ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Φετος πατωσα,ομως θελω πολυ να περάσω στην σχολη που με ενδιαφερει .Να ξαναδωσω πανελλήνιες ή ν παω στην σχολη που περασα ;Αξίζει δλδ τον κοπο;Οποιος μπορει και ξερει απο προσωπική εμπειρία ας μου απαντήσει πραγματικά ειμαι σε μεγαλο δίλλημα.

Θα πήγαινα να δω κι εγώ καμιά συναυλία απόψε, αλλά ξαφνικά το κεφάλι μου άρχισε να με καίει και να με πονάει. Δεν είχα ποτέ τόσο ενοχλητικό πονοκέφαλο... Σε συνδυασμό ότι είχα μόλις φάει και μου προκαλείται ναυτία. Λες και ήπια τρεις μπόμπες με τεκίλα! Με λίγα λόγια, μάλλον σπίτι απόψε και η συναυλία άλλη φορά... Δεν είμαι για δυνατές μουσικές και μπύρα... Πήρα αγκαλιά το μαξιλάρι, σκέφτομαι την αγκαλιά που θα ήθελα να με φροντίζει... Καληνύχτα σου.

Τον ρώτησα αν θέλει να βγούμε. Μου απαντά μετά από 1 ώρα και μου λεει ‘θα το δούμε ναι’. Τι να υποθέσω; Ότι δεν καίγεται για μένα... Σωστά;

μονος, μονος. Μια ζωη. Αλλοτε δεν με πειραζει, αλλοτε με πειραζει πολυ.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ζεις στην ελληνική επαρχία και μάλιστα Πελοπόννησο

Λοιπόν η μαμά μου μου είπε ότι θα πάει σε καφετζού και της είπα ότι εγώ δεν υπαρχει περίπτωση να πάω. Έτσι λοιπόν μου είπε τουλάχιστον να πάρει το φλυτζάνι του καφέ μου να της το δείξει. Τελοσπαντων με τα πολλά συμφώνησα και τελικά πήγε. Της είπε λοιπόν αυτή η κυρία ότι εμένα μου αρέσει να βγαίνω με πολλούς ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος και ότι έχω κακία και αλλά πολλά τέτοια. Η μαμά μου τα έχει πιστέψει αυτά και από τότε είναι καπως μαζί μου. Δηλαδή

Ρε παιδια πειτε μου λιγο να καταλαβω. Βγηκα πρωτο ραντεβου, ολα καλα κι ωραια, εκανε κινησεις που δειχνουν οτι ενδιαφερεται κλπ.. Ολα τελεια! Δεν ανεφερε ομως ουτε μια φορα για δευτερη συναντηση.. ουτε εχει στειλει! Μου εχει συμβει 2 φορες αυτο το πραγμα!! Δεν μπορω να καταλαβω αν εχω κανει κατι.. γιατι ολα εδειχναν να ειναι πολυ ωραια!

Απογευματακι Κυριακης αρχες Νοεμβρη. Εξω βρεχει και αρχιζει να νυχτωνει. Ειμαστε στο κρεβατι μου διαβαζοντας τα βιβλια μας, πινοντας τον καφε μας, ακουγοντας μουσικη. Αφηνω το βιβλιο και σε παρατηρω. Τοσο αφοσιωμενη, εισαι σε εναν δικο σου κοσμο. Τοσο ομορφη, τοσο γαληνια.

Η δική μου εξομολόγηση είναι πως...Απέτυχα!Απέτυχα σε όλα ανεξαιρέτως.Ίσως φανεί τρελό, αλλά περισσότερο με πειράζει που δεν κατάφερα, έως τώρα, να κρατήσω στη ζωή μου έστω έναν αληθινά "δικό" μου άνθρωπο. Όχι "δικός" μου κτητικά. "Δικός" μου συναισθηματικά. Να μην έχω κανέναν στον οποίο να μπορώ να μιλάω ανοιχτά, ελεύθερα;Να μην έχω κανέναν να μοιραζόμαστε "αδελφικά" τη ζωή μας;Αυτό είναι πραγματική αποτυχία.Και λυπάμαι βαθιά γι' αυτό.

πέρασαν από την μέρα που επί της ουσίας παράτησα την σχολή μου. Ήμουν ήδη 3ο έτος. Τώρα στα 27, μετά από 5 χρόνια που ήταν κυρίως ανεργία, απελπισία, και κατάθλιψη, βρίσκομαι ακόμα στο κενό. Δεν έχω μέλλον, και τι μέλλον θα μπορούσα να έχω άλλωστε; Οι δουλείες που βρίσκω, όταν τις βρίσκω, δεν φτάνουν ούτε καν για να νοικιάσω μια γκαρσονιέρα.Που πάω τώρα; Τι κάνω;