ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

έχω την μάνα μου ζω μαζί της και επειδη για πολλοίς λογους δε μπορώ να ζήσω μόνη μένω κοντά της . με χει ουσιαστικα ως άνθρωπο ακυρώσει με κάνει να εσθανομε ένα τίποτε που χωρίς αυτη δε θα επιβιώσει κι αν κάνει κάτι μόνον πουτάνα θα καταλήξω. ετσι λεει ενώ γνωρίζει το τι ανθρωπος ειμαι κι ότι δε θα έκανα κάτι τετοιο να ζήσω. απλα λόγο προβλήματος οπού έχω νευρολογικου δε μπορώ να ενσωματωθώ ευκολα κι να εργαστώ κάπου είναι δύσκολη η συνεννόηση με τους άλλους ανθρώπους .έχω εγκλωβιστεί εδώ μαζί της ζω ένα μαρτύριο είναι ψυχωτικια και δε μπορώ να την βοηθήσω ούτε μένα στην ουσία να βοηθήσω δε ξέρω τι να κάνω. όπου έχω ρωτησει δε δείχνουν ενδιαφέρον ούτε συγγενεις ούτε κανείς δε νοιάζεται άντε να πουν μια κουβέντα κι μέχρι εκεί. ειμαι σε απόγνωση τελιος που σκατά να μιλήσω για αυτά που τραβώ να γινει κάτι ??? η γυναίκα ειν τρελή έχει εμμονες διαλείψεις ειν επιθετική δε φταίει κι αυτή εχει πρόβλημα μα τι να κάνω κι εγω ??? με εχει τρελάνει αυτή η κατάστασή . ειμαι μόνη μου τελιος δε έχω κανέναν να μου πει κατι . asperger

Είμαι 37 και ψάχνω για δουλειά....Όταν βλεπω στις αγγελίες έως 30 ,έως 35,έως 27 με πιάνει ακόμη μεγαλύτερη απελπισία...

Καλησπέρα σε όλους. :)Αρχικά να πω οτι πρώτη φορά γράφω εδω. Είμαι 21 και δεν έχω κάνει ποτε ολοκληρωμένο σέξ. Απλά δεν έτυχε και ούτε εγω προσωπικά το επιδίωξα ποτέ. Ίσως, μέσα μου να με τρόμαζε κιόλας.Τον τελευταιο μήνα είμαι με ένα παιδί που τα πράγματα και απο τις 2 πλευρές πηγαίνουν σχετικά γρήγορα. Μπορώ να πω οτι είναι ο ορισμός του "ζούμε έντονα". Κανόνισε να έρθει ταξίδι να με δει γτ αναγκαστικά εγω κάνω διακοπές Κύπρο.Μέσα σε αυτον τον λίγο καιρό που γνωριζόμαστε μου είπε οτι με αγαπάει και ότι και αυτος φοβάται. Νιώθω και γω διάφορα για αυτόν αλλα ίσως πιο λίγα. Θεωρώ ότι είναι λογικό να αισθάνομαι αυτα που αισθάνομαι σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Όσο ήμασταν κοντά, τα πράγματα και γενικότερα τα συναισθήματα μεγάλωναν. Τώρα, νιώθω οτι λόγο της απόστασης έχουν παγώσει λίγο. Δεν μου αρέσει βέβαια π έχουν παγώσει αλλα λογικά όταν είμαστε κοντά θα είναι όλα όπως πριν. Θυμάμαι τι ωραία που περνουσαμε και νιώθω ωραία κλπ.Δεν χρειάζομαι κάποια συμβουλή... απλά ένιωθα την ανάγκη ότι ήθελα να το πω κάπου.Παρολαυτα, θεωρείτε ότι αυτες οι 3-4 βδομάδες που εγω είμαι κύπρο, δλδ μέχρι να έρθει αυτος 1η αυγουστου, μπορεί να μας κάνουν περισσότερο κακό; Δεν θα είναι όλα όπως πριν;

Φετος περασα τα χειρότερα γενεθλια που εχω περασει ποτε. Σε ενα σπιτι κλεισμένη, το αγορι μου δουλευει, πρωτος μου ειπε χρονια πολλα ο αδερφος του... Αυτος μαλλον ξεχαστηκε. Χωρις παρτυ γιατί δεν υπάρχουν λεφτα, χωρις τουρτα, χωρις τίποτα. Η οικογένεια μου μου ευχηθηκε μεσω μηνυματων, ουτε καν τηλέφωνο. Και εχω μείνει σε ενα κρεβστι ολη μερα με το σκυλο μου αγκαλια να με παρηγορει. Χαρουμενα 23...

Ρε παιδιά τι να κάνω για να βγει από το μυαλό μου;Τον σκέφτομαι σε οοοτι μα οοοτι και να κάνω, είναι πραγματικά ψυχοφθορο..Έιναι στο μυαλό μου όπου και να είμαι θελω να βάλω τα κλάματα δεν το αντέχω άλλο..Θελω να μην τον σκέφτομαι να μην θυμάμαι..Δε μπορώ άλλο με φθείρει απίστευτα αυτό το πράγμα..Δε μπορώ να τον σκέφτομαι συνέχεια,δε γίνεται να σπάει το κεφάλι μου αν είναι με άλλη η Όχι..Τα μάτια μου έχουν πραγματικά πριστει από το κλάμα..Προσπαθώ μα τη παναγιά να μην το σκέφτομαι Αλλά δε πιάνει τίποτα ρε γαμωτο τίποτα..Δε θέλω να τον θυμάμαι δε θέλω να κλαίω άλλο για αυτόν δε θέλω να κάνω σκέψεις που με πληγώνουν τόσο πολύ..Πώς θα τα καταφέρω,δε θέλω να περάσει ο καιρός έτσι κ εγώ να είμαι σε τόσο κακη ψυχολογικη κατάσταση.Με πονάει πάρα πολύ..Δε ξέρω τι άλλο να κάνω.να και τώρα που τα γράφω πάλι κλαίω αν ειναι πια δυνατόν..Ξυπνάω και κοιμάμαι με την σκέψη του..Πρέπει να συνέλθω ρε παιδιά θα φύγει άραγε ποτέ αυτή η αίσθηση του βάρους στο στήθος μου;;Θέλω το χαμόγελο μου πίσω κ το χω χάσει....

Ακομα με ποναει γαμωτο...το δουλεμα που εφαγα κ ενω το ηξερα μεσα μου επεμενα γτ αγαπουσα...απλα περιμενω την επιστροφη του απλα κ μονο απο εγωισμο...για να δειξω πως τον εχω διαγραψει ακομα κ αν δεν υσχιει...για να ικανοποιηθω!!!γυριζουν ρε παιδια αυτοι που μας φερθηκαν ασχημα;;το καταλαβαινουν στην πορεια οτι μας πληγωσαν;;

Ο ψυχολόγος δεν κανει τίποτα. Ίσως γιατί τον κοροϊδεύω κι αυτόν. Δεν υπάρχει θεραπεία. Μου αρέσει να παίζω με τα συναισθήματά των γύρω μου.

μπορει καποιος να μου πει πως νοιωθεις να εχεςι καποια απο αυτα?

απειρες ραγαδες

Τι κάνεις όταν, ενώ από θεωρητικής άποψης δεν λαμβάνεις αυτά που θα ήθελες (συναισθηματικά, όχι οικονομικά προς αποφυγήν παρεξηγήσεων) από μια κατάσταση και θα ο περίγυρος σου λέει ότι θα έπρεπε να έχεις ήδη φύγει , εσύ αισθάνεσαι απαίσια και μόνο στην ιδέα;Κι δεν είναι ο φόβος του να μείνει μόνη, το έχεις σκεφτεί, έχεις ξεπεράσει και το άγχος του "τι, θα ξαναξεκινήσω φτου κι απ'την αρχή" κι απλά αισθάνεσαι χάλια με το ενδεχόμενο;Κι ενώ θα μπορούσε να είναι λύπηση προς τον άλλον και τα προβλήματα του (ας τα πούμε υγείας) που σας εμποδίζουν, δεν είναι λύπηση;Και στο μεταξύ εξακολουθείς να μην έχεις αυτά που θες, να σε πιάνει το παράπονο και να σου έρχεται ώρες-ώρες η διάθεση να του βάλεις τις φωνές. Και μετά να θυμάσαι τα προβλήματα και να σου κι οι τύψεις που είσαι μια εγωπαθής σκύλα στο κοκταίηλ, γιατί αυτές έλειπαν.Τι τραβάμε κι εμείς οι ευαίσθητες κορασίδες... Κι έχει και συννεφιά μες το κατακαλόκαιρο...Να 'χεις τον πόνο σου, να σε κοροϊδεύει και η στρατόσφαιρα από πάνω!