ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ενώ ήμουν στη δουλειά πήραμε τηλέφωνο σε μια καφετέρια να φέρουν τους καφέδες. Όπως γίνεται συνήθως στα διαλείμματα της εργασίας. Μέχρι να έρθει ο ντελιβεράς βγάλαμε τα χρήματα έξι γυναίκες κι ένας άντρας (εγώ). Έτυχε σήμερα να έχω 10ευρω κι όπως το έβγαλα από την τσέπη μου να κάνουμε το κουμάντο μας, οι κυρίες νόμιζαν ότι θα κάνω την κίνηση να τις κεράσω. Όχι μόνο δεν τις κέρασα, αλλά ρώτησα μια μια ξεχωριστά αν έχει ψιλά για να δώσω το 10ευρω και να πάρω στην ουσία τα ρέστα από εκείνες. Τι πράγμα είναι αυτό να περιμένουν οι γυναίκες το κέρασμα λες και τους χρωστάς; Εκεί φαίνεται η αντρίλα και το φιλότιμο;

Είμαι αυτή που δεν μιλάει ΠΟΤΕ για τον εαυτό της. Μάλλον δεν έχω κάτι να πω για εμένα. Ξέρετε τι..όταν μιλάω ,εξωτερικεύω όλα τα αρνητικά. Δεν μου έρχεται τίποτα καλό να πω για εμένα οπότε μου δίνεται η ευκαιρία. Εξάλλου για τι ακριβώς να μιλήσω; Για το ότι εδώ και 2 χρόνια δεν χαίρομαι τίποτα,με σιχαίνομαι,οι φοβίες μου έχουν φτάσει στα ύψη,κοιμάμαι χάλια με ταχυπαλμία κάθε μέρα;η μήπως για το ότι χρωστάω τόσα μαθήματα επειδή τα είχα παρατήσει ; Επειδή δύο χρόνια δεν έβγαινα από το σπίτι ;το μόνο που ήθελα να κάνω είναι να κλαίω. Ούτε φως να μπαίνει. Ναι έτσι ακριβώς,όπως σου το λέω.Όλες μου οι φίλες κάθε μέρα μου μιλάνε για αυτές. Μου δείχνουν φωτογραφίες τους,να τους πω πόσο όμορφες είναι ,τι ωραία που βάφονται,πόσο τέλειες είναι. Πόσο ωραία περνάνε σε εκείνα τα εστιατόρια,πόσο καλά τρώνε. Πόση ενέργεια έχουν και τα συνδυάζουν όλα : σχέση,φιλίες,σχολή. Και χαίρομαι πραγματικά. αλλά ώρες ώρες νοιώθω μειονεκτικά. Δεν έχω να πω τίποτα αντίστοιχο. Δεν έχω να δείξω κάτι. Δεν κάνω τίποτε καλά. Ούτε ο ψυχολόγος με βοηθάει,άσε που δεν θέλω να φτάσω σε σημείο να εξαρτηθω. Έχω νοιώσει άπειρες φορές ότι ίσως χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή..αλλά μετά το παίρνω πίσω. Όπως όλα πάνε πίσω στην ζωή μου και δεν ξέρω γιατί . Είμαι άθλια.-Λ,21 χρ.

Η μητέρα μου εδώ και μήνες παθαίνει σαν κρίσεις και επιτίθεται σε όλους μας. Φτιάχνει δικές της ιστορίες και τις πιστεύει, χάνεται και δεν την αναγνωρίζω. Την παρακαλαγα να πάμε σε έναν ψυχίατρο και ούτε να το ακούσει. Μου λέει πως προσπαθώ να την βγάλω τρελή. Δεν ήταν ο άνθρωπος που ξέρω. Πήγα μόνη μου σε ψυχίατρο και μου έδωσε ένα αντιψυχωτικό φάρμακο να της βάζω. Έχει σκιστεί η ψυχή μου με αυτό που κάνω και πονάω που χαίρομαι γιατί συνήλθε αμέσως. Όμως σήμερα μου περιέγραψε πως αισθάνεται κάτι που ξέρω πως είναι παρενέργεια του φαρμάκου και κλαίω όλη μέρα. Ακόμα και τώρα που είναι καλύτερα αρνείται πως έχει πρόβλημα και πως θέλει βοήθεια. Δεν ξέρω τι θα κάνω αλλά δεν μπορούσα να το κρατάω άλλο μέσα μου, είναι πολύ μεγάλο το βάρος. Πόσο καιρό θα πρέπει να το κουβαλάω όλο αυτό;

φοιτητρια στη θεσσαλονικη, 22 χρονων και θελω να ζησω και να κανω κι αλλα πραγματα... το προβλημα ειναι πως θα βρω ατομα μαζι μου σε αυτο. ατμα να παμε και σε αλλα μαγαζια, να βγουμε, να δοκιμασουμε , να δραστηριοποιηθουμε. η παρεα μου περα απο μικρη δεν ειναι και τοσο outgoing! και που θα βρω τα αλλα ατομα που θα ταιριαξουμε? η σχολη πλεον δεν ειναι πιθανο μερος... μονο διαβασμα, γυμναστηριο και χαλαρες εξοδοι που και που πολυ ωραια αλλα δεν αρκουν. any tips? αυτο που μου λειπει ειιναι το παρειστικο mood σε ολα αυτα...

30 παρα κατι μηνες εγω, 30 και κάτι εκείνη. Συνάδελφοι σε εταιρίες που συνεργάζονται στενά. Μου πρότεινε να βγούμε, ήταν αμήχανη αλλά δέχτηκα με ενθουσιασμό για να κάνω την κατάσταση πιο εύκολη. Της είπα ότι σκεφτόμουν και εγώ να της το προτείνω(not) αλλά σίγουρα δεν είχα κάτι να χάσω.Πέμπτη βράδυ, βγήκαμε αργά το απόγευμα, ήπιαμε τον καφέ μας, συνεχίσαμε με ένα ποτό και ήταν όλα ικανοποιητικά, για να ακριβολογώ ήταν ανέλπιστα καλά..Ήρθε η ώρα του λογαριασμού, έκανα κίνηση να πληρώσω αλλά ο σερβιτόρος μου είπε πως είναι πληρωμένα. ΟΟΟΟΚ, ανάμεικτα συναισθήματα, γύρισα να την ευχαριστήσω και να της ''γκρινιάξω'' κανονίζοντας παράλληλα την επόμενη έξοδο στην οποία θα ξεκαθάριζα πως θα πλήρωνα εγώ. Δεν τα πλήρωσα εγώ απάντησε και μου έδειξε δύο τραπέζια πιο πίσω που καθόταν ένα ζευγάρι 55-60κάτι ετών.. Ο Μπαμπάς και η Μαμά.. με χαιρετούσαν σαν να βρισκόμουν σε καράβι που σάλπαρε.. Ξέρεις πως ένοιωσα? όπως τότε που υπηρετούσα την θητεία μου στη Λήμνο και στο κύπελλο ποδοσφαίρου των μονάδων ένας ΟΥΚ/ΟΡΚ με χτύπησε ''καταλάθος'' στα γενετικά όργανα την ώρα που προσπαθουσα να πάρω κεφαλία.. ίδιος πόνος...Και δεν έφταναν αυτά, μας πλησίασαν, τους ευχαρίστησα και η (συμπαθέστατη) μητέρα της με κάλεσε για φαγητό στο σπίτι τους ρωτώντας με πιο είναι το αγαπημένο μου..P.S. Δεν βρέθηκαν τυχαία εκεί, ήρθαν απο την άλλη μερία της πόλης.Μπορεί κάποιος να μου πει ΕΝΑΝ λόγο για να εισέλθω στη Ζώνη του Λυκόφωτος?

Σας παρακαλώ όταν βρίσκεστε μεταξύ ανθρώπων προσέξτε λιγο την υγιεινή σας Ο καθένας είναι συνηθισμένος στη μυρωδιά του, νομίζετε ότι δε μυρίζετε αλλά μας φέρνετε λιποθυμία.

Αυτή την στιγμή ζουν 7,5 δις στον πλανήτη.. και κάποιες στιγμές... Κάποιες φορές... Χρειάζεσαι μόνο έναν... Χρειάζομαι μόνο εσένα... Περνάω πολύ δύσκολες στιγμές.... Μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις... Μόνο η παρουσία σου μπορεί... Όση δύναμη και να έχω... Εσένα χρειάζομαι τώρα... αλλά δεν είσαι εδώ... κι εγώ δεν θα σε ψάξω... Θα περάσει κι αυτό...

Δουλεύω δυο δουλειές.Χώρισα πριν απο καιρό απο μια δυστυχισμένη σχέση.Φτιαχτηκαν τα συμβόλαια να αγοράσω εξοχικό.Θα αγοράσω αμάξι που δεν ειχα ποτέ.Βγαίνω με μια ισορροπημένη κοπέλα που ειναι ειλικρινής και μετρημένη.Προσπαθώ να μην βγάλω ολα τα απωθημένα μου πανω της απο την σχέση που ειχα.Ψεμματα φασαριες μη εμπιστοσύνη κτλ.Ειμαι καλά στην υγεία μου και ειναι και αυτοι που αγαπώ.Δεν θέλω κατι αλλο.Ειμαι καλά.

Γεια σας, έχω 1 φίλο που δε ξέρω μπορεί να έχει και αυτισμό αλλά το πρόβλημα είναι πως του εξηγώ πως δεν μπορώ να παίρνω το αυτοκίνητο για βόλτα κάθε μέρα που θέλει για πολλούς λόγους αλλά πάλι επιμένει. Τι να κανω;

Νιώθω ένα βάρος και μία στενοχώρια τους τελευταίους μήνες. Είχα κάποια δουλειά με σύμβαση η οποία τέλειωσε οπότε εδώ και 2 μήνες νιώθω ήδη σε αυτό ένα κενό και ότι περνούν οι μέρες μου έτσι. Επίσης 3+ χρόνια χωρίς σχέση, να κρατήσω το χέρι ενός άντρα, να με αγκαλιάζει όταν δεν είμαι καλά κλπ, φίλες όλες παντρεμένες και εξαφανισμένες και ενώ θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω νέες δεν ξέρω πως.. (30+ ηλικία). Νιώθω ότι είμαι σε ένα τέλμα και έχω μέσα μου ένα κενό..