ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πριν λίγα χρόνια γνώρισα έναν τυπάκο και έμεινα έγκυος και δεν ήθελα να ρίξω το παιδάκι ούτε να του το κρατήσω κρυφό...και τώρα παντρεύομαι αυτό τον τυπάκο και τα έχω παίξει λίγο γιατί δυσκολεύομαι να συμβιώσω κ ούτε είμαι ερωτευμένη, κι από την άλλη οκ καλούλης είναι, εργατικός κ δείχνει αγάπη σε εμένα κ στο παιδί. Κι όμως έχω φρικάρει εντελώς. Δεν πιστεύω ότι θα την παλέψω να περάσω την ζωή μου με αυτό τον άνθρωπο κ κανείς δεν καταλαβαίνει, σου λένε πάλι καλά που βρήκες ένα καλό άνθρωπο να βοηθάτε ο ένας τον άλλο. Από την μία ναι, οκ, ωραία, κι από την άλλη δεν μπορώ καθόλου, τρώω φρίκες συνέχεια.

Γεια σας. Είμαι 20 ετών και τις τελευταίες μέρες μιλάω με κάποιον μέσω ίντερνετ και θα βρεθούμε εντός ολίγων ημερών. Εγώ έχω τρομερό άγχος μήπως από κοντά δε του αρέσω και γενικά δε ξέρω ντρέπομαι υπερβολικά πολύ . Να πω σε αυτό το σημείο ότι είναι μεγαλύτερος μου 37 ετών αλλά δεν με πειράζει απλά δε ξέρω φοβάμαι μήπως σχολιαστώ από τους άλλους λόγω της διαφοράς όταν βγούμε , με βλέμματα κλπ ή μήπως καταλήξει γενικά να είναι αβολο. Γενικως είμαι πολύ μπερδεμένη και αγχωμενη.

Νιωθω μεγάλη πίεση από το κοινωνικά πρέπει. Αφού έφτασα 35 "πρέπει" να έχω σύζυγό και παιδιά. Τώρα τι να πω που όταν βλέπω ζευγαρια με τα παιδιά τους δεν θελω τη ζωή τους. Όμως βλέπω τους αλλους -του περίγυρου μου-που με κοιτάνε με οικτο και σίγουρα λένε ότι εμεινα στο ράφι και σιγά μη βρω άντρα σε έτσι ηλικια (που έχουν και δίκαιο, μονη μου θα καταλήξω.) . Ενταξει το παραδεχομαι νιωθω μειονεκτικα αλλά μόνο και μόνο με βλέπουν έτσι οι υπόλοιποι. Και γι αυτο με τούτα και με κείνα έκοψα επαφές με τους παντρεμένους φίλους μου. Ειμαι από τα άτομα που τους νοιάζει η γνώμη των άλλων.

20 χρόνων χωρίς φίλους αντικοινωνικος κλειστός χαρακτήρας καμιά συμβουλή

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή πάω σεζόν… Συνέχεια μέσα στο άγχος, τις τελευταίες μέρες πριν φύγω κοιμάμαι με το ζόρι. Αύριο είναι η μέρα που πρέπει να πάρω λεωφορεία, ταξί, πλοίο (όλη μέρα ταλαιπωρία) και να πάω στο νησί και πραγματικά αν και χωρίς λεφτά αυτή τη στιγμή σκέφτομαι να τα τινάξω όλα στον αέρα και να μην βάλω ούτε ξυπνητήρι και απλά να συνεχίσω να κοιμάμαι με το σκυλάκι μου που δυσκολεύομαι να αποχωριστώ

Προβληματίζομαι με το εξής. Από κοντά είμαστε τρομερά, τρομερή χημεία, καμία άβολη σιωπή. Από τα μηνύματα όμως νιώθω ότι είμαστε πολύ άβολα και η αλήθεια είναι ότι τα ψιλοβαριεμαι κιόλας. Τι να κάνω?

Λογω καποιων οικογενειακων προβληματων πηγα σε ψυχολογο. Η ψυχολογος ειπε οτι η μητερα μου χρειαζεται ψυχιατρο. Το ειπα στη μητερα μου και αυτη επιμενει να μαθει το ονομα της ψυχολογου. Της λεω τι το θες? αφου ειπε να πας σε ψυχιατρο. Μου απαντησε οτι θελει να παει στην ψυχολογο για να την ρωτησει ποιος ειναι καλος ψυχιατρος. Ξερω καλα τη μητερα μου και ξερω πολυ καλα οτι δεν ειναι δεκτικη σε κατι τετοιο, βγαζει τρελους τους παντες. Δεν ξερω πως να το χειριστω. Ειναι ικανη να βρισει την ψυχολογο. Το εχω δεδομενο αυτο.

Ειμαι γκέι στα 30 από επαρχία και πάνω που είχα απυβδήσει από την πίεση, την απουσία ακόμα και ερωτικών συντρόφων και το επαγγελματικό αδιέξοδο, σχεδίαζα να πάω Αθήνα να χτίσω μια ζωή πιο ελεύθερη, να κάνω τις σχέσεις μου και μια νέα αρχή γενικα πράγμα που ήθελα πάντα ξαφνικά γνωρίζω εδώ ένα παλικάρι που μαρεσει πολύ και θέλει να κάνουμε σχέση εδώ!!! Θέλω πολύ μια σχέση με αυτόν αλλά φοβάμαι ότι αν δεν κάνω το βήμα τώρα θα μου το χτυπάω για πάντα...τι λέτε?

Πως θα συμπεριφεροσασταν εσεις σε χειριστικο αδερφο ανω των 40 που δε σε σεβεται και νομιζει ότι μπορει να εχει αποψη για τη ζωη σου και σε υποτιμα με κακιες λεγοντας μετα ότι κανει πλακα? Δεν εχω χασει την ψυχραιμια μου ποτε με τις παραπανω συμπεριφορες , μεχρι πριν λιγο καιρο. Εξοργιστηκα και τον εβρισα γιατι ειχε χρησιμοποιησει το ονομα μου για να ερθει σε επαφη με έναν ανθρωπο της εταιριας μου χωρις να με ρωτησει.!!! Εδώ και ένα μηνα μανα και αδερφος δε μου μιλανε μεχρι να ζητησω συγνωμη για τη βρισια που του ειπα ! Εχουν επικεντρωθει σε αυτό και μαλιστα ο αδερφος μου μου ετσειλε και email οτι η αγενεια μου και η αχαριστια μου (??????) με απομονωνουν ! Εμενα ποιος θα μου ζητησει συγνωμη?

Εδώ και πολύ καιρό με βασανίζουν σκέψεις για τα όνειρα που θέλω πολύ να πραγματοποιήσω, αλλά πολύ φοβάμαι δεν θα τα καταφέρω. Γενικά σαν άτομο πάντοτε είχα μεγάλες ιδέες όπως για παράδειγμα για ένα βιβλίο ή μια ταινία. Κάθομαι για ώρες στο δωμάτιο μου και απλά για λίγα μόλις λεπτά δημιουργώ τον δικό μου κόσμο με τους δικούς μου χαρακτήρες. Έχω τεράστια επιθυμία λοιπόν να καταφέρω ενα από τα δύο. Να γράψω ή να δημιουργήσω μια ταινία καθώς και τα δύο μου αρέσουν και με ενδιαφέρουν τρελά. Το μόνο πρόβλημα όμως είναι ότι μένοντας Ελλάδα και με όλα αυτά που γίνονται γύρω μας, έχω είμαι αρκετά άσχημα ψυχολογικά. Και είμαι σίγουρη πολλά παιδιά στην ηλικία μου νιώθουν παρόμοια. Μπορώ να κάνω πολλά αλλά δεν ξέρω εάν όντως θα τα κάνω. Δεν ξέρω τι με κρατάει πίσω.