ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ένας κύκλος της ζωής μου, κλείνει. Δεν κράτησε πολύ, αλλά διδάχθηκα πολλά! Και κυρίως, πως να μην εμπιστεύομαι άτομα που δεν έχουν το θάρρος να πουν τα παράπονα και την αλήθεια τους, κατάμουτρα!

Μια απ τις δυο κολλητες,μς την οποια εχω μοιραστει καλες κακες στιγμες,εχουμε παει διακοπες,εχω εκμυστηρευτει πολυ προσωπικα μου πραγματα κι εκεινη θα ελεγα το ιδιο ξαφνικα για δευτερη φορα παει εξωτερικο για διακοπες με την συμμαθητρια της απ το σχολειο την οποια και αποκαλει κολλητη. Πραγμα το οποιο εχω προσπερασει καποιες φορες. Και σκεφτομαι: γιατι δεν βρισκει χρονο να πιουμε καφε καποιες φορες ενω ταξιδι ηξερε να κλεισει; παντα μου λεει οτι χρειαστεις ειμαι εδω, προθυμη να βγουμε αν και εχει φορτωμενο προγραμμα αλλα δευτερη φορα παει πολυ. Μονο στα λογια μενει,ποσες φορες εχουμε πει θα κανουμε κατι και ολο το αφηνουμε γιατι διαβαζει. Στεναχωρεθηκα τοσο πολυ. Οχι που θα παει ταξιδι,ουτε που δεν με καλεσες,γιατι με την αλλη κοπελα ειμαι απλα γνωστη,αλλα γιατι απ τη μια με εμπιστευεται και ειναι εκει κι απ την αλλη χανεται και κανονιζει ταξιδια. Μα πω επισης,οτι ειναι κλειστος ανθρωπος και οποτε ειχε θεμα προσπαθησα να βοηθησω,αλλα κλεινοταν περισσοτερο στον εαυτο της. Να της πω οτι με ενοχλει ολο αυτο η να το αφησω να περασει;

Παρατηρω ότι ξεκιναω όλες τις ιστορίες μου με το «σημερα» . Σημερα αυτό , σημερα εκείνο , σημερα νιώθω... , σημερα είμαι . Και παρατηρω ότι όσα σημερα κι αν περάσουν δεν υπάρχει εξέλιξη μόνο ένα σταματημένο «σημερα» .. πιο ακέραιο και μη αναστρέψιμο κι απ ‘ το τότε. Είμαι αδρανής και βαλτώνω εδω και δυο χρόνια από τα 18 μου και παρότι έχω περασει ΜΜΕ στο Παντειο δεν έχω πάει ποτέ . Για τους πιο μελετημένους το πρόβλημα είναι η σχολη αλλά εγώ αισθάνομαι ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα . Νιώθω σαν να με ζώνει μια «γλυκιά» κατάθλιψη . Καπου διάβασα ότι η κατάθλιψη είναι ο θυμός χωρις τον ενθουσιασμό . Η μητερα μου με μειώνει διαρκώς με χαρακτηρισμούς για αυτή την αδράνεια . Ολα τα αλλά τα θεωρεί «προφάσεις εν αμαρτίας» (μπορεί να το έγραψα και λάθος μιας και έχω πολύ καιρό να γράψω η να διαβασω συγχωρέστε με ) . Το αγορι μου δεν ξέρει τίποτα . Η μαμα μου υποψιάζεται αλλά δεν ξέρει και με την υπογραφή μου . Της τα μασάω . Εγώ παραμένω αισιόδοξη . Είπα φέτος θα πιάσω τη σχολη απ τα κερατα και ελπίζω για το καλύτερο . Αν κι εγώ στο Εθνικό ηθελα να δωσω . Μπορω μέχρι τα 24. Η μαμα μου δεν πιστεύει όμως ότι μπορώ να κάνω κατι γενικα . Α και σημερα μ έδιωξε από το σπιτι μου πήρε και τα κλειδια . Επίσης χθες έκλεισα τα 20. Αυτά . Ήθελα καπου να τα πω χωρις να με ξέρουν γιατί τελικά είναι βαρυ φορτίο η οικειοτητα .

Απο ενα ατομο π δινει ξανα! (Θετικη-Επιστημες Υγειας)-Μην εχεις διπλα σου το κινητο οταν διαβαζεις-Μην κοιτας τις απαντησεις-Κανε τις πραξεις με το μυαλο σου-Διαβαζε παντα τη θεωρία -Λυνε ξανα τις ασκησεις που σε δυσκολεψαν-Κρατα σημειωσεις με τις αποριες που εχεις σε καθε ασκηση-Φαε υγιεινά

Νιώθω απαίσια έχω μαζέψει λεφτά από σεζόν και έχω έρθει σε άλλη πόλη.Δεν έχω φίλους και δεν γνωρίζω πως να ξεκινήσω για να ασχοληθώ με κάτι. Έχω παρατήσει την σχολή μου γιατί πολύ απλά δε ξέρω τι θέλω να κάνω με την ζωή μου.Οι γύρω μου με κρίνουν λέγοντάς πως θα έπρεπε να ξέρω.Σκέφτηκα μήπως κάνω κάποια σεμινάρια,αλλά μου λένε πως δε θα καταφέρω τίποτα με αυτά χωρίς κάποιο πτυχίο...είμαι σε άσχημη φάση..όλο κλαίω.

Μου εκαναν bullying στο γυμνασιο.Μετα στο λυκειο, κ τωρα κ στο πανεπιστημιο σε πιο ηρεμη μορφη. Θυμαμαι που εδινα εξετασεις και μπροστα στα ματια μου γύρισε και ειπε να φυγει απο εδω να παει να κατσει αλλου και γελουσε. Χωρις να της εχω κανει τιποτα. ( κοινη παρεα) ο θεος να την κανει παρεα. Και οι υπολοιποι δεν ειπαν τιποτα. Κανεις. Εκεινο το απογευμα πηγα σπιτι και εκλαιγα με ολη μου την δυναμη. Εκλαιγα γιατι παντα τα βαζουν μαζι μας χωρις να τους φταιμε σε τιποτα. Σε εμας τα περιεργα παιδια, που δεν εχουμε κακιες, που δεν πουλαμε μαγκια, που δεν μας αρεσει να προκαλουμε. Στο γυμνασιο ειχα δυο φιλες και στο λυκειο επισης. Παντα επρεπε να ζω με την μοναξια μου. Απο 7 χρονων περνουσα ατελειωτες ωρες μονη στο σπιτι γιατι οι γονεις μου δουλευαν ολη μερα σχεδον. Μετα για οικονομικους λογους φυγαν στο εξωτερικο και τοτε ενιωσα εντελως μονη. Ειχα ευτυχως τις 2 μου αδερφες. Αλλα καθως περασαν τα χρονια δεν θυμαμαι καμια παιδικη μου αναμνηση απο τους γονεις μου. Παντα να φοβαμαι οτι καποιος θα με εγκαταλειψει. Παντα ομως. Ποτε δεν μπορουσα να πιστεψω οτι καποιος με νοιαστηκε πραγματικα. Στην τριτη λυκειου μου καναν bullying τα αγορια στην ταξη μου σε καθημερινη βαση. Ξυπνουσα και δεν ηθελα να παω σχολειο. Πηγαινα με ενα κομπο στο λαιμο. Ενιωθα τοσο μονη. Μονη αναμεσα σε τερατα. Και υπαρχουν και παιδια που φοβουνται μην χασουν την ζωη τους επειδη ειναι "διαφορετικα". Και πανω που ενιωσα μια δυναμικότητα οταν περασα στο πανεπιστημιο τωρα ξαναβυθιζομαι στο σκοταδι. Δε θελω να κανω φιλους γιατι φοβαμαι να πιστεψω σε ανθρωπους. Και σε αυτους που πιστεψα με απογοητευσαν. Οσοι δεν το εχουν βιωσει δεν μπορουν να διανοηθουν το ποσο σοβαρα ψυχολογικα προβληματα σου δημιουργούνται μεσα απο το bullying. Σε αλλαζει.

Παιδιά θέλω γνώμες. Στη δουλειά μου, έχει δημιουργηθεί ένα μπέρδεμα. Είναι ένας τύπος που την πέφτει σε όλες. Λοιπόν, έκανε κάτι με μια κοπέλα στη δουλειά, και δήλωνε πως την αγαπάει και μπλα μπλα μπλα. Αυτός εν τω μεταξύ έστελνε μυνηματα σε μένα και από ότι έμαθα έχει στείλει σχεδόν σε όλες τις κοπέλες στο μαγαζί. Εγώ του το έκοψα γιατί ήξερα για την κοπέλα από την δουλειά. Ε λοιπόν σήμερα η κοπέλα αυτή δεν ήταν καλά γιατί δεν είναι κ χαζή κια έχει ψιλοκαταλαβει τι μ@@@ς είναι και άρχισε να μου λέει τα δικά της. Ε της είπα ότι είναι ένας ψεύτης κια ότι έχει στείλει κ σε μένα μυνημα καθώς και σε άλλες κοπέλες κ ότι ήθελα να της το πω και νωρίτερα αλλά δεν ήξερα σε τι φάση ήταν μεταξύ τους και αν τα ξέρει αυτά.δεν μπορούσα να μην της το πω, είναι πραγματικά πολύ καλή κοπέλα και έχουμε καλές σχέσεις. Έχουμε βγει και μαζί. Κ τώρα αγχώνομαι μην εμφανιστώ εγώ ή πέτρα του σκανδάλου. Πιστεύετε ότι έκανα καλά που της το είπα; η δεν θα έπρεπε να ανακατευτώ;

Πριν από κάποιο καιρό με προσεγγισε ένα παιδί.Πηγαινα στο μαγαζί που δουλεύει (φαγάδικο), με κοιτούσε και πριν λίγες μέρες που με πέτυχε έξω μου μίλησε. Σήμερα είχαμε κανονισει να βγούμε. Βγήκαμε,πήγαμε κάπου κεντρικά αλλά ήσυχα και μου είπε πως πριν 2 χρόνια αποφυλακίστηκε. Είχε μπει φυλακή για 2 χρόνια, γιατί για αρκετά χρόνια ζούσε κάνοντας κλοπές.Μου εξήγησε το πώς προέκυψε ολο αυτό καθώς και το ότι εδώ και περίπου δύο χρόνια δουλεύει και έχει αλλάξει πολύ. Δείχνει να το έχει μετανιώσει, ωστόσο εγώ νιώθω εντελώς μπερδεμένη και δεν ξέρω τι να κάνω. Παρακαλώ σοβαρές απαντήσεις μόνο

Από τότε που πέθανε η γιαγιά μου (η οποία με μεγάλωσε σαν 2η μάνα), τρέμω τη στιγμή που θα' ρθει και η σειρά των γονιών μου. Είναι και οι δύο πολλά χρόνια καπνιστές. Τους βλέπω να γερνάνε και αναρωτιέμαι τι νόημα έχει η ζωή. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που διαχειρίζονται πιο εύκολα το πενθος από άλλους και άλλοι πάλι που τους είναι εντελώς αδύνατον να το διαχειριστούν. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Γι' αυτό κι έχω αποφασίσει να μην κάνω παιδιά.Συγνώμη για το βαρύ θέμα που επιασα αλλά είναι κι ο θάνατος κομματι της ζωής κι αν μιλαμε μόνο για light θέματα στις εξομολογήσεις κινδυνεύουμε ν' αρχίσουμε να βαριόμαστε σύντομα πιστεύω..

Σκέφτομαι και ζηλεύω αυτό που είχαμε κάποτε με το αγόρι μου. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και δεν είμαστε πλέον όπως παλιά. Έχουμε ρουτινιασει. Ποσο όμορφη ήταν η σχέση μας τότε ..