ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γιατι ρε παιδια δηλαδη αν παω να πιω τον καφε μου η κανω τη βολτα μου ειμαι υποχρεωμενη να ακουω τον καθε ασχετο που θα ερθει να πει την ατακα του που συνηθως θα ειναι και ανοητη?σου εδωσα το πρασινο φως και το δικαιωμα να μου μιλησεις?με κοιτας βλεπεις δεν σου επιστρεφω το βλεμα αρα τελος.απλα πραγματα.πως ερχεσαι δηλαδη και μου λες τα δικα σου στο ξεκαρφωτο...με το να με κοιταξεις 5 και 10 φορες και να ερθεις να πεις τα δικα σου που τα λες καθε μερα αριστερα δεξια κι εμενα ενοχλεις και καμια δεν θα σε παρει ποτε στα σοβαρα...παρεες δεν εχετε να μην την πληρωνουμε εμεις?

Δεν ξέρω τι ισχύει..έχω σχέση,σχεδόν 3 χρόνια.Δεν ξέρω αν είναι αλκοολικός η ψυχοπαθεις.Γενικα..εχει πολλά νεύρα.Μου ορμάει λεκτικά..κ τώρα και όταν είμαστε έξω σε σημείο να μας ακούν και οι δίπλα.Μου λέει ότι θέλει γάμο μαζί μου..κ οι δύο είμαστε χωρισμένοι από γάμο.αυτος έχει κ παιδιά..Στη διάρκεια της σχέσης..μου έδωσε να καταλάβω ότι παίζει μπροστά μου..κ μάλλον του αρέσει να το κάνω θέμα..Γενικά είναι ο τύπος που θέλει να δείχνεται..και στα οικονομικά του..και πάντα φταίω εγώ για όλα.ιδικα όταν πίνει..αλλά κ χωρίς αλκοόλ..δεν ξέρω τι γίνεται..

Χθες που λέτε είχα βγει με μία παρέα για ένα καφέ. Η μία κοπέλα είχε φέρει και τον φίλο της. Όπως λοιπόν συζητούσαμε για την δουλειά που κάνω, η οποία ωστόσο μου αρέσει και είμαι αρκετά ευχαριστημένη και είναι καθαρά στο αντικείμενο μου, λέει η αυτή η φίλη στον φίλο της "μην την βλέπεις έτσι, τώρα μπήκε στην αγορά εργασίας, είναι 30 χρονών, να τα λέμε και αυτα". Εκείνη είναι 35. Παιδιά τι ήταν αυτό τώρα;; γιατί το είπε;; Η αλήθεια είναι ότι δεν με πείραξε αλλά ποιος ο λόγος να πει κατι τέτοιο, είναι άκυρο. Θα της άρεσε να έλεγα εγώ στον φίλο της ότι αυτός είναι η πρώτη της.σχέση; και μην την βλέπεις έτσι σέξυ κλπ; δηλαδή ήμαρτον. Οκ άλλο το ένα άλλο το άλλο, αλλά αυτό είναι περίπου. Η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει πολλά περίεργα τέτοια στο παρελθόν όπως μία φορά με είχε συγκρίνει με τον αδερφό της, δουλειές υπάρχουν ο αδερφός μου πως βρήκε και μην μου πεις ότι είναι άντρας γιατί δεν ισχύει κλπ. Και γενικά με συγκρίνει με τον εαυτό της και με άλλους. Επίσης πάνω στην συζήτηση μας τη ρώτησα για την δική της δουλειά να μας μιλήσει και απέφυγε, με τον τρόπο της έδειξε ότι δεν της αρέσει αλλά μόνο ότι πληρώνεται καλά, αυτό. Μάλλον έχει πολλά πάρα πολλά κόμπλεξ και μάλλον ζήλεια αλλά δεν μπορώ να καταλάβω με τι. Ποτέ στην ζωή μου δεν λέω περιττά πράγματα για έναν άνθρωπο προς κάποιον άλλον ειδικά αν δεν γνωριζόνται μεταξύ τους, γιατί τον φίλο της είναι η δεύτερη φορά που τον βλέπω. Δεν ξέρω πως να διαχειρηστώ τέτοιους ανθρώπους και το θέμα δεν είναι να αποφεύγουμε τους ανθρώπους αυτούς αλλά να τους αντιμετωπίζουμε.

Δίλημμα ίσως ανήθικο αλλά δεν ξέρω από ποια πλευρά είναι περισσότερο ανήθικο. Προέκυψε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στον φίλο μου που ήταν αποτέλεσμα μεταξύ άλλων στρες που τράβαγε για να ξεπληρώσει τα σεα και τα μεα των γονιών του..... Όχι δικά του. Οι γιατροί του εξήγησαν ότι στο εξής δεν θα πρέπει να ξανασχοληθει με τη δουλειά που έκανε και την έκανε με Τους γονείς του. Το δέχτηκε...Στην αρχή...Εγώ στο μεταξύ ζούσα σε μια αιώνια αναμονή πότε θα ξεμπερδέψει, πότε θα βρει χρόνο για εμάς, πότε το ένα ποτέ το άλλο.....Φτάσαμε στο σημείο μηδέν....Μαζί του κι εγώ προφανώς...Ελπίζοντας πως θα έχουμε την ευκαιρία έστω και μελλοντικά να χτίσουμε από το μηδέν όλα όσα στερήθηκαμε....Στέκομαι δίπλα του βράχος. Μέχρι που σήμερα μου είπε ότι μόλις γίνει καλά (το οποίο δεν είναι και σίγουρο) θέλει να αφιερώνει ένα τριήμερο στους γονείς για να τους βοηθάει με τη δουλειά γιατί "Έλα μωρέ, τι θα πάθει για τρεις μέρες". Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι....Εγώ δεν μίλησα όταν στις αρχές αποφάσισε να τελειώσει με αυτά γιατί όλα πήραν τη ροπή που έπρεπε να πάρουν ακόμα κι αν αυτό έγινε βίαια μέσω μιας ασθένειας. Όταν το άκουσα αυτό σήμερα όμως σκέφτηκα το εξής κι ας με συγχωρέσει ο Θεός. Σκέφτηκα να τον χωρίσω. Γιατί περνάω τον δικό μου Γολγοθά μαζί του κι αντί να υποστηρίξει εμένα και το μέλλον μας, κοιτάζει να βοηθήσει αυτούς που τον πάτησαν κάτω και τον φόρτωσαν με Ευθύνες τους. Κι ας είναι οι γονείς του..... Έπρεπε να τα βάλει κάτω και να τα μετρήσει.....Να με υπολογίσει πρώτα απ όλους εμένα που έχω κάνει το νοσοκομείο πρώτο σπίτι μου και την καρέκλα κρεβάτι μου... Ένιωσα ανύπαρκτη...Πληγωθηκα... Εχω παρατήσει τη ζωή μου για να είμαι δίπλα του και ξέρω ότι ξέρει πως είμαι πηγή δύναμης του, αλλά.... Κι εγώ; Κι εγώ τι; Κι εγώ δεν έχω άποψη και δικαιώματα σε όλο αυτό πάρα μόνο συναισθηματική υποχρέωση να τον στηρίζω βουβα; Νιώθω φρικτά που με έβαλε σε τέτοιες σκέψεις.... Αν τον αφήσω τώρα μπορεί η θεραπεία του να μην αποδώσει Και το ξέρω... Αν δεν τον αφήσω υπάρχει η περίπτωση να έχω περάσει μια κόλαση για χρόνια για έναν άνθρωπο που απ ότι φαίνεται έχει σκοπό να με κρεμάσει...Εμένα, τον μοναδικό άνθρωπο που τον στηρίζει και τον αγαπάει χωρίς να έχει κανένα όφελος...Κι ίσως πρέπει να λάβει την αγάπη και την υποστήριξη τώρα που την χρειάζεται από εκείνους που αποφάσισε ότι θέλει να στηρίξει και στήριζε μια ζωή..Αν τον χωρίσω τώρα ίσως αυτό σημάνει άσχημα πράγματα Λόγω κακής ψυχολογιας.... Αν περιμένω τότε ίσως αυτό σημάνει το τέλος του δικού μου δικαιώματος για μια ευτυχισμένη ζωή... Ζώντας όλα αυτά αυτό είδα. Δεν έχει άλλο από το σήμερα και το τώρα... Έκανα υπομονή χρόνια και χρόνια σε διάφορα. Αλλά πρώτη φορά νιώθω τόσο ικανή να φύγω μετά από τέτοια αχαριστία απέναντι μου...Και ταυτόχρονα ντρέπομαι γι αυτές τις σκέψεις μου. Οπότε τι κάνω;

Εβγαινα αφοτου τελειωσαμε την Β Λυκειου για καφε που και που με μια φιλη μου απο το σχολειο, εγω δεν ειχα ξαναπαει ποτε σε καφετερεια για να καταλαβετε ουτε καν με γονεις μιας και τα οικονομικα μας δεν ηταν τα καλυτερα.Μονο ο πατερας μου δουλευε και πολλες φορες δεν τον πληρωνανε.Η κοπελα αυτη ειχε γονεις δημοσιους υπαλληλους (γιατρος και δασκαλα). Εκεινη το ξεκινησε να πληρωνει μια εκεινη μια εγω. Δηλαδη κερνασε την πρωτη φορά και ειπε "εσυ την επόμενη" και ετσι και εκανα και εγω.Αλλα οταν κερναγα εγώ που ελεγε να αφηνω πουρμπουάρ στον σερβιτόρο, εγω δεν αφηνα γιατι εδω με το ζορι πληρωνα τα δικα μας και το ξαναελεγε και επεμενε. Και αμα δεν αφηνα με κοιταζε σαν ντιβα με στραβο στόμα και εκανε τα ματια της πανω κατω και με κοιταζε περιεργα! Εκεινη οταν κερναγε αφηνε αλλα προφανως δεν της το επεβαλα εγω ουτε της εκανα υποδειξη.Επισης παρολο που εβλεπε πως δεν αφηνα ποτε ΚΑΘΕ φορα εκανε τα ιδια δεν ειναι πως το εκανε μια φορα. Και ηξερε τι δουλεια κανει ο πατερας μου, και εβλεπε πως εγω κυκλοφορουσα και πως δεν ειχαμε λεφτα.

Καλημέρα σας. Πριν 2 χρόνια είχα σχέση με μια κοπέλα περναγαμε τέλεια τα βρίσκαμε σε όλα ως που μου ήρθε ειδοποίηση από την δουλειά να πάω Πορτογαλία για 2 χρόνια . Θα έρθεις την ρώτησαΌχι μου λεει εχω την δουλειά μου εδω αλλά δεν αλλάζει κάτι.Πέρασε ο καιρός μιλάγαμε συχνα βρισκόμασταν κάθε φορά που ερχόμουν και από τον Γενάρη και μετά που έφυγα μετα τις γιορτές ήταν ψυχρή απαντούσε όποτε να'ναι μύριζε το πράγμα.Ειπαμε να χαλαρώσουμε και βλέπουμε . Κομμενα τα πολλά μυνήματα οι βιντεοκλησεις κλπ. Έρχομαι 8 Οκτωβρίου χωρίς να της πω κάτι αφού ήρθα για έναν γάμο φίλου μου και την βλέπω αγκαλιά με εναν γνωστό μας και έγκυος 2 μηνών. Ενιωσα ο μ@λακ@ς της χρονιάς και ακόμα νιώθω και απορώ Αλήθεια πως μπορείς να φέρεσαι έτσι σε κάποιον. Μακάρι να είναι καλά τα παιδιά δεν βγάζω κακια και μίσος μονο παράπονο.

Είμαι φοιτητής που είχα αφήσει τη σχολή στην άκρη λόγω δουλειάς. Φέτος την ξαναεπιασα και πηγαίνω σε όλα τα μαθήματα. Τα πρωινά εκτός από την Τετάρτη δεν έχω μαθήματα αλλά θα ήθελα να κάνω μια δραστηριότητα η' να βρω έναν τρόπο να γεμίσω αυτό τον κενό χρόνο. Για διάφορους λόγους το έχω ανάγκη, δεν μπορώ να κάθομαι αδρανής ούτε λεπτό. Στην Αθήνα τα πρωινά 8-12 Τι μπορώ να κάνω; Έχω σκεφτεί διαβασμα σε βιβλιοθήκη, τρέξιμο, δουλειά για πρωί τετράωρη αλλά δύσκολα μη πω ουτοπικά και σκέφτομαι αν υπάρχουν τίποτα μαθήματα πουθενά πρωινά.

Σε πιο ουράνιο κ τόξο??ψάχνω ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα κ βλέπω τιμές κάτι 1500 1900Σοβαρευτείτε τόσα κόστιζε το μάστερ μου πάμε καλά?σε ποιους απευθύνονται επειδή έχουμε ανθρωπιστικό επαγγελμα ας τον γδαρουμε ε?Κ από δουλειές αγγούρια!!!!Θαν γιου Γκρις

Χθες το βράδυ δε με επιανε ύπνος με τίποτα. Σκεφτόμουν ώρες το πώς θα καταλήξει η ιστορία μας,μια ιστορία που ξεκίνησε πριν δέκα ολόκληρα χρόνια και που όπως φαίνεται ακόμα δεν τελείωσε. Τελικά άρχισα να πίνω μόνη,πράγμα το οποίο δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και σήμερα το πρωί δεν κατάφερα να ξυπνήσω για να πάω στην πρακτική μου. Ντρεπομαι, δεν είμαι εγώ τέτοιος τύπος. Εγώ είμαι σωστή και τυπικη.

Μου αρέσει ένα παιδί, αλλά μένει σε άλλη πόλη λόγω σπουδών. Του είχα προτείνει να βγούμε για καφέ όταν γυρίσει για λίγες μέρες, και ενώ μεν έχει συμφωνήσει δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα δε. Δεν έχει γυρίσει ακόμα. Επίσης έχει καιρό να μου στείλει μήνυμα. Εν τω μεταξύ στο διάστημα αυτό με πλησιάζουν αρκετά παιδιά και μου ζητάνε να βγούμε αλλά δεν έχω όρεξη να βγω, δε νιώθω ενδιαφέρον για κανέναν. Τι να κάνω; Από τη μια δε θέλω να μαι μόνη μου, το βλέπω ότι με το παιδί ακόμα και να συναντηθούμε είναι δύσκολο, πόσο μάλλον να κάναμε σχέση, αλλά από την άλλη δεν έχω όρεξη να βγω με κάποιον άλλον, ούτε μου αρέσει κάποιος άλλος. Εσείς τι θα κάνατε;