ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είχα ερωτική επαφή με μια κοπέλα που τελικά αποδείχτηκε ότι είναι ξαδέρφη μου μακρινή μεν αλλά και πάλι ξαδέρφη μου.δεν ξέρω τι να κάνω εάν πρέπει να το πω στους γονείς μου η να το κρατήσω μυστικό.

Ήμουν πόσα χρόνια με έναν άνθρωπο που δεν υπηρχε καμια μα καμια μα καμια περιπτωση να με χωρισει. Με ηθελε, προσπαθουσε συνεχεια, βλεπαμε απ τις αρχες ομως οτι ειχαμε θεματα, οπτικης, το παλευαμε ομως και οι δυο, δε θελαμε να χωρισουμε δε θελαμε, φτασαμε να περασουν τα χρονια κ να συνεχιζουμε. Επρεπε ομως η σχεση να προχωρησει καποια στιγμή ή να σταματήσει, εγώ εβλεπα οτι δε γινοταν να συνεχισει ετσι, για να προχωρησει θα επρεπε να διορθωθουν καποια πραγματα καποιες συμπεριφορες, έτρεμα καθε φορα π ανεφερε τον γαμο κ τα παιδια. Δικο μ θεμα; Μπορει. Με προβληματιζε κ η σχεση μας ομως. Τωρα π χωρισαμε μου ρχεται να τ πω ομως σε ολα ναι. Άρχισα να αναδεικνυω πιο συχνά τα προβληματα, προσπαθουσα ετσι έμμεσα να τ πω μην το κανεις αυτο, δε γινεται να κανουμε παιδι κι εγω να ειμαι καθε μερα νευριασμενη μαζι σου για τους πιο ηλιθιους λογους, να λειπεις ολη μερα ή να μη με φροντιζεις οταν εχω ενα θεμα. Στο παιδι δλδ τι θα γινοταν; Μπορει ετσι να τα κανα κ χειροτερα, ενιωθα ομως πως δν μπορουσα να κρυψω την πραγματικοτητα, μετα θα ταν χειροτερα. Αλλα, εντασεις.. μηπως θα μπορουσαν να ειχαν αποφευχθει; Να τα ειχαμε διαχειριστει λίγο διαφορετικά; Θελαμε και οι δυο κι ομως και οι δυο το καναμε συνεχεια χειροτερο. Χωρίσαμε, εχει περασει 1 μερα κ νιωθω πως εχει περασει 1 αιωνας. Πώς να αντέξω ότι καταφερα εναν ανθρωπο π δε θα με αφηνε ποτέ ποτέ ποτέ, που εκανε παντα πισω, που ομως δν ειχε παντα καλη συμπεριφορα κ συγκρουοντουσαν κ οι αποψεις μας κ οι συμπεριφορες μας - συνεχεια απο την αρχη, πως καταφερα αυτον τον ανθρωπο να τον κσνω σημερα να με βλεπει παγωμενα; να του χει τελειωσει; να χει αδειασει; Δεν προκειται να μ ξαναδωσει ποτε κανεις τοσα πολλα, να εχει μεσα του τοσα πολλα και καταφερα και τα αδειασα. Έφταιγα τελικα ή ήταν αναπόφευκτό; Πώς θα αντέξω αυτές τις συνέπειες αν οντως ηταν λογω δικων μ λαθων;;

Ειναι φυσιολογικο που νιωθω μοναξια; Συζω αρκετα χρονια με το συντροφο μου και εφυγα σε καποιο μερος για δουλεια για 3 μηνες. Βρισκομαι ηδη στον πρωτο μηνα εδω περα και νιωθω περιεργα. Σαν να μην υπαρχει στη ζωη μου ο ανθρωπος αυτος, δε μπορω να το περιγραψω. Μιλαμε 1-2 φορες τη μερα απο 10 λεπτα επειδη και οι δυο δουλευουμε πολυ. Αλλα νιωθω μια μοναξια. Ειναι οκ αυτο; Ειναι μηπως απλα επειδη πρωτη φορα ειμαστε απομακρα και δε μπορουμε και να μιλαμε αρκετα; Θελει ναρθει να με δει τον επομενο μηνα. Αλλα εγω για καποιο λογο δε θελω... Και ψαχνω μεσα μου το γιατι. Μηπως επειδη περασαμε δυσκολα τον τελευταιο καιρο πριν φυγω για εδω και χρειαζομαι χρονο; Οσοι εχετε εμπειρια απο μεγαλες σχεσεις δωστε μου τα φωτα σας. Μηπως απλα ειναι μια φαση.

Θα βρω έναν άνθρωπο να με αγαπάει μέσα από την ψυχή του;Κάποιον που θα με νιώθει και θα με καταλαβαίνει;Κάποιον που το χαμόγελο μου θα του φέρνει ευτυχία;Κάποιον που θα σεβαστεί την εύθραυστη καρδιά μου;Κάποιον που θα ένιωθε έρωτα για τα μάτια μου;Κάποιον που θα έκανε ότι θα έκανα εγώ για αυτόν;Θα βρω πότε την αδερφή ψυχή μου; Υπάρχει κάπου εκεί έξω;

Μέχρι πριν λίγο καιρό μπορούσα να το διαχειριστώ. Πλέον όχι. Τι να κάνω?

Δυστυχώς αισθάνομαι ότι ο θεος με τιμωρεί 4 χρόνια φίλες πάντα εκεί γ αυτήν σε Ότι χρειαστεί ! Βράχος όλη μέρα και όλη νύχτα στο τηλέφωνο να της δίνω συμβουλές ! Φορτώθηκα τα βάρη της και κάθε φορά που δεν ένιωθε καλά και έκλαιγε έκλεγα και εγώ !! Τωρα ... μετά από όλη αυτήν την αγάπη και την αφοσίωση αποφάσισε να με πετάξει σαν μασημένη τσίχλα ! Δεν θέλει πλέον να έχουμε σχέσεις γιατί λέει έχω όλο προβλήματα ! Και εκείνη θέλει να περνάει καλά ! Νόμιζα ότι οι φίλοι περνάνε καλά γελάνε μα περισσότερο φαίνονται στα δύσκολα ! Κάνω λάθος ;;;

Είμαι 18. Φέτος τελείωσα το σχολείο. Αύριο θα πάω στο χωριό μου, ποτέ δεν είχα πολλούς φίλους εκεί. Έχω μια φίλη, η οποία όμως έχει καλές σχέσεις με τα περισσότερα συνομήλικα παιδιά του χωριού μου, και από ότι έχω καταλάβει μάλλον με αντιπαθούν. Κάθε φορά που έρχονται και μιλούν με την φίλη μου όταν είμαστε οι 2 μας, νιώθω ντροπή.. Ντρέπομαι να μιλήσω και πολλές φορές ότι με θεωρούν χαζή.. Το ίδιο πράγμα εδώ και χρόνια... Δε ξέρω τι να κάνω.. Νιώθω μερικές φορές μοναξιά..

χωρίσαμε πριν πολλούς μήνες.Ηταν δίκη του απόφαση,έκανα παρά πολύ καιρό να το ξεπεράσω.Αν και είμαι σε στάδιο πλέον που να τον δω από κοντά δεν με νοιαζει(Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό) ,πιάνω τον εαυτό μ πολλες φορές να κοιτάω το προφίλ του στο ινστα.Μακαρι να περάσω και αυτό το στάδιο να μην ενδιαφέρομαι εντελως καθολου για αυτόν.Υ.Γ τον αγαπούσα τόσο πολύ που δεν περιμενα ποτέ ότι θα με αφήσει έτσι.Βεβαια η ζωή είναι σκληρή και πηρα παρά πολλά μαθήματα από όλο αυτό.Εκτος του ότι ήμουν τυφλή και δεν εβλεπα ποσό κακό μου κάνει όταν ήμασταν μαζί.

Πάντα του έλεγα ότι όταν αγαπάς στο πρόβλημα δεν υπάρχει αμέσως το «χωριζουμε», ότι υπάρχει το λύνουμε. Πάντα μου ελεγε ότι αν είναι σοβαρά τα προβλήματα τότε υπάρχει. Δεν ξέρω αν ειμαι ουτοπική αλλά πλέον δεν μπορώ να κλείσω τις διακοπές μου στα γενέθλια του, γιατί δεν ξέρουμε αν είμαστε μαζί μέχρι τότε. Στη σχέση μου ολα παίζονται και ταυτόχρονα στη ζωή μου. Κανόνισε ολόκληρο σχέδιο για τις διακοπές του και για εμάς ποτε θα βρεθούμε τίποτα. Μου έστειλε μηνύματα να μου πει τον πονο του και πως θα το οργανώσει στις διακοπές του και εγώ από πίσω έκλαιγα επειδή δεν ανέφερε εμάς, ενώ τον ρωτουσα πόσες φορές. Άραγε ποσο ακόμα; Δεν μπορώ να τον χωρίσω, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορώ άλλο, ξέρω θα ειμαι χάλια μακρια του όμως. Είναι αληθινή αγάπη αυτό που νιώθω για αυτόν, δεν ξέρω αν ειμαι λαθος που τα δίνω ολα, και γενικα βαζω προταιρεοτητα εκείνον, αλλά έτσι θέλω να κανω σε μια σχέση. Εκείνος όμως κοιτάει αυτός πρώτα να είναι καλα. Μπορεί να μην είναι λαθος, έτσι να έπρεπε να κανω και εγώ, αλλά δεν μπορώ. Με πληγώνει κάθε φορά, οι τσακωμοί είναι αφόρητοι και παράλογοι. Το τελευταίο με χτύπησε δυνατά, η σχέση μας κατεστραμμένη, εγώ χάλια, αυτός να λέει προσπαθεί και είναι καλα και να μου μιλάει για διακοπές ενώ εγώ ειμαι μόνη πίσω. Δεν ξέρω αν είναι λαθος ή απλα δεν ταιριάζουμε. Αλλά δεν μπορώ να φύγω, γιατί κοντά του νιώθω εγώ. Δεν μπορώ όμως να μιλάει ασχημα και να μου φέρεται εξίσου ασχημα, ειμαι λαθος το ξέρω, αρρωστημένη κατάσταση.

Φευγω εξωτερικό για 2 βδομαδες.Βεβαια δεν θα είναι διακοπές αλλά θα αλλάξω επιτέλους παραστάσεις.Το έχω τόσο πολύ ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε.