ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ζεις στην ελληνική επαρχία και μάλιστα Πελοπόννησο

Λοιπόν η μαμά μου μου είπε ότι θα πάει σε καφετζού και της είπα ότι εγώ δεν υπαρχει περίπτωση να πάω. Έτσι λοιπόν μου είπε τουλάχιστον να πάρει το φλυτζάνι του καφέ μου να της το δείξει. Τελοσπαντων με τα πολλά συμφώνησα και τελικά πήγε. Της είπε λοιπόν αυτή η κυρία ότι εμένα μου αρέσει να βγαίνω με πολλούς ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος και ότι έχω κακία και αλλά πολλά τέτοια. Η μαμά μου τα έχει πιστέψει αυτά και από τότε είναι καπως μαζί μου. Δηλαδή

Ρε παιδια πειτε μου λιγο να καταλαβω. Βγηκα πρωτο ραντεβου, ολα καλα κι ωραια, εκανε κινησεις που δειχνουν οτι ενδιαφερεται κλπ.. Ολα τελεια! Δεν ανεφερε ομως ουτε μια φορα για δευτερη συναντηση.. ουτε εχει στειλει! Μου εχει συμβει 2 φορες αυτο το πραγμα!! Δεν μπορω να καταλαβω αν εχω κανει κατι.. γιατι ολα εδειχναν να ειναι πολυ ωραια!

Απογευματακι Κυριακης αρχες Νοεμβρη. Εξω βρεχει και αρχιζει να νυχτωνει. Ειμαστε στο κρεβατι μου διαβαζοντας τα βιβλια μας, πινοντας τον καφε μας, ακουγοντας μουσικη. Αφηνω το βιβλιο και σε παρατηρω. Τοσο αφοσιωμενη, εισαι σε εναν δικο σου κοσμο. Τοσο ομορφη, τοσο γαληνια.

Η δική μου εξομολόγηση είναι πως...Απέτυχα!Απέτυχα σε όλα ανεξαιρέτως.Ίσως φανεί τρελό, αλλά περισσότερο με πειράζει που δεν κατάφερα, έως τώρα, να κρατήσω στη ζωή μου έστω έναν αληθινά "δικό" μου άνθρωπο. Όχι "δικός" μου κτητικά. "Δικός" μου συναισθηματικά. Να μην έχω κανέναν στον οποίο να μπορώ να μιλάω ανοιχτά, ελεύθερα;Να μην έχω κανέναν να μοιραζόμαστε "αδελφικά" τη ζωή μας;Αυτό είναι πραγματική αποτυχία.Και λυπάμαι βαθιά γι' αυτό.

πέρασαν από την μέρα που επί της ουσίας παράτησα την σχολή μου. Ήμουν ήδη 3ο έτος. Τώρα στα 27, μετά από 5 χρόνια που ήταν κυρίως ανεργία, απελπισία, και κατάθλιψη, βρίσκομαι ακόμα στο κενό. Δεν έχω μέλλον, και τι μέλλον θα μπορούσα να έχω άλλωστε; Οι δουλείες που βρίσκω, όταν τις βρίσκω, δεν φτάνουν ούτε καν για να νοικιάσω μια γκαρσονιέρα.Που πάω τώρα; Τι κάνω;

Με social δεν ασχολουμαι για να κατσω να στειλω σε ολες με τη σειρα, και απο την αλλη ο κοινωνικος μου κυκλος δεν με βοηθαει καθως αποτελειται απο 2-3 ατομα με τα οποια βγαινουμε που και που για κανα καφε ή για φαι...Εδω τα 15χρονα εχουν κοριτσακια και κοριτσακια και εγω τιποτα...

Κάντε ανακύκλωση αγαπητοί μου άνθρωποι, χαρτια πλαστικα καθαρά όλα στην ανακύκλωση απλά πράγματα,μην χρησιμοποιείτε πλαστικά καλαμάκια γιατί δεν ανακυκλώνονται, πάρτε μεταλλικά ή χάρτινα. Αν παίρνετε κάθε μέρα καφέ από έξω αγοραστέ ένα δικό σας ποτήρι κι δώστε να σας το κάνουν σε αυτό! Δεν είναι ντροπή είναι περηφάνεια! Ντροπή είναι να κάνετε κακό σε αυτόν το πλανήτη με αυτές τις πράξεις που δεν θεωρείτε ότι βλάπτουν σοβαρά το περιβάλλον και που λες άντε μωρέ εγώ θα κάνω την αλλαγή; Ναι εσύ!!Πάρτε ένα μπουκάλι δικό σας μεταλλικό αντί να αγοράζετε πλαστικό! Το πλαστικό μπουκάλι έχει πολλές βλαβερές ουσίες που πάνε στο νερό που πίνετε!Το ξέρω πως νομίζετε πως η προσπάθεια σας δεν αξίζει αλλά σκεφτείτε να έκαναν όλοι κάτι από λίγο καθε μέρα! Αν πετάτε τα πλαστικά στα κανονικά σκουπίδια θα μολύνετε το περιβάλλον, θα κάνουν να διασπαστούν παρά πολλά χρόνια ενώ αν μπουν ανακύκλωση το υλικό αυτό θα ξαναχρησιμοποιηθεί! Μην πετάτε κανονικα σκουπίδια στον καδο ανακύκλωσης! Αχρηστεύετε τα υπόλοιπα γιατί τα λερώνονται... Επίσης μαζέψτε καπάκια από μπουκάλια, καθώς από αυτά γίνονται αναπηρικα καροτσάκια! Καντε κάθε μέρα κάτι από λίγο.. πιστέψτε με θα νιώθετε παρά πολύ καλά με τον εαυτό σας κι με την συνείδηση σας!

Εγώ δουλεύω , παιρνω καλά χρήματα εκείνος όχι.Εγώ δίνω συνεχεια χρήματα εκείνος απών. Βενζινες εγώ. Όλα εγώ. Είμαι γυναίκα όχι πορτοφόλι. Κουράστηκα να τον τάιζω. Όμως τον αγαπάω πολύ και δεν αντέχω να τον βλέπω μέσα στη μιζέρια. Δεν βρίσκει δουλειά με τίποτα.Κάποιες φορές κουραζομαι και θέλω να χωρίσω αλλά με τρώει η ανασφάλεια. Όμως είμαι γυναίκα. Εδώ και δύο χρόνια δεν εχω μαζί του χαρούμενες στιγμές. Συνεχώς τον υποστηρίζω.Εμένα ποιος θα με στηρίξει; Ποιος θα με φροντίσει;.Μήπως πρέπει να δω τι " μένει " από όλο αυτό;

Με κοροϊδεύει μπροστά στους φίλους του ότι δεν οδηγάω καλά και ότι είμαι άχρηστη και μετά γελάνε όλοι μαζί. Εγώ πηγαίνω σπίτι μου κλαίγοντας ολοκληρη γυναίκα γιατί συνεχεια με υποτιμά μπροστά τους. Αργότερα μου λέει ότι έκανε πλάκα και ότι όλα τα παίρνω προσωπικα. Με πληγώνει και δεν το καταλαβαίνει.