τι να κάνω , έχω απελπιστεί πολύ. Επίσης ασχολούμαι με αρκετές δραστηριότητες μήπως και γνωρίσω φίλους αλλά και εκεί δεν έτυχε. Δυστυχώς είμαι και άτομο που δεν μπορεί να πάει μόνο του για καφέ , φαγητό , βόλτα , δηλαδή δεν μπορώ άλλο να τα κάνω όλα μόνος μου. Επίσης ακόμα κοπέλα δεν έχω. Απορώ τι κάνω λάθος.

Τις τελευταίες μέρες που προσπαθώ να γίνω καλά ψυχολογικά, νιώθω ότι τα άτομα γύρω μου και οι κοπέλες π λέω "κολλ μου" με σκέφτονται ολο και λίγοτερο κάτι που δεν νομίζω ότι συνεβαινε τόσο πριν. δεν ξέρω μου κακοφαίνεται να μην με σκεφτονται κοντινα μου πρόσωπα και με απογοητεύει να νιώθω ότι με σκέφτονται μόνο οι γονείς μου και αν. Δεν ξέρω με στεναχωρεί που δεν μπορουμε και άγνωστοι μεταξύ μας να δείξουμε λίγη αγάπη, η λίγο νοιάξιμο ο ένας με τον άλλο, για να ξεχαστούμε ίσως αν δεν μας δίνουν κ οι κοντινοί φίλοι το ενδιαφέρον π θέλουμε γτ ισως σπουδαζουν σε άλλες σχολές η πόλεις. Δεν ξερω, νιώθω ότι τόσα χρόνια το έβλεπα πολύ διαφορετικά όλο αυτο με τις κοινωνικές σχέσεις και τώρα π είδα την πραγματικότητα δυσαρεστήθηκα λιγάκι. Είναι λογικό που το αισθάνομαι αυτό;;

Με την κολλητή μου κάνουμε 2 χρόνια παρέα, γνωριζόμασταν ήδη πριν γίνουμε κολλητές. Γενικά είναι ένα εξωστρεφές άτομο,διπλωματικό,πονηρό εκεί που πρέπει αλλά το χάνει όλο όταν βρίσκεται σε μια παρεα που δεν την γνωρίζουν καλά. Προσπαθεί να γίνει το επίκεντρο της προσοχής λέγοντας πολύ προσωπικά θέματα που φέρνουν τους άλλους σε δύσκολη θέση γιατί δεν την γνωρίζουν καλά (πχ ότι στο λύκειο είχε μπλέξει με παρέες που πουλούσαν ναρκωτικά και πουλαγε κ εκεινη ή ότι βαράει το αγόρι της) και τα λεει για να φανεί κουλ ενώ χαλάνε την εικόνα της. Το χειρότερο όμως που κ γι αυτό το λόγο γραφώ εδώ είναι ότι χρησιμοποιεί πολλές φορές εμένα για να σπασει πλάκα στην παρέα.Κάνω πως γελάω, δέχομαι την πλάκα αλλα μέσα μου καταλαβαίνω ότι όταν γίνεται σε μόνιμη βάση αυτό βγάζει μια ζήλια για μένα και ότι προσπαθεί να με μειώσει σε άλλους γιατί ξέρει ότι ξέρω την αξία μου και ότι με βλέπουν οι άλλοι ψηλά στα μάτια τους. Δεν θέλω να το παινευτώ, το ξέρει και η ίδια καθώς μου το έχει πει ότι είμαι ο λόγος που πλέον έχει μια πιο «υψηλή» εικόνα έξω καθώς την έβγαλα από τα σκατα με τις παρέες που είχε μπλέξει κ την εκανα «άνθρωπο». Πολλές φορές κιολας σκέφτεται να ξανά γυρίσει στις παλιές κακιές συνήθειες.Την αγαπώ αλλα φοβαμαι ότι αργα ή γρήγορα θα πληγωθώ από εκεινη γιατι μου βγάζει δείγματα ζήλιας..

Γεια σας . Στην τρίτη λυκείου δηλαδή πέρσι είχα σταματήσει να κάνω παρέα με τις φίλες που ήμασταν χρόνια μαζί κ είχα μείνει μόνη ωστόσο δεν με απασχολούσε γιατί σκεφτόμουν ότι φέτος στη σχολή θα κάνω παρέες κάτι το οποίο δυστυχώς δεν συνέβη . Είμαι σε ιδιωτική όχι σε πανεπιστήμιο που είναι πολλά άτομα αλλά και πάλι είμαστε περίπου 30 άτομα όλοι έχουν βρει παρέες εκτός από εμένα . Έχω προσπαθήσει να προσεγγίσω μέσω συζήτησης αλλά ήταν όλοι μονολεκτικοι μαζί μου. Μόνο με μια κοπέλα μιλάω λίγο αλλά αυτή έχει την παρέα της... Κι αυτή πρόσπαθησα να την προσεγγισω λίγο παραπάνω αλλά μάταια με αποφεύγει...με μια άλλη κοπέλα όμως κάνουν παρέα μια χαρά και άφησε τους άλλους . Εγώ τόσο καιρό προσπαθούσα και τίποτα ... Γιατί ? Αφού μια χαρά μιλάμε και επικοινωνούμε. Θα μου πείτε να πάω σε δραστηριότητες για να βρω φίλους... Κι αυτό το κάνω και τίποτα ... Πραγματικά αισθάνομαι απαίσια... Έχω κάνει τόσες προσπάθειες και τίποτα .... Πάρα το γεγονός ότι είμαι κλειστή έχω προσεγγίσει αρκετά άτομα αλλά δεν προχώρησε... Νέα κοπέλα και να μην έχω μια φίλη ... Τραγικό .

Γεια σας, Λοιπόν πριν κάτι μήνες είχαμε ένα καυγά με το αγόρι μου. Μαλωσαμε για ένα άτομο στην δουλειά του. Όταν σε μια απλή ερώτηση μου ποιο είναι, δεν πήρα καμία απάντηση ‘κανονική’ σε συνεχή συζήτηση με οι απαντήσεις ήτανε δεν ξερωω άμα μου αρέσει και τέτοια. Έφτασα στο σημείο να πω ότι πρέπει να χωρίσουμε αφού δεν ξέρει τι θέλει κ.τ.λ. Δεν χωρίσαμε με ειπε ότι απλά ένιωσε ότι του έκανα ανάκριση και ένιωσε τόσο άσχημα που πανω στο πανικό του έλεγε ότι του ερχόταν (καλός ή κακός τον πίστεψα δεν με έδωσε ποτέ δικαιώματα κιόλας κτλ δεν γράφω για να με κρίνεται γι αυτό όμως ). Προχθές βγήκε για καφέ με αυτό το άτομο και όταν τον πήρα τηλέφωνο με ειπε ότι είναι απο το σπίτι του. Τότε μου γύρισαν τα λαμπάκια δεν ξέρω γιατί τόσο ξαφνικά, μαλωσαμε λεγόταν του εγώ ότι με λέει ψέματα ότι κάτι τρέχει και τέτοια πράγματα. Φυσικά μου έλεγε ότι δεν λεει ψέματα ότι άμα ήτανε κάτι δεν θα έλεγε ότι ήτανε στο σπίτι θα έλεγε κάτι άλλο οτι ξέρει ότι έκανα μαλακια λέγοντας παλιά Λαθος πράγματα στο πανικό του και έδωσε σε εμένα το δικαίωμα να πιστεύω περίεργα πράγματα και τέτοια. Απλά δεν ξέρω νιώθω, ότι μου λέει ψέματα. Αλλά από την άλλη τόσο μέσα στα μούτρα μου να λέει και δεν έχει δώσει ποτέ δικαιώματα για κάτι.

Εδώ και ένα χρόνο σχεδόν ειμασταν στα χωρίσματα με εκλάμψεις έρωτα και αγάπης . Μια μου έλεγε να γυρίσω σπίτι μια με έδιωχνε .Σήμερα μου είπε ότι γνώρισε άλλον που έχει ενδιαφέρον και μιλάνε .Το μόνο που έμεινε τώρα είναι να την αφήσω ήσυχη και να προχωρήσω κ γω ....πονάει πολύ γιατί είχα ελπίδες ....είδα τα μάτια της σήμερα , δεν με κοιτούσαν το ίδιο .

Πραγματικά εύχομαι η ζωή μου να ήταν αλλιώς καμία φορά .. Είμαι 18 χρόνων κοπέλα μένω στην πόλη την οποία έχω καταγωγή και μεγάλωσα και σηκώνομαι καθε πρωί κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει , όλοι μου οι φίλοι σπουδάζουν μακριά κ τι φίλοι εε στα εύκολα όλα ωραία κ καλά στα δύσκολα μακριά .. Η μέρα μου κάθε μέρα περνάει πολύ αργά η μόνη μου παρέα είναι η οικογένεια μου κ με έχουν αρκετά στην απέξω κάποιες φορές .. χώρισα με την προηγούμενη σχέση μου εδώ κ καιρό και από τότε τίποτα δεν έχει βρεθεί τίποτα εκτός από ανώριμα αγοράκια που θέλουν να περάσουν το χρόνο τους .. δεν έχω κάνει καθόλου καινούργιους φίλους αυτό το διάστημα με αποτέλεσμα να μην έχω κάποιον να βγω για ένα καφέ ένα Σάββατο βρε παιδί μου κ δεν φταίει το ότι δεν είμαι κοινωνικό άτομο .. όλοι μου οι φίλοι και παλιοί συμμαθητές είναι σε άλλες πόλεις κ σπουδάζουν εγώ όμως δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να το κάνω αυτό βασικά δεν πολύ εμπιστεύομαι κ τους γονείς μου στο οικονομικό κομμάτι λόγω του ότι την μια μπορεί να λένε πάμε κ την άλλη δεν έχουμε ..επίσης το σπίτι μας δεν είναι σε καλή κατάσταση λόγω υγρασίας και σχετικά είναι πολύ παλιό και προσπαθεί ο πατέρας μου να βελτιώσει τα οικονομικά του για να το φτιάξουμε όσο μπορώ προσπαθώ να βοηθήσω κ εγώ με τον μισθό μου Κάθε φορά που είμαι σπίτι χάνομαι στις σκέψεις μου και πάντα εύχομαι τα πράγματα να ήταν αλλιώς για εμένα γιατί δεν το αξίζω όλο αυτό … Προσπαθώ πραγματικά να φτιάξω την ζωή μου και να έχω μια ωραία καθημερινότητα έστω κ μια ρουτίνα αλλά κάπου κάπου να σπάει να έχω μια φίλη να βγω για εναν καφέ να ξεσκασω το μόνο πράγμα που με κάνει χαρούμενη αυτόν τον καιρό είναι να πηγαίνω στα μαγαζιά με ρούχα και να ψωνίζω