ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Θέλω να αλλάξω δουλεια εδώ και πολύ καιρό. Πάντα διστάζω, βρήκα 2 αγγελίες που θέλω να στείλω και πάλι διστάζω. Πως θα περάσω από ιντερβιου πάλι; έχει πολλά χρόνια να πάω. Επίσης θα είναι ξανά το καινούργιο άτομο που θα με κοιτούν με μισό μάτι. Όμως έχω ανάγκη την αλλαγη, φοβάμαι γμτ μήπως κάνω λάθος επιλογή και μείνω χωρίς δουλειά

Νιώθω μόνη ρε γαμωτο. Βασικά είμαι μόνη. Σε λίγο γίνομαι 23 και είμαι μόνη. Προσπαθώ να κάνω φίλους μένουν για λίγο και μετά χάνονται δεν ξέρω γιατί αλήθεια. Αλλά κουράστηκα. Πότε δεν είχα σχέση. Μου λείπει μια αγκαλιά όταν θα πάω για ύπνο. Μου λείπει να πω καλημέρα σε κάποιον μου λείπει να μου στείλουν ένα μήνυμα και να μου πουν πάμε για ποτό , καφέ , φαΐ? Ούτε οι δικοί μου δεν με παίρνουν τηλέφωνο τώρα τελευταία η μαμά μου με παίρνει πιο συχνά γιατί της είπα πως αν δεν πάρω εγώ θα περάσουν 2 μέρες για να με πάρουν. Νιώθω μοναξιά , φόβο , απογοήτευση. Είναι καλοκαίρι και δεν έχω έναν άνθρωπο να πάω διακοπές. Κάνω μια δουλειά που συχένομαι και η ζωή μου από τον Οκτώβριο και μετά είναι σπίτι δουλειά δουλειά σπίτι και τίποτα άλλο. Δεν ζωωωωωωω απλά επιβιώνω και περιμένω να πεθάνω. Θέλω απλά να αλλάξουν όλα με έναν μαγικό τρόπο. Ότι βήμα κάνω διαλύεται προσπαθώ να βρω δουλειά σε αυτό που σπούδασα και δεν μου απαντούν καν στο βιογραφικό , προσπαθώ να γνωρίσω κόσμο να κάνω φίλους , να βρω έναν σύντροφο μάταια. Νιώθουν και άλλοι έτσι ή ακόμη και σε αυτό είμαι μόνη?

Δεν υπάρχει μοναξιά και μιζέρια παντού. Απλά μόνο εκείνοι που έχουν προβλήματα θα μπούνε στον κόπο να εξομολογηθούνε. Όσοι είναι καλά και δεν τους λείπει τίποτα ζούνε την ζωή τους και δεν μπαίνουν εδώ να γράψουν κάτι. Το ίδιο μου συνέβη κι εμένα όταν πέρισυ τέτοιον καιρό μπήκα να πω τον προβληματισμό μου και φέτος που είναι όλα εντάξει δεν χρειάστηκε. Απλά το σκέφτηκα και είπα να το " εξομολογηθώ". Όταν είμαστε σε μία σελίδα που είναι φτιαγμένη για εξομολογήσεις, νομίζουμε ότι όλοι είναι σε μία κακή φάση γύρω μας. Αν μπαίναμε σε μία σελίδα όπου γράφουμε μόνο καλά νέα, θα νομίζαμε πως όλοι περνάνε καλά. Το ίδιο και στην ζωή.

Είμαι σε μία σχέση 3 χρόνια. Από τα 23 μου. Τα παμε πολύ καλά, τον αγαπάω πάρα πολύ, και αυτός το ίδιο, δεν έχουμε ρουτινιάσει, έχουμε άψογη επικοινωνία. Δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα σε κανέναν τομέα. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι, απίστευτο που βρήκα κάτι τόσο όμορφο, τον θέλω στην ζωή μου για πάντα, είμαι πολυ ευτυχισμένη μαζί του. Ωστόσο, κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως θα ήθελα να ζήσω και άλλες εμπειρίες στη ζωή μου, να γνωρίσω και άλλους ανθρώπους, καθώς είναι η πρώτη μου μεγάλη σχέση, και η δεύτερη σεξουαλική επαφή. Νιώθω πολύ μπερδεμένη κάποιες φορές, και αμφιβάλλω. Δεν ξέρω, ίσως σας ακούγεται χαζό. Δεν τολμώ να το συζητήσω με τους φίλους μου. Τώρα, έχω πάλι τέτοιες σκέψεις, δεν κρατούν πολύ αλλά πραγματικά με ρίχνει πολύ ψυχολογικά, και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου συμβαίνει ορισμένες φορές.

Η αδερφή μου έχει πολύποδα στον τράχηλο. Και θα πρέπει να κάνει απόξεση. Είναι 35. Πριν 3 χρονια περιπου έκανε και η μητέρα μου. Ειχε ινομυωματα με αιμοραγιες κλπ ειχαμε ταλαιπωρηθει αρκετα. Επίσης το ίδιο διαστημα ο πατερας μου, πέρασε καταθληψεις και διαφορα αλλα ψυχολογικά και τρεχαμε σε ψυχιατρους κλπ. Πολύ ψυχοφθόρο. Επιπλέον τωρα ο πατερας μου θα πρέπει να κάνει επεμβαση. Ο θειος μου επίσης επεμβαση αλλιως κάποια στιγμη δεν θα μπορει να περπατησει. Η γιαγια μου δεν ειναι σε θεση να φροντισει τον εαυτο της, εδω και 2 χρονια, οπότε πηγαινουμε εμεις την ταιζουμε κλπ κλπ. Αλλά και εμεις πιεζομαστε σωματικά και ψυχολογικά. Το μονο καλο της υποθεσης ειναι οτι εργαζομαι, εξ αποστασεως απο οταν ξεκινησε ο covid οποτε και βρισκομαι στην επαρχια με τους γονεις μου. Οικονομικη κατασταση ειμαι κομπλε και θα βαλω εγω τα χρηματα επεμβασεων (πατερας, αδερφη) συνολικα καπου στα 6000 ευρω. Φοβαμαι ομως καποια στιγμη θα ερθει και η δικη μου σειρα. Θελω να φυγω. Δεν ξέρω απλά έχω ΦΡΙΚΑΡΕΙ !!!!

Μιλούσα στα social με μία κοπέλα με την οποία ήμασταν συμφοιτητές πρίν από 5 χρόνια,και η κοπέλα μου το παρεξήγησε.Δέν υπήρξε ποτέ,ούτε τότε ούτε και τώρα κάτι πονηρό μεταξύ μας,έτυχε να βρεθούμε στα social όπως συμβαίνει,και μιλούσαμε μόνο για τη δουλειά μας και τίποτα άλλο.Η κοπέλα μου δέν το δέχθηκε,δέν μου άφησε περιθώριο εξήγησης.Το μόνο που μου είπε ήταν ότι ήθελε να μήν της το κρύψω,αλλιώς είμαι ένοχος.Συμφωνώ,της το έκρυψα επειδή δέν ήξερα πώς θα της φανεί,και τελικά ήταν εις βάρος μου.Την δικαιολογώ έως ένα βαθμό γιατί κι εγώ στη θέση της μπορεί να αισθανόμουν το ίδιο,και θέλω να με αφήσει να της εξηγήσω.Ξαναμίλησα με την άλλη κοπέλα,και μου είπε ότι είναι διατεθειμένη να πάει με τον σύντροφο της και να της μιλήσουν για να λυθεί η παρεξήγηση,αλλά εγώ δέν θέλω να τους μπλέξω γιατί δέν φταίνε σε τίποτα.Όσο περνάνε οι μέρες και μαθσίνω ότι βγαίνει,δέν νιώθω καλά.Είνσι πολύ όμορφη κοπέλα,είναι επικοινωνιακή,όπου και άν πάει θα την προσέξουν,γιατί το έχω ζήσει,και παραδέχομαι ότι ζηλεύω.Θέλω να λυθεί η παρεξήγηση και να είμαστε πάλι μαζί,γιατί έστω και άν έκανα λάθος,δέν πίστευα ότι θα έφερνε αυτό το αποτέλεσμα.Είναι λίγο σκληρό να μήν σε αφήνουν να εξηγήσεις,όποια και άν είναι η απόφαση.

Καλησπέρα σας! Κάποτε όταν πήγαινα σχολείο λυκειο συγκεκριμένα ερωτεύτηκα τον καθηγητή μου στο σχολείο. Από την 1η λυκείου τον ήθελα πολύ. Όμως δεν μπόρεσα ποτέ να του πω κάτι. Εκεινος ήταν γύρω στα 40 τοτε. Δεν είναι παντρεμένος. Ίσως και να το είχε καταλάβει δεν ξέρω γιατί τελικά γινονται εύκολα αντιληπτα αυτά από την πλευρά του καθηγητή. Το λέω γιατί κι εγώ αναπληρώτρια είμαι πλέον 27 χρονών και αντιλαμβάνομαι εύκολα τις προθέσεις των μαθητών. Ποτέ δεν τον ξέχασα όλα αυτά τα χρόνια. Έχω κάνει σχέσεις αυτά τα χρόνια αλλά ακόμα είναι φορές που έρχεται στον ύπνο μου, τον σκέφτομαι και κάθε φορά που θα τον συναντώ τυχαία (σπάνια τον πετυχαίνω) είναι σαν την πρώτη φορά.. Φοβάμαι το πως θα αισθανθώ αν μια μέρα βρεθούμε στο ίδιο σχολείο συνάδελφοι!! Εκείνος είναι πλέον διευθυντής. Είναι κρίμα να μην ξέρει ότι κάποια ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του.. Ποτέ δεν τον ξεπέρασα.. Με τι τρόπο πιστεύετε θα μπορούσα να του μιλήσω? Δεν υπάρχουν σοσιαλ. Αυτό που είχα σκεφτεί επειδή ξέρω που μένει ειναι να τον περίμενα με το αυτοκίνητο και να του έλεγα να μιλήσουμε.. Πως θα έπαιρνε ένας άντρας μια τέτοια κίνηση όταν μάθαινε όλο το ιστορικο..?

Είμαι 37 , έχω ένα μωρακι 11 μηνών κ έχω φτάσει στα όρια Μ από την κούραση την έλλειψη προσωπικού χρόνου, δεν χω καμία διάθεση για τίποτα. Λειτουργώ σα ρομπότ, φροντίζω το μωρό πάω δουλειά κ πιστεύω ότι πλέον η ζωή Μ έχει τελειώσει. Αγαπώ το παιδί Μ αλλά Μ λείπει η παλιά Μ ζωή. Ζυγιστηκα κιόλας κ έχω κ ωραιότατα 10 κιλά παραπάνω. Ο άντρας Μ δεν καταλαβαίνει τίποτα. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι κ να μην σκέφτομαι.

Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Δεν μπορώ να βρω κάτι να με γεμίζει πραγματικά, με αποτέλεσμα να ασχολούμαι με πράγματα που τα βαριέμαι πολύ εύκολα και μετά αναζητώ κάτι άλλο και ξανά πάλι τα ίδια και πάει λέγοντας... Και δεν έχει να κάνει με το αν θα επιτευχθεί ή όχι ένας στόχος... Και να επιτύχω κάτι, μόλις το επιτύχω, ξενερώνω αμέσως... Αν δεν το επιτύχω, απλά παρατάω την προσπάθεια και τέλος... Και μετά αναζητώ κάτι άλλο να κάνω... Το χειρότερο όλων είναι ότι, κάποιες από τις ''ασχολίες'' με τις οποίες καταπιάνομαι έχουν και ένα αρκετά σημαντικό κόστος... Μπαίνω δηλαδή σε διαδικασίες που, εκτός από -κατά γενική ομολογία - είναι ανούσιες εν τέλει, είναι και δαπανηρές και μάλιστα αρκετά δαπανηρές, κάποιες φορές... Και πάνω που λέω, εντάξει, λάθος μου, ξοδεύτηκα τζάμπα κλπ..., μετά ξανακάνω το ίδιο και πάλι μια από τα ίδια στο τέλος... Με άλλα λόγια, ενθουσιάζομαι με κάτι πολύ εύκολα και ξενερώνω ακόμα πιο εύκολα και σε σύντομο χρονικό διάστημα... Πιστέψτε με, δεν υπάρχει χειρότερο... Καμία ιδέα μήπως;;;

Συναντάω κοπέλα έξω η οποία μου τραβάει το ενδιαφέρον (επιτέλους βρέθηκε κάποια), κάνω κίνηση να την γνωρίσω, όλο χαμόγελα ιστορίες, την ρωτάω αν έχει σχέση (λέει όχι), την ρωτάω αν θέλει να έχουμε κάποια επαφή, μου δίνει Instagram, εννοείται προχωράω σε προσέγγιση και εκεί και ενώ μιλάμε, μου πετάει μέσα από Instagram πλέον, πως έχει σχέση. Αν θέλω να βγούμε, μόνο φιλικά απλά. Βρε κοπέλα μου πες έχω σχέση εξ αρχής, ένιωσα και άσχημα από πάνω ενώ δεν έπρεπε, που πήγα να χωθώ ο μαλακας ανάμεσα σε ζευγάρι. Μερικές είστε αδικαιολόγητες! Αυτά είχα να πω. Γεια σας!